Entrevista con... Carlos Gandón(Astarot)

 

Dende que naceu, a principios desta década, Astarot arrasou, sobre todo en Madrid. Dende o seu rock tirando a heavy do seu primeiro disco, o case pop do segundo ata o seu rock melódico do seu último traballo. Neste número imos falar cun dos seus compoñentes: Carlos Gandón.

 

• ac: ¡Hola!, ¿qué tal?

• Carlos Gandón: Hola, ben, gracias.

• Se che parece, imos comezar falando un pouco do grupo. ¿Onde naceu e como?

o       Bueno, primeiramente colaborei con xente de Moaña, logo xurdiu a idea de facer un festival rock e montamos aquí o grupo despois de seis ou sete meses.

• ¿Por que o nome de Astarot?.

• Digamos que ten unha doble función ou sentido, refírese ó diaño e a unha diosa  mitolóxica da fecundidade.

• Airiños, airiños, ...

• Temonos feito moitas veces a pregunta de por que non en galego, e é por que tanto no primeiro como no 2º disco non se nos deu ocorrido, pero isto non quere dicir que rexeitemos o galego, de feito hai unha maqueta que a ten por aí a Radio Galega, foi gravada no 94 e ten 4 cancións en galego. O próximo traballo podería incluir tres ou catro cancións no noso idioma, ou quizais o disco enteiro. O poema de Airiños, airiños o teño escoitado moito de pequeno e sempre me gustou moito, aínda que non tanto a forma no que o cantaban. Pensei en porlle uns tonos máis roqueros, e parece que ultimamente hai xente que lle gusta bastante.

• ¿Con que disco te quedarías?

• Cada disco marca unha pauta, sobre todo cando hai un espacio de varios anos entre cada un, entón eu me quedaría cos tres. Bueno, teño predileccións por algúns temas, pero claro, como cada tema consta dunha historia distinta..., porque claro, nós non nos basamos só na música das cancións, senón nas letras, e axente que ten comprado os noso discos ou escoitado as nosas cancións dase de conta de que as letras teñen unha mensaxe clara e directa.

• ¿E cales son eses temas que che gustan máis?

• Pois no 1º disco "Estando lejos" e "Alma de rock" sexan os temas que máis me gusten. No segundo traballo"No hay nada", "Hoy has aprendido a no quejarte", "Fumador" e "Reina solitaria". Este disco, respirando digamos que é o máis tirando a baladas, aínda que non son todas exactamente iso.O mellor é o terceiro apuesta y gana, composto de 13 cancións curtas e hai de todo:cañeras, pop, folk, ...

• Dende o primeiro ó terceiro, transición...     

• paso do tempo e a forma de pensar inflúe sobre todo nun grupo como Astarot, que non sempre fumos os mesmos. Sobre todo aquí, en Cangas, a algunha xente lle gustaba a movida máis radical e dura que nunca nos perdonou o cambio a un tipo de música máis suave. Houbo xente que nos tachou de comercial, pero non nos importa porque xa o primeiro disco o venderamos casi todo.

• Grandes ventas...

• Vendeuse todo, as 3000 copias que se fixeron do 1º e o 2º. Agora temos producción nacional. As referencias que teño en Madrid, as compañías comezan a se interesar por nós, a xente pregunta, moita nos veu en concertos por toda España. Houbo unha época na que estivemos facendo uns1200 quilómetros semanais.

• Por toda España...

• Fáltanos o Sur.

• ¿Fóra de España?.

• A Portugal, pero non nos importaría ir a México ou a Arxentina.

• As letras...

• Moi importante, digamos que o 50%, de feito na Sociedade Federal de Autores, cando vas a rexistrar un tema, o 50% é para o que fai a letra e a outra metade para o que fai a música.

• E se fas ti todo como estás a facer...

• Pois o 100%(Ja, ja, ja, ...). (risas).

• ¿En que te basas para facer as letras, por exemplo en "La ciudad sigue dormida"?

• En moitas cousas, hai letras como esta que se basan na noite, nunha maneira de divertirse sen aditivos.

• ¿Por qué "Apuesta y gana" o terceiro traballo?.

• É coma unha partida ata calquera meta que te queiras poñer, e para nos este traballo é como unha meta máis a remontar na vida, aposta pero gaña.

• Camiño do éxito...

• Bueno, non nos podemos queixar, pero preferimos que o traballo vaia pouco a pouco pero seguros, a historia vai lenta pero firme, e nos estamos a ocupar un posto no rock a nivel de Galicia bastante importante.

• Credes logo que ides polo bo camiño...

• Sí, imos polo bo camiño porque polo malo hai xa unha caravana.

• Agora que xa tedes moita experiencia, levades xa moitos conciertos, ¿que sentides enriba dun escenario, segue sendo como a primeira vez?.

• Para nós é como un partido de futbito, chega un momento no que xa o pasamos ben, e que é unha forma de vivir, e hai poucos grupos que entendan iso, pero o rock é unha forma de vivir. Cando xa tes feitos moitos concertos xa non estás pendiente de fallar unha nota. Para iso están os ensaios, que a non ser o batería que non pode levar a batería para casaporque senón bótanno os veciños e o mazan a paus, o resto tamén ensaiamos na casa e xa temos todo moi practicado, pero unha vez que chegamos alí vamos a disfrutar. Nós estamos a rir sempre de calquer tontería, facemos as cousas que nos gustan, e cando imos tocar fóra  de aquí dicimos"tal día vamos de acampada" e vamos.

• Moi tranquilos...

• Por suposto.O que quizais se nos impuxo un pouco foi o verán do 98 en Balaídos.Estás acostumado a tocar moitas veces pero nunca tes a oportunidade de facelo cun grupo como milladoiro, cousa que foi unha "salvajada" despois de compartir cartel con Santana e de estar tocando ante 15000 persoas.Iso é o que lle pon os pelos de punta a calquera.Foi a experiencia máis grande que tivo Astarot.Ogallá non sexa a máxima e haxa moitas máis desas.

• ¿Obtivéchedes algún premio?

• A TVG recoñeceunos ó mellor tema en galego "Airiños, aires" polo programa do señor galloso, o Luar, aínda que para nós o mellor premio de momento é a resposta da xente, tanto a nivel de Cangas, coma de Vigo, ..., a xente responde moi ben, este é o maior premio, máis que os que nos deron en Luar.

• Na comarca do Morrazo, e sobre todo na capital, Cangas, ¿apoio continuo?

• Eu creo que si, aínda que iso o debería dici-la xente, pero sobre todo nos anima a continuar, ogallá algún día a xente que nos escoita poda mirarnos en un Santiago Bernabeu ou un Vicente Calderón, compartindo cartel con algún artista.

• Pero , ¿non vos olvidaredes do voso concerto anual nas Festas Do Cristo en Cangas?

• Bueno, eu non diría tan anual, tocamos no 97 e no 98, pero estivemos cinco anos sen tocar nas festas.Pero si nos gustaría tocar alomenos unha vez aquí, na nosa cidade.Ademais se nos coñece en Madrid e por aí como grupo de Cangas e non de Vigo nin doutro sitio de referencia cercano, téñoo deixado patente moitas veces.A xente sabe que Astarot é do Morrazo e sentímonos orgullosos delo.

• Proxectos para o futuro.¿Ides facer algo de cara ó nadal?.

• Hai algo bastante patente, ata algo achantado, pero prefiro non decir nada.Pode que dentro duns meses saia o 4º disco de Astarot, pero todo depende dunha compañía discográfica que agora mesmo está interesada no grupo.

• ¿Título ou algo,  nos podes adiantar algunha cousiña?.

• Mmm...non,  non,  ...(casi cuela).

• ¿Que é o que máis che gusta de formar parte dun grupo de música?.

• A miña guitarra.

• Pero a túa guitarra podías tela igual sen o grupo de música...

• Caro,  pero non é o mesmo.Ter unha guitarra na casa é moi bonito,  disfrutas como un enano,  pero fáltache todo o respaldo de atrás.Prefiro amiña guitarra pero co respaldo do grupo por atrás, e supoño que o batería pensará o mesmo. Gústame a guitarra e facer bromas á xente.

• ¿E lígase moito nun grupo?.

• Se che digo a verdade, penso que depende do feo ou guapo que sexas. Vou falarlle a todos eses"guitarristas" que me queren ben(ou mal):mirar chavales, metédevos no fútbol que aí ligades fixo. Os grupos non nos comemos unha rosca.

• Cambiando de tema. O mundo evoluciona, ¿mal para vós?.

• Non, non, eu penso que ben. Non sabes o que é que vaias por un sitio e te abucheen "¡Oooh, oooh!". A min non se me deu o caso, pero temos compartido cartel con grupos como"Los secretos", "David Santiesteban", e bueno, non me gustaría estar no pelexo deles, non poden ir nin ó cuarto de baño... .A min o de tocar paréceme ben, pero non quero que nadie me chegue a comer o coco. Eu quero divertirme cos amigos e non aturar a nadie. E se quero ligar saio un Sábado por aí e se sei pescar pesco, e se non sei pois me jodo.

• ¿Atosíganvos cos autógrafos?

• Penso que o artista se debe ó seu público. Hai artistas para os que non significa nada. No noso caso si que significa. Os fans é unha das cousas máis bonitas que pode dar a música. Se non lles fas caso, apaga e vámonos.

• E por último, ¿como definirías o voso estilo?.

• Pois rock-melódico , estamos facendo algo que non fai nadie, e nos da igual se está de moda ou non, nós ó noso.

• ¿Estilo indefinido?

• Si, si, indefinido e inimitado.

• Ben, pois antes de rematar vasnos firmar un autógrafo porque nos tamén somos fans...

• Menos mal que isto non se ve na tele, porque senón ían ver os lectores, un autógrafo... así de grande...

• Pois moitas gracias por todo.

• Hei de dicir que esta xente a pesar dos seus medios traballa moi ben...

• Pois gracias, xa che faremos chegar un número da revista e ata a próxima