Na primeira fin de semana os alumnos/as de 2º de BACH realizaron unha viaxe cultural a Madrid e estas son as impresións que trouxeron:
Cinco de marzo de 2004, IES "Marco do Camballón", 7:30 a.m. Caras de sono. Ganas de troula. MADRID!!
A primeira parada foi en Puebla de Sanabria. Alí almorzamos e botamos o primeiro cigarro. Xa entrado o mediodía, o rebumbio das nosas tripas era máis forte có son das primeiras gargalladas. Comemos en Arévalo (que deixara a compaña na casa). Percorremos uns cen quilómetros e entramos na capital. Franquito observábanos dende o Val dos Caídos, pero non nos recibiu co seu traxe de gala. Chegamos á Gran Vía e, polo tanto, ao noso hostal, onde a prestixiosa marca parisina Lancôme decidira protexer do frío a fachada do edificio.
O "yefe" decidiu entón que iamos visitar o Prado. Deunos a benvida Don Quijote de la Mancha. Dentro recibimos o premio Goya á mellor promoción da historia do IES "Marco do Camballón". Todos os cadros nos parecían iguais, pero o último foi o que chamou a nosa atención: Las Meninas de Velázquez. Aínda que nós non entendemos de pintura pódese dicir que ten unha técnica... unha técnica... iso, que ten unha técnica.
Esqueceunos contarvos que de camiño ao museo vimos a Gabino Diego; xa, xa, non é guapo, pero é famoso. Como non sabiamos que facer decidimos pasear antes de ir cear. Subindo a rúa da Porta do Sol asustámonos: había moita xente. Era un crime? NON!! Eran os rapaces de Estopa. Mentres unhas intentaban colarse para darlles dous bicos, outras botamos a correr en canto Antonio preguntou "Non coñecedes a ese? Si, ho, ese actor... Juan Diego..." e nós berramos "Botto".
Xa máis calmados/as chegamos ao hostal. Tiñámonos que preparar para ir cear e logo... GOMA, GOMA!! (é dicir, ir de festa). A Praza de Santa Ana foi testemuña da nosa alegría e as nosas ganas de f... vivir a noite! Ás dúas da madrugada estabamos durmindo (iso din).
O sábado comezamos a ruta no Museo Thyssen, onde comprobamos que un dos mellores partidos da sociedade española é o fillo de Tita Cervera que, aínda que non pinta cadros, gasta moita pintura. Van Gogh, Renoir, Monet, Dalí, Dalí, Dalí... sabedes xa cal foi o que máis nos impactou?
Nada máis saír collemos o metro, onde certo personaxe fixo das súas, igual que o día anterior na Praza Maior: Mariño ofreceu aos viaxeiros a mellor das súas actuacións andaluzas. O metro levounos ao Palacio Real e á Catedral da Almudena. Logo desta fugaz visita buscamos un sitio onde pagar pouco e comer ben, pero iso en Madrid non existe.
Pola tarde, de camiño a Chueca ("VIVA EL ROLLO BOLLO"), relaxámonos no Parque do Retiro. Xa no famoso barrio onde se respira liberdade de elección, comprobamos que existen maneiras distintas de entender a vida. Foi alí tamén onde coñecemos a aahhh!! Tony Santos!!
Pola noite, fómoslle dar o pésame á viúva de Mario: Lola Herrera, que nos deleitou coa súa magnífica interpretación. "Bravo, bravo! Esta tía é boísima1" foron as palabras dalgún/ha despois de botar unha boa soneca.
Volvemos coller o metro, pero esta vez para coñecer novos lugares de marcha. Quitando algún que outro percance, a noite foi boa a non ser de camiño á casa, xa que algúns listos tiveron que volver a pé (non lles importou moito pola boa compaña que levaban).
Xa comezaban a verse caras de tristura pola volta á casa, pero aínda faltaba a mañá do domingo. O rastro foi a nosa vítima. Desvalixámolo. Imaxinádevos a feira de Vila de Cruces multiplicada por douscentos máis un.
Está comprobado que os pasos de peóns tamén están feitos para os famosos. Un paso adiante e outro atrás e... vendémosvos a exclusiva: Silvia Martí (Ingrid en Un paso adelante) dispúñase a cruzar a rúa da man dun aposto cabaleiro arxentino chamado... Horacio (na serie).
En definitiva: unha viaxe curta pero intensa que serviu para que nós afianzaramos a nosa amizade, non só entre nós senón tamén cos profes. Quizais non volvamos Nunca Máis, quizais non volvamos vernos, pero non hai quizais para NON A ESQUECEREMOS.

Unhas que queren volver, 2º BACH