Cousas que pasan!

E ese día será dos que che quedan na memoria, polo moito que te ris e o ben que o pasas: fomos ao teatro.
Todo empezaba ben, xa que todo o instituto ía perder as tres últimas clases. Saímos en avalancha, parecía que nos dispoñiamos a invadir Vila de Cruces, porque todos xuntos parecemos un gran exército. Polo camiño cara ao auditorio todo ía ben ata que... Puga se espetou cunha farola. Que risas, parecía que a gracia do teatro xa a atoparamos alí; todos nos rimos moito excepto un: el mesmo.
Chegamos ao auditorio e... quedamos abraiados. Parecía que o alcalde fixera, por unha vez, unha boa obra, e iso que non fan moitas.
Sentamos, apagaron os focos e os técnicos que estaban a montar o decorado dixéronnos que os actores se ían retrasar. Algúns cremos o que nos estaban a dicir. O máis probable é que estiveran a criticar o que sucede ás veces co retraso dos actores e os que montan o escenario teñen que esperar.
Pero, sen tempo para máis, os técnicos cambiaron os papeis e comezaron a facer a obra. Empezaron por representar "Un día na vida de Johnny", un rapaz que só pensaba en disfrutar sen ter ningunha preocupación, era un deses coma os que se ven moitos agora: Johnny todo o que utiliza é de marca. Tamén se ve cando súa nai lle manda presentarse a un traballo e el, en vez de facelo, vai ver un partido de fútbol; súa nai bérralle, pero cando o pai o castiga, cambia de actitude e laméntase polo que lle está a pasar ao seu fillo, situación que adoita pasar con certa frecuencia.
Posteriormente, na escena do bocadillo e das noticias da radio, un home e unha muller interésanse por diferentes temas da sociedade actual. Á muller preocúpalle unha noticia sobre a prensa do corazón (o casamento do Príncipe) e o home sente inquedanza por unha noticia de fútbol. Faise unha crítica sobre a superficialidade da xente, á que só lle preocupan temas banais.
Seguidamente aparecen Vane e Johnny, galegofalantes que pasan a falar en castelán cando están xuntos. Pero cando Vane queda soa e aparece un motorista que estaba perdido, volve falar galego. Esta é unha situación que se dá moito na actualidade porque hai xente que pensa que o galego non ten a suficiente importancia e nós coñecemos casos destes.
Así a todo, unha das escenas que máis nos fixo rir foi a da entrega de premios ao alumnado, onde se observa claramente como a rapaza do colexio privado leva todos os bos detalles por parte da persoa que entrega os premios.

Pero o momento culminante chegou cando sacaron ao escenario a uns cantos profesores para que fixeran que tocaban un instrumento e así formar unha orquestra. Entre eles destacaron o profesor de matemáticas, moi ríxido e que non movía nada o acordeón, mentres que ao gaiteiro vén se lle vía que tiña moitísima experiencia e que xa leva moito tempo tocando na gaita, todo un profesional.

E a todo isto, ¿por que a obra se titula Cousas que pasan!? Pois porque todo o representado pasa habitualmente entre nós, día tras día.

José Manuel Puga, Lino Balo, José Manuel Brocos, Iván Torres e Óscar García, 4º ESO

A obra que representaban era A conxura dos necios, escrita por John Kennedy Toole. Nada máis entrar ó auditorio sentamos e, tras uns longos minutos de espera, apáganse as luces, empeza a soar a música e aparecen unha serie de personaxes ¡cunhas pintas....! De seguido vimos no escenario ó personaxe principal, chamado Ignacio Rei, un gordo noxento moi peculiar que, ós seus trinta anos, aínda vive coa súa nai, é virxe, e pasa a vida vendo a tele mentres bota peidos e eructos e despotrica contra a sociedade porque cre que se conxura contra el. A historia comeza cando a súa nai, a señora Rei, ten un accidente de tráfico debido á súa embriaguez e ten que pagar unha multa de varios miles de euros; entón a nai decide que Ignacio ten que buscar o seu primeiro traballo. A partir de aquí, comezará a traballar nunha fábrica de pantalóns. Mentres, escríbese cunha tal Mirna, muller adicta ó sexo, e tamén acode ó pub Noite de ledicia, no que traballan a propietaria, muller ambiciosa e materialista; a señorita Treixa, unha romántica medio tola; e o porteiro, un inmigrante chamado Jones. Así mesmo, aparece un home moi sinistro que trafica con material porno e está compinchado coa xefa. Neste bar transcorre boa parte da trama da obra. Sen embargo, a Ignacio non lle durará moito o seu traballo, posto que o despiden por intentar sublevar os traballadores e deixará a Levy, o dono, cunha gran débeda. Pronto se pasará a outro traballo, vendendo castañas polas rúas, pero non é para el un traballo moi axeitado porque a súa fame fai que coma as castañas todas e, senón, pelexa coa xente da rúa. Un día que Ignacio vai ó pub, a policía descobre a rede de pornografía e sairán de alí todos detidos. No cárcere, a señora Rei anúncialle que vai casar e que non pode pagar a fianza. Finalmente, Ignacio escapa e foxe con Mirna no seu coche. Esta obra é moi divertida e trata do reflexo da sociedade dos nosos días dunha forma un tanto surrealista e ácida. Ademais, pareceunos que os actores representaban moi ben os seus papeis e o escenario estaba moi ben montado, a pesar de que contaba con poucos elementos, pero estaban moi ben aproveitados.

Ana V. Pardo, Laura López e Tamara Navaza, 1º Bach