Patricia Méndez A importancia do galego
(Versión moi libre do texto Sobre os males que provoca o tabaco de Antón Chekhov)

PERSONAXE. JUAN CASTRO VILLANUEVA, xornalista que traballa na TVG como presentador do telexornal das mañás. Ten vintesete anos, solteiro, de familia acomodada e conta cun destacado "apoio" no seu traballo, xa que súa tía é a directora do espacio que el conduce.

ACTO ÚNICO

JUAN: ¡Boas tardes, donas e cabaleiros! (Frega as mans) Como ben saben, a miña tía é a directora de moitos dos espacios que desenvolve a fantástica TVG; pois ben, o outro día insistiume en que hoxe disertase sobre algún tema de actualidade... A miña profesión permíteme abranguer gran parte da realidade, polo que a min éme exactamente igual falar dunha ou doutra cousa...¿Que hai que dar unha conferencia? Sen ningún problema; eu darei a conferencia. Xornalista, xornalista,... o que se entende como tal, non son; pero vamos, desempeño o meu traballo coma calquera outro. Mesmo teño lido algúns libros e escrito varios artículos. Xustamente antonte acabei de ler Fuenteovejuna de Lopes de las Vegas. Realmente, non cheguei a entender o porqué do título, mais agora iso non importa... O tema do que quero falar hoxe é un de pura actualidade e incumbencia para todos os aquí presentes. A miña conferencia intitúlase: "A importancia do galego"... Ben, eu son castelanfalante, pero como miña tía me dixo que cumpría falar do galego e da súa valoración, pois terei que facelo...En fin, ¡que se hai que falar do galego, falarei do galego! A min éme igual, repito... O que si lles pediría é que prestasen a máxima atención e interés nesta modesta conferencia e se, por calquera cuestión, alguén non se sente atraído pola temática a desenvolver, pediríalle que abandonase agora mesmo este auditorio... (saca o pano do peto dereito e con absoluta naturalidade limpa os mocos). Igualmente solicito a máxima atención por parte dos lingüistas porque a eles pódelles ser moi útil e productiva a miña charla. Todos sabemos que o galego é a lingua propia de Galicia, si, non hai dúbida. Pero non esquezamos que hai situaciones nas que o seu emprego é tremendamente inoportuno; por exemplo, se falamos cun madrileño a canal empregada deberá ser o castelán, porque sino non habrá comunicación... Para orientarnos podo dicir que o galego é unha lingua...(Pausa.) Déboos advertir de que eu polo xeral axito as pernas cando dou unha conferencia; mais non reparen niso... A razón disto remóntase á miña infancia... Eu sempre quixen ser músico, encantábame a percusión e os ritmos que esta me proporcionaba no jazz; pero, claro, iso non era un oficio digno para o sobriño da famosa directora da TVG... Lembro que un 15 de xuño me matriculara na Universidade de Santiago de Compostela para levar a cabo o curso superior de música, o meu soño... Mais en septiembre todo cambiou, a fatalidad obligoume a renunciar a todo iso. Ela quería que estudiase xornalismo para nun futuro poder desempeñar o seu cargo. Non sei se o dixen pero non teño pais, bueno... (colle o pano para limpar a suor da fronte) En realidade si os teño, pero é coma se non os tivera. O afán capitalista fixo que se converteran en auténticos monstruos que viron no seu fillo a solución ós seus problemas (Pausa.) Realmente, son uns ninguéns que intentan pasar por unha aristocracia inexistente. Sin embargo -isto que quede entre nós- eu son a base do seu sobrevivimento. ¡Eu!, eu mátome a traballar para que non lles falte de nada, e aínda así, ¡o que ten que estar agradecido son eu! ¿non? O outro día houbo unha charla para debatir a nova organización das seccións matinais da TVG e miña tía, para variar, empaquetoume a de deportes. ¡Sabe de sobra que os odio! ¿Tanto lle costaba darme a de música? ¡Aínda que fose por uns mesitos! Pero non, como sabe que devezo por facelo..., non, pa que me joda. (Saca o pano e asoa os mocos) Non fai máis ca amargarme a vida. Pero... bueno, sigamos co tema central, que xa me estou afastando del... Seguramente a vostedes gustaríalles máis estar vendo un partido de fútbol, como o do Real Madrid-Barcelona; pero se queren eu poño esa voz ridícula que adoito na tele e simulamos unha retransmisión. (Coa voz típica de retransmisor dun partido de fútbol) ¡Escoiten, escoiten! "Pola dereita entra Ronaldo, agora ven Rivaldo intentándolle sacar o balón, conségueo mais chega Leandro e....¡ui señores! Agora ataca o madrileño Fernando, segue na súa banda e ¡gooooooooooooooooooooooool, gol, gol, gol, gol, gol, gol, gol, gol....! (Voz normal) Fágoo ben, xa o sei, pero o tempo pasa e o meu verdadeiro soño segue aí, sen se cumprir. (Suspira) Cada día lémbrome máis do son das maquetas sobre a superficie vibrante dos timbais, da caixa, do bombo, do xilófono...¡En fin! Xa case non me lembro de como... Mais se hai alguén no auditorio interesado en coñecer os meus dotes artísticos, apunten por favor (con lentitude e mira previamente detrás de si.) "986458963", ou se prefiren "636225487". Neste último estarei localizable a todas as horas do día. A televisión tenme moito que agradecer, dende que eu estou alí, todo cambiou, todo é distinto e mellor; case me atrevería a dicir que son os seus mellores anos. Antes ...(en voz baixa e volvendo a cabeza previamente) non valía pa nada. (Suspira.) En fin, agora estou atado de mans e pés, xa non teño personalidade (achegándose ó público) Enténdenme, ¿non si? Lembro a miña inquietud e ata a vexo borrosa porque (con ton desprezativo) esa miña tía encargouse de difuminar a miña ilusión. Ás veces penso que vou estoupar, fuxir de todo ese mundo inoportuno que me rodea e vivir, vivir o que quero vivir e non o que me están obrigando. (De repente empeza a axitar máis rápido o pé e a facer palmadas a ritmo de jazz.) ¡Así!, ¡esto é o que me gusta! ¡ieeeeee...! (Vai elevando gradualmente o ton de voz.) ¡Ohhhhhhhh ieeeeeeee! (Olla para un lateral, ve a súa tía e baixa de repente a voz.) Agora xa saben porque axito continuamente as pernas; é o único recordo non censurado que gardo da música. Mais agora xa está aí a bruxa, polo que lles pediría que disimulen, que lle digan... que lle digan que o fixen moi ben. (Eleva a voz.) E para concluír con esta productiva charla me gustaría resaltar una vez más la importancia del gallego en nuestras vidas. Sin más, espero que hallan disfrutado. (Saúda e sae maxestoso. Apáganse as luces.)