Ver o código fonte

Un dos códigos máis básicos para a detección de erros é a utilización dunha serie de '''bits de paridade'''. Podemos distinguir dous tipos de códigos de control de paridade:

== [http://es.wikipedia.org/wiki/Control_de_errores#Paridad_simple_.28paridad_horizontal.29 Paridade simple] ==

O [http://es.wikipedia.org/wiki/Bit_de_paridad bit de paridade] é aquel que se selecciona en función do número de 1s da palabra mensaxe. Así temos:

{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" 
!Tipo de paridade
!Definición
!Exemplo
|-
|Par
|Se o número de 1s é par engádese un 0, senón un 1
|0011011 (0) 
|-
|Impar
|Se o número de 1s é impar engádese un 0, senón un 1
|0011011 (1)
|}

O cálculo, realmente, faise coa función XOR (OR-Exclusivo), definida como segue:

{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" 
!A B
!A xor B
|-
|0 0
|0
|-
|0 1
|1
|-
|1 0
|1 
|-
|1 1
|0 
|}

Se seguimos o resultado da función xor, o tipo de paridade que se aplicaría é a par, por iso é a máis usada e a que se entende por defecto.

Este código ten unha distancia mínima de 2, co cal só detecta erros simples. Detecta tamén erros si o número de bits erróneos é impar, pois se fose par un erro se compensaría co outro.

Por exemplo, se se desexa enviar a palabra 1001 o transmisor calcula o bit de paridade (0), deste xeito a palabra código que se envía é 10010. O receptor recibe 10011, este calcula de novo o bit de paridade e dálle (0) e el recibiu (1) co cal detecta o erro pero non o pode corrixir.


== [http://es.wikipedia.org/wiki/Control_de_errores#Paridad_cruzada_.28paridad_horizontal-vertical.29 Paridade de bloque] ==

Trátase de organizar a información por bloques, compoñendo unha táboa de k x m  bits (k palabras de  m bits cada unha).

Logo calcúlanse os bits de paridade de cada unha das m filas (paridade horizontal) e k columnas (paridade vertical).

Por último calculase  o bit de paridade cruzada  a partires da columna ou da fila de paridade calculada anteriormente.

Exemplo:

[[Imaxe:Paridadedebloque.jpg|400px]]

Neste caso o codificador fai bloques de 4 palabras de 6 bits cada unha, e calcula as distintas paridades, e logo as envía ao receptor, unha fila tras outra (Polo tanto, envía 5 palabras de código de 7 bits cada unha).

O decodificador reconstrúe o bloque e volve a calcular os bits de paridade correspondentes e compáraos cos bits de paridade recibidos.

Este código ten unha distancia mínima de 4, co cal corrixe erros simples e detecta erros dobres, triples e cuádruples se estes non forman un rectángulo na matriz de díxitos.