1. ¿Como te definirías?

Preocupado polas cousas que pasan, xoguetón, apegado á xente, ás cousas e ós sitios.

2. ¿Considéraste un artista?

Si. Unha persoa para considerarse un artista ten que ter unha predisposición clara á creación. Cando eso que ti creas queres que chegue ós demais, podes considerarte un artista.

3. ¿Cal é o diario da túa vida?

Tiven moita sorte pola época na que nacín porque era unha época de cambio; pasábase, aquí en Galicia, dunha sociedade labrega a unha industrial. Esto nótase na miña maneira de escribir. Non me podo definir nunha época, o meu mundo é intermedio, son desta época actual pero teño moi presente o de atrás. Por exemplo, eu nunca pasei fame, pero aprendín a valorar o pan e falo do pan en concreto; nacín dentro desa cultura, unha cultura que estima o pan como elemento básico, que estima aproveitar os alimentos.

4. ¿Que significado che achega a túa infancia?

É moi importante a infancia. Non podes prescindir nunca da configuración mental que adquires cando es pequeno. A infancia está chea de inxenuidade e tamén de crueldade, de cariño, de necesidade.

5. ¿E os teus anos escolares?

Moi mal. Hoxe en día a miña configuración ideolóxica está definida polo que vivín na escola de pequeno, xa que eu non tolero os abusóns, aínda que son moi tímido, porque cando cursaba EXB eu era daqueles dos que abusaban. Todo o que supoña un abuso de calquera tipo ponme rabioso e tratarei este tema nalgún libro.

6. ¿Cal era a lingua no espacio educativo?

Era o castelán, pero na casa era o galego; a lingua que mamabas era o galego e diso non te podías librar. Na época do instituto decidín falar galego porque houbo cousas que vía que me convenceron, porque todo o que fose poder e que estaba sobre ti obrigábate a falar castelán.

7. ¿Por que escribes?

Por necesidade absoluta. Sobre o escribir non podes decidir, é como o que ten o vicio de fumar.

8. ¿Que che transmite o que escribes?

Alegría, satisfacción de poder acabar algo. Son moi escrupuloso co que escribo, ten que pasar moitas cribas porque o resultado ten que satisfacerte esteticamente, conceptualmente, tes que aportar algo. Cada cousa nova que escribes non se debe parecer ó de antes, senón a min non me vale.

9. ¿Que é para ti a poesía?

É unha posibilidade da linguaxe e do coñecemento, é un coñecemento estético da realidade. Aprendes algo cando les un poema, non só te sentes halagado polo que di. Un poeta que me parece unha marabilla é Ernesto Cardenal, que mestura coñecementos cósmicos modernos con outros antropolóxicos; isto significa que incluso a ciencia moderna nalgúns casos é incapaz de explicarse cientificamente e ten que intentar explicarse poeticamente ou miticamente. Se eu non podo nomear as cousas, eu non as podo coñecer, se eu non coñezo, ¿que fago? Eu non podo vivir sen coñecer, non podo vivir sen palabras e as palabras non son máis que un coñecemento do mundo.

10. ¿Pensas que estás influenciado por outros autores?

Un autor que me impactou foi William Carlos Williams, un norteamericano que pertencía a un realismo estricto. Outro impactante era Raymond Carver, do realismo sucio, así como moi impactante tanto na forma coma no tema. Agora inflúenme máis as artes plásticas e o que vexo como realidade e necesito sempre ler algo sobre o que quero escribir. Veste influído, pero non necesariamente por poetas. Teño feito exposicións de fotos, aínda que non exerzo como artista plástico e teño instalacións pensadas, elaboradas.

11. Na túa obra ¿vese reflectida a túa experiencia vital?

Sempre aparece a vida, hai cousas que me gustan e me disgustan e pídenme chegar a elas, por iso as escribo.

12. Divagacións iú foi a túa primeira obra ¿que pretendías con ela?

Foi unha arroutada, o convencemento que tes e o atrevemento de publicar algo.

13. ¿Que intención ten a ausencia de coherencia e cohesión dos poemas?

Eu cando o escribía entendíao perfectamente. Cando escribía cada cousa tiña que ser así e non doutra maneira. Eu fun coherente comigo mesmo, non pensaba nun futuro lector.

14. ¿Que pretendes transmitir cos debuxos?

Porque foron concibidos entre os poemas, eran parte deles. Eran como un poema máis, pero que non estaba feito de letras.

15. En 1995 sae ó mercado [Sen título], ¿por que, precisamente, esta ausencia de título?

Non vou forzar o libro para que leve un título. Penseino ben, pero non encontrei un que lle encaixara.

16. Cualificouse de pseudo-naïf, ¿que opinas?

Que é un libro que busca sinxeleza, pero non simple, non é simpleza; para que saia sinxelo hai que traballalo moito, porque senón, despois dos 10 anos non che sae nada así.

17. ¿Por que hai tanta dozura nel?

Porque o pedía. Non podes facer algo que indique rabia se non estás rabioso, non te podes falsear a ti mesmo. Sae doce porque estaba tranquilo, a gusto.

18. Propiamente son captivo céntrase no mundo da selva. ¿Que é para ti a selva?

O que funciona independentemente da xente, sobre nós, o que non se deixa dominar. Representa fascinación, medo e falta de linguaxe; todo te pode porque non tes palabras para nada.

19. ¿Que buscas nos animais?

Os animais cárganse eticamente. Cun animal podes chegar a ter unha relación de afecto e, sen embargo, veste obrigado a matalo. Os animais representan cousas moi diversas. Merécenme moito respecto, no sentido de que teñen forza e dereitos; non podemos vivir sen animais salvaxes, non domésticos.

20. Fucsia, talladas, estampados, boca. ¿Teñen para ti algunha relación estes termos?

Teñen relación dentro do libro. Fucsia: gústame a color, estivo de moda hai dous anos e relaciónase coa vista. Talladas: é unha maneira de dividir as cousas, sen ter en conta a súa estructura e fai referencia ó gusto. Estampados: moda e recreación da realidade (estampas). E boca (gusto) é un lugar de coñecemento desde que somos pequenos, levamos cousas á boca para coñecelas.

21. ¿Cal é a túa intención con este libro?

Ten unha intención crítica, a moda é cero, non é nada, é unha creación efectista, fetichista para o gusto, non ten unha valoración ética. A moda é comercial e se non vai haber beneficios non se leva a cabo.

22. ¿Que é Galicia para ti?

O meu marco de convivencia e recoñecemento fundamental. Son galego, con toda a sinxeleza que implica eso, recoñézome parte desta terra. A xente vese influída polo lugar de onde é en tódolos aspectos.

23. ¿E o Prestige?

Estou moi cabreado. Comprendo que calquera se pode equivocar, pero se es un goberno e es o encargado de facer as cousas, fainas. E se ves que non se fai nin se deixa facer e que che toman o pelo e que te tratan de forma insultante nos medios de comunicación, non o soporto, non soporto cando sae calquera político e me trata de idiota. Un político non pode insultar nin tratar de menos a ninguén. Entón, seguiremos na plataforma NUNCA MÁIS o tempo que faga falta.

24. ¿Cal é a túa opinión sobre a literatura galega actual?

Gústame moito a variedade que hai e as iniciativas como Letras de Cal. Está ben que a xente se exprese dende distintos puntos de vista, estéticos, ideolóxicos, de preocupación.