Hércules, protagonista de todo o relato, é fillo de Xúpiter. Naceu tras unha artimaña do deus que se disfrazou de Anfitrión, rei de Tebas e marido de Alcmena, aproveitando que este estaba na guerra. Ao decatarse desta aventura a celosa esposa de Xúpiter, a deusa Xuno, declarouse inimiga de Hércules ata o punto de facerlle a vida imposíbel, e para danalo, decidiu protexer ao seu primo Euristeo, ao cal axudou a converterse en rei de Tirinto. Un día tras unha intervención de Xuno, Hércules volveuse tolo e inconscientemente matou os seus fillos e a súa esposa. Por causa diso foille imposto un castigo que consistía en servir ao seu primo Euristeo ata rematar doce traballos impostos polo oráculo de Delfos. Os traballos foron: 1) sacarlle a pel ao león de Nemea; 2) matar a hidra de Lerna; 3) capturar o xabaril de Erimanto; 4) coller a cerva sagrada de Cerinia; 5) matar as aves do lago Estínfalo; 6) domar o touro do rei de Creta; 7) levar a Euristeo as eguas de Diomedes, que se alimentaban de humanos; 8) limpar as cortes de Auxias; 9) conseguir o cinto da amazona Hipólita; 10) roubar os bois de Xeriones; 11) coller as mazás de ouro do Xardín das Hespérides; 12) quitar o can Cérbero do Hades.

A obra gustounos porque nos mantiña intrigadas ata o final e non sabiamos como ía conseguir derrotar os seus inimigos. Aínda que con tantos nomes é algo laborioso.

Todo empeza na cidade de Alba Longa, cando ao rei Procas lle naceron dous fillos, Numitor, un rapaz amable e tranquilo, e o seu irmán pequeno Amulio, máis orgulloso e caprichoso. Cando Procas estaba morrendo, xuntou os seus fillos e decidiu que Amulio repartiría a herdanza e Numitor escollería primeiro. Amulio quedou coas propiedades e Numitor co poder. Pero Amulio, como era tan egoísta, foi capaz de expulsar o seu irmán, matar o seu sobriño nunha cacería e á outra filla de Numitor, Rea Silvia, fíxoa vestal de modo que non puidera ter fillos; así quedaríalle a Amulio todo o poder para el. Pero Rea Silvia coñeceu ao deus Marte nunha fonte e tivo dous fillos xemelgos con el. Cando Amulio se decatou, encerrou a Rea Silvia nunha cela e mandou a un criado matar os nenos, pero este botounos ao río. Alí os atopou unha loba e púxose a aleitalos. Fáustulo, un dos pastores de Numitor, veuno, colleunos e levounos para a súa casa. Cando se fixeron maiores, Rómulo e Remo descubriron que eran netos de Numitor e devolveron ao seu avó o trono de Alba Longa. Numitor ofreceulles gobernar pero os rapaces non quixeron e decidiron fundar unha cidade. Remo morreu e Rómulo fixo unha gran cidade acollendo a calquera persoa que o desexara. Pero non había mulleres e canso de mandar expedicións para casar aos seus homes, decidiu organizar unha festa que aproveitou para raptar a todas as mulleres casadeiras. Por esa acción tivo guerras cos pobos veciños pero finalmente todo acabou ben. Cando xa tiña todo feito, deixou a cidade ben firme e subiu co seu pai Marte.

Este pequeno libro pareceume de fácil comprensión, cun vocabulario simple pero culto. A narración é moi detallada. Conta a historia dunha familia que ten esa ovella negra que é Amulio que sempre está enredando a vida dos demais; pero como tiña que ser non lle saíron as cousas ben. Esta lenda mostra sobre todo o diferentes que poden ser dúas persoas, aínda sendo irmáns.

Esta é unha obra na que atopamos parte da vida dun dos personaxes máis emblemáticos de toda a historia, César, e unha pequena referencia á vida de calquera romano e á súa cidade, Roma. Comezaremos por falar de César. Foi este un home pertencente a unha familia nobre, a Iulia. Desde moi pequeno tentaron darlle unha boa educación e converteuse nun home de ampla cultura. Pero, por encima de todo, en César destaca o seu paso triunfante pola carreira política. Comezaría por ser tribuno militar para pasar logo a ser cuestor, edil, pontífice máximo ou pretor. Posteriormente ocorrerán varios feitos que serán transcendentes na vida de Xulio. E é que formará triunvirato con Pompeio e Craso, chegará a cónsul, gobernará as Galias e provocará unha guerra civil que o enfrontará a Pompeio. Este último e os seus seguidores serán derrotados. Desta maneira, o Senado faralle entrega do título de dictador e acabará sendo asasinado. Pero na obra César y Roma a cousa non quedará aí. A autora séguenos a falar de aspectos do mundo romano que reseño a continuación. Entre eles atópase, por exemplo, a vida do exército romano: a súa organización, a comida, o desprazamento de tropas, tácticas, lugares pechados nos cales permanecían durante un período de tempo curto..., son algúns dos temas dos que se nos fala. A sociedade romana ocupa outro lugar destacado neste libro. Esta estaba composta por cidadáns, libertos e escravos. Pero entre os cidadáns podemos atopar os patricios, ou aristócratas, e os plebeos que tiñan unha condición social máis baixa. E finalmente teremos que falar dalgúns lugares importantes da cidade de Roma. Especial mención faise do foro, un lugar onde se daban as noticias, se reunía a xente para falar de negocios... Estes son, así por riba, os temas que o libro trata, aínda que son numerosos e variados os aspectos que narra da vida romana.

Foi este un libro que desde o primeiro momento quería ler, porque estaba moi interesado en coñecer a vida do xeneral César. É unha obra moi amena e que á vez fai que amplíes o teu nivel de coñecementos, xa que se nos conta a vida dun dos pobos máis emblemáticos e relevantes da historia. César, as tropas, o foro, a sociedade romana... farán que te mergulles nunha profunda lectura que se fará, inevitablemente, moi curta para os teus intereses. Por iso, este libro recomendaríallo a calquera persoa, xa que se dará conta da importancia deste tipo de lecturas, do boas que serán para aumentar o seu nivel cultural.

A Ilíada é un poema que impón, que te deixa impresionado e cheo de sentimentos. Homero móstranos con dureza e realidade e a dor que provoca unha guerra, deixando pais sen fillos e fillos sen pais. É un poema impresionante con partes narrativas moi fermosas e versos que te enchen. Gustoume moito o libro porque te deixa como nunha nube, expresa moi ben os sentimentos, a dor, o medo que causa unha guerra de tales dimensións. Neste poema o amor e a dor entrecrúzanse. Realmente é unha obra mestra.

Este libro trata das metamorfoses que sufriron algúns personaxes por culpa dos deuses ou algúns deuses para sorprender, castigar ou seducir a algúns mortais. A primeira historia é a de Deucalión e Pirra. Conta a historia que os seres humanos xa non tiñan respecto polos deuses e Xúpiter, deus dos deuses, castigou ao mundo cunha chuvia que durou nove días e noves noites. De toda a terra só sobreviviron un home e unha muller, Deucalión e Pirra. Estes entraron nun templo e imploraron a Temis, que lles díxo que seguiran adiante, camiñaran e as pedras converteríanse en persoas. Deseguida, continúan outras historias de transformacións: Dafne, que se converteu en loureiro para fuxir de Apolo; Ío, convertida en vaca por Xúpiter; Clímene e as súas fillas, convertidas en árbores; Calisto e o seu fillo, transformados en estrelas; Xúpiter, volto touro para seducir a Europa; O cazador Acteón, metamorfoseado en cervo por castigo de Diana; A historia da ninfa Eco, dos namorados Píramo e Tisbe, a de Hermafrodito que era metade home e metade muller; Aracne, que tecía mellor que Minerva e por iso a deusa trocouna en araña; o escultor Pigmalión que namorado dunha das súas estatuas, logrou que cobrase vida, e outras historias máis.

A min gustoume o libro porque amosa como os humanos estaban sometidos aos deuses. Ademais os mitos son moi entretidos e son orixe de moitos vocábulos que hoxe usamos. Algúns dos mitos son bos, outros non tanto, pero todos presentan moitas curiosidades.

Son quince capítulos, ou mellor dito mitos, que se enlazan os uns cos outros.
I) Tántalo: Aínda que é un mortal, Tántalo é invitado por Zeus a moitos dos seus banquetes. En "agradecemento", Tántalo mata ao seu propio fillo e dállo de comer aos deuses. II) O suplicio de Tántalo: En castigo, Zeus condénao a sufrir eternamente fame e sede. Por outra banda, devolve a vida a Pélope, o fillo de Tántalo. III) Pélope: Pélope pide a man de Hipodamía, filla do rei de Arcadia, Enómao. Para logralo, debe vencelo nunha carreira de carros. Así o fai; Enómao morre arrastrado polos seus cabalos e Pélope sucédeo no trono. IV) Atreo e Tiestes: Son dous irmáns, fillos de Pélope, pero á vez inimigos. Atreo proclámase rei e invita a Tiestes a un banquete onde lle serve, sen que el o saiba, aos seus propios fillos. Cando Tiestes se decata, ponse a vomitar e maldice a Atreo.V) Menelao e Helena: Atreo casa con Pelopia, que espera un fillo de Tiestes, cousa que Atreo non sabe. Os seus outros fillos, Agamenón e Menelao, marchan a Esparta e alí casan coas dúas fillas de Tindáreo, Clitemnestra e Helena. Ambas as dúas familias estaban malditas. VI) A mazá da discordia: No Olimpo celébrase unha voda. A Discordia, que non estaba invitada, arroxa a Zeus unha mazá que pon: "Para a máis fermosa". Hera, Afrodita e Atenea quérena para si e Zeus propón que sexa Paris quen elixa. Finalmente Paris entrégalla a Afrodita, que lle prometeu o amor de Helena. VII) O rapto de Helena: Paris chega a Esparta, onde é ben recibido polo rei Menelao. Cando este debe marchar a Creta, Paris sen dubidalo escapa con Helena e así é como se declara a guerra entre gregos e troianos. VIII) O sacrificio de Ifixenia: O adiviño Calcante dille ao exército que Agamenón ofendeu a Artemisa e que debe sacrificar a súa filla máis fermosa, Ifixenia. Agamenón dálle voltas pero non pode evitalo, pois doutro modo non poderían partir cara a Troia. IX) A guerra de Troia: Pasaron nove anos. No bando grego hai unha disputa entre Agamenón e Aquiles e este abandona a batalla; pero volve cando coñece que Patroclo, o seu mellor amigo, morreu a mans de Héctor. X) A morte de Héctor: Aquiles enfróntase a Héctor e mátao, pero máis tarde morre tamén el ferido por unha frecha que lanza Paris. XI) O cabalo de Troia: Os troianos atopan un gran cabalo de madeira e méteno na cidade, crendo que os gregos marcharan. Pola noite, cando os troianos están bébedos, os gregos saen do interior do cabalo e incendian a cidade. XII) A vinganza de Clitemnestra: Ao cabo de dez anos Agamenón regresa e é ben recibido por Clitemnestra, a súa muller, pero logo ela mátao para vingar a morte de Ifixenia. XIII) Electra: Electra busca desesperadamente a Orestes, o seu irmán, para matar á súa nai e ao amante desta, Existo, e así vingar a morte do seu pai, Agamenón. XIV) A volta de Orestes: Orestes regresa finxindo que é outro e di que trae nunha urna as cinzas de Orestes, que morreu. Clitemnestra e Existo póñense contentos, pero Orestes asasínaos aos dous. XV) Epílogo: Orestes foxe do palacio e despois de vagar un largo año, Atenea sálvao e absólveo do seu crime.

Aínda que hai moitas mortes e asasinatos crueis gustoume porque foi entretido. Son moitos mitos pero relacionados os uns cos outros.

Como xa dixen, é un bo libro. Recoméndovos que o leades; ao mellor, a primeira vista credes que seredes incapaces de ler tal cousa, de case 600 páxinas, pero ao que a lectura vos vaia enganchando a cada pouco, non o deixaredes pola metade; que volo digo eu.
Un saúdo a todos os que visitades a nosa web!