Ver o código fonte

Na arquitectura TCP/IP, inclúense dous protocolos de transporte: '''[http://es.wikipedia.org/wiki/Transmission_Control_Protocol TCP]''' (''Transmission Control Protocol'') e '''[http://es.wikipedia.org/wiki/User_Datagram_Protocol UDP]''' (''User Datagram Protocol'').

A diferencia fundamental é que TCP é un protocolo orientado a conexión e fiable, mentres que UDP é non orientado a conexión e non fiable. Vexamos que significa isto:

1.Orientado a conexión e non orientado a conexión: 

* Un protocolo '''orientado a conexión''' establece unha conexión cada vez que vai a realizar unha comunicación entre un emisor e un receptor. Desta forma o emisor e o receptor póñense de acordo antes de iniciar a comunicación e establecen unha numeración que lles permite identificar a cada paquete e comprobar se algún paquete non é recibido ou se recibe en distinta orde ao emitido. Cando rematan a comunicación, o emisor e receptor deben pechar a conexión.

* Pola contra, un protocolo '''non orientado a conexión''' non establece ningunha conexión antes dunha comunicación, senón que os equipos comunican directamente cando o precisan. A cambio, non se garante que se poidan perder paquetes ou que cheguen desordenados ó nivel de aplicación.

2.Fiable e non fiable:

* Un protocolo '''fiable''' garante que os paquetes se reciben libres de erros na orden na que foron emitidos.

* Un protocolo '''non fiable''' non garante que os paquetes poidan ter erros.

Por tanto, TCP é un protocolo robusto e fiable, mentres que UDP é moito máis sinxelo, pero non realiza ningún control de erros. Isto nos pode facer pensar que non ten sentido ter un protocolo como UDP, ou que non é utilizado, pero isto non é así; existen varias razóns para usar UDP:

* Naqueles casos nos que o protocolo de rede xa garante unha transmisión libre de erros.

* En comunicacións en tempo real, nas que se poden tolerar unha certa taxa de erros na transmisión (por exemplo, en transmisión de son ou vídeo).

* Cando só se quere enviar un paquete illado de orixe a destino, e non é critica a recepción do mesmo.

Hai que ter en conta que o protocolo UDP ten a vantaxe de ser máis simple e polo tanto máis rápido que TCP, xa que o establecemento e peche da conexión e un proceso custoso que consume tempo e recursos na transmisión. A continuación móstranse as cabeceiras dos dous protocolos, e pódese observar o menor número de campos en UDP:

'''Cabeceira de TCP'''

{|- border="1"
! colspan="1"|+
! colspan="4"|Bits 0 - 3
! colspan="4"|4 - 7
! colspan="8"|8 - 15
! colspan="16"|16 - 31
|- align="center"
! colspan="1"|0
| colspan="16"|Puerto Origen
| colspan="16"|Puerto Destino
|- align="center"
! colspan="1"|32
| colspan="32"|Número de Secuencia
|- align="center"
! colspan="1"|64
| colspan="32"|Número de Acuse de Recibo (ACK)
|- align="center"
! colspan="1"|96
| colspan="4"|longitud cabecera TCP
| colspan="4"|Reservado
| colspan="8"|Flags
| colspan="16"|Ventana
|- align="center"
! colspan="1"|128
| colspan="16"|Suma de Verificación (Checksum)
| colspan="16"|Puntero Urgente
|- align="center"
! colspan="1"|160
| colspan="32"|Opciones + Relleno (opcional)
|- align="center"
|- align="center"
! colspan="1"|224
| colspan="32"|&nbsp;<br />Datos<br />&nbsp;
|}

'''Cabeceira de UDP'''

{| border="1"
! +
! colspan="16" width="150px"|Bits 0 - 15
! colspan="16" width="150px"|16 - 31
|- align="center"
! 0
| colspan="16" bgcolor="#FFDDDD"|Puerto origen
| colspan="16"|Puerto destino
|- align="center"
! 32
| colspan="16"|Longitud del Mensaje
| colspan="16" bgcolor="#FFDDDD"|Suma de verificación
|- align="center"
! 64
| colspan="32"|&nbsp;<br />Datos<br />&nbsp;
|}

Tanto en TCP como en UDP, establécense 16 bits para os números de portos, co cal se poden direccionar ata 65.536 portos. Destes portos, os que van ata o 1023 están reservados (ver [http://es.wikipedia.org/wiki/Anexo:Lista_de_n%C3%BAmeros_de_puerto lista]) pola [http://es.wikipedia.org/wiki/IANA IANA] para aplicacións e servizos de rede estándares, mentres que os maiores a 1024 son libres e os pode utilizar calquera programa de usuario.

Ao par formado por unha dirección IP e un número de porto (separados por dous puntos) se lle chama '''conector''' ou '''socket'''. Por exemplo, 10.4.1.1:80 se corresponde co porto 80 do equipo con dirección IP 10.4.1.1.