Funcións do nivel de rede - Historial de revisións

Antonio: /* Direccionamento */

Antonio — Sun, 11 Jan 2009 21:27:50 GMT

Direccionamento

← Revisión máis antiga		Revisión como estaba ás 21:27, 11 xaneiro 2009
Liña 56:		Liña 56:
	* A dirección de enlace dun equipo vai establecida de forma fixa no hardware de comunicacións do mesmo, e non pode ser cambiada polo usuario. No nivel de rede, interésanos poder establecer as direccións en base ás nosas necesidades e ao deseño da rede.		* A dirección de enlace dun equipo vai establecida de forma fixa no hardware de comunicacións do mesmo, e non pode ser cambiada polo usuario. No nivel de rede, interésanos poder establecer as direccións en base ás nosas necesidades e ao deseño da rede.

-	É por iso que o nivel de rede utiliza o seu propio sistema de direccionamento totalmente independente do nivel de enlace, que permitirá identificar aos equipos na rede independentemente do medio físico e de enlace da mesma (xa sexa ~~inalámbrica~~, Ethernet, Token Ring, etc.).	+	É por iso que o nivel de rede utiliza o seu propio sistema de direccionamento totalmente independente do nivel de enlace, que permitirá identificar aos equipos na rede independentemente do medio físico e de enlace da mesma (xa sexa unha rede sen fíos, Ethernet, Token Ring, etc.).

Antonio: /* Control da conxestión */

Antonio — Sun, 11 Jan 2009 21:23:31 GMT

Control da conxestión

← Revisión máis antiga		Revisión como estaba ás 21:23, 11 xaneiro 2009
Liña 40:		Liña 40:
	== Control da conxestión ==		== Control da conxestión ==

-	A conxestión é o fenómeno que se produce cando se concentra unha gran cantidade de tráfico nunha zona determinada da ~~rede~~, e pode afectar a un ou varios nodos. Cando un nodo recibe máis información da que é capaz de reenviar, conta cun almacén temporal na memoria na que garda a información recibida ata que pode procesala.	+	A [http://es.wikipedia.org/wiki/Congesti%C3%B3n_de_red conxestión nunha rede] é o fenómeno que se produce cando se concentra unha gran cantidade de tráfico nunha zona determinada da mesma, e pode afectar a un ou varios nodos. Cando un nodo recibe máis información da que é capaz de reenviar, conta cun almacén temporal na memoria na que garda a información recibida ata que pode procesala.

	Cando se alcanza a saturación e o nodo non pode recibir máis paquetes, existen dúas alternativas: rexeitar os novos paquetes que lle chegan ou exercer un control sobre os nodos veciños para que non lle envíen máis paquetes. Calquera das dúas alternativas poden provocar facilmente a saturación dos veciños deste nodo, xa que non poderán desfacerse dos paquetes que teñen para enviar. Desta forma, a conxestión nun punto da rede propágase rapidamente cara as zonas veciñas.		Cando se alcanza a saturación e o nodo non pode recibir máis paquetes, existen dúas alternativas: rexeitar os novos paquetes que lle chegan ou exercer un control sobre os nodos veciños para que non lle envíen máis paquetes. Calquera das dúas alternativas poden provocar facilmente a saturación dos veciños deste nodo, xa que non poderán desfacerse dos paquetes que teñen para enviar. Desta forma, a conxestión nun punto da rede propágase rapidamente cara as zonas veciñas.

Antonio en 21:21, 11 xaneiro 2009

Antonio — Sun, 11 Jan 2009 21:21:11 GMT

← Revisión máis antiga		Revisión como estaba ás 21:21, 11 xaneiro 2009
Liña 34:		Liña 34:
	* '''De forma estática''': Este método consiste en que se selecciona manualmente de forma fixa un único camiño para cada os destinos posibles para o nodo da rede.		* '''De forma estática''': Este método consiste en que se selecciona manualmente de forma fixa un único camiño para cada os destinos posibles para o nodo da rede.

-	* '''De forma dinámica''': O equipo utiliza un algoritmo de encamiñamento para descubrir de xeito automatico as rutas polas que debe encamiñar os paquetes. Este algoritmo de encamiñamento debe ser rápido e simple, xa que se non as comunicacións se verán ralentizadas. É por iso que haberá que buscar unha solución de compromiso entre a busca da ruta ideal e a simplicidade do algoritmo de encamiñamento. Dentro dos protocolos máis utilizados que implementan estes algoritmos, destacan:	+	* '''De forma dinámica''': O equipo utiliza un [http://es.wikipedia.org/wiki/Protocolo_de_enrutamiento algoritmo de encamiñamento] para descubrir de xeito automatico as rutas polas que debe encamiñar os paquetes. Este algoritmo de encamiñamento debe ser rápido e simple, xa que se non as comunicacións se verán ralentizadas. É por iso que haberá que buscar unha solución de compromiso entre a busca da ruta ideal e a simplicidade do algoritmo de encamiñamento. Dentro dos protocolos máis utilizados que implementan estes algoritmos, destacan:
	** [http://es.wikipedia.org/wiki/RIP_(protocolo) RIP] (''Routing Information Protocol''): Protocolo de Información de Encamiñamento.		** [http://es.wikipedia.org/wiki/RIP_(protocolo) RIP] (''Routing Information Protocol''): Protocolo de Información de Encamiñamento.
-	** OSPF (''Open Shortest Path First'') ou Primeiro o Camiño Aberto Máis Curto.	+	** [http://es.wikipedia.org/wiki/OSPF OSPF] (''Open Shortest Path First''): Primeiro o Camiño Aberto Máis Curto.

	== Control da conxestión ==		== Control da conxestión ==

Antonio: /* Encamiñamento da información */

Antonio — Sun, 11 Jan 2009 21:11:03 GMT

Encamiñamento da información

← Revisión máis antiga		Revisión como estaba ás 21:11, 11 xaneiro 2009
Liña 1:		Liña 1:
	== Encamiñamento da información ==		== Encamiñamento da información ==

-	~~Xa vimos que a~~ principal razón de ser do nivel de rede é a de conectar equipos mediante distintas rutas na que a información vai saltando por distintos equipos intermedios. A selección dunha ruta ~~baséase, xeneralmente,~~ nalgún criterio de rendemento~~. O~~ criterio máis simple é a elección da ruta máis curta, é dicir, a que atravesa o menor número de nodos ou aquela que utiliza enlaces de maior capacidade. Tamén sería desexable, sen embargo, ter en conta a saturación ou problemas que se detecten na rede, adaptarse a cambios na topoloxía da mesma, etc.	+	A principal razón de ser do nivel de rede é a de conectar equipos mediante distintas rutas na que a información vai saltando por distintos equipos intermedios. A selección dunha ruta debe basearse nalgún criterio de rendemento, e o criterio máis simple é a elección da ruta máis curta, é dicir, a que atravesa o menor número de nodos ou aquela que utiliza enlaces de maior capacidade. Tamén sería desexable, sen embargo, ter en conta a saturación ou problemas que se detecten na rede, adaptarse a cambios na topoloxía da mesma, etc.

-	~~Sen embargo, hai que ter en conta ao mesmo tempo que o algoritmo~~ de encamiñamento ~~que utilizan os equipos~~ para ~~realizar o enrutamento debe ser rápido e simple, xa~~ que se ~~non as comunicacións se verán ralentizadas. É por iso que haberá que buscar unha solución de compromiso entre~~ a ~~busca da ruta ideal e a simplicidade~~ do ~~algoritmo~~ de ~~encamiñamento~~.	+	Os equipos almacenan a información de encamiñamento nunhas estruturas chamadas '''táboas de encamiñamento'''. Unha táboa de encamiñamento establece para os distintos destinos posibles aos que se pode chegar a través do nodo o enlace de saída polo que debe ese nodo enviar a información. As táboas poden conter, ademais, información de custo asociada á ruta elixida, rutas alternativas, etc.

-	Isto debe ir unido tamén a un protocolo que lle permita a un equipo descubrir preguntando a outros equipos a que equipos se pode chegar a partir deles. Dentro dos mecanismos máis utilizados para isto, destacan RIP (''Routing Information Protocol'' ou Protocolo de Información de Encamiñamento) e OSPF (''Open Shortest Path First'' ou Primeiro o Camiño Aberto Máis Curto).	+	Por exemplo, na rede que vemos na seguinte figura, tendo en conta que os números indican o custo das conexións, a táboa de encamiñamento do nodo C sería:
-		+
-	Independentemente do algoritmo de encamiñamento utilizado, normalmente os equipos almacenan a información de encamiñamento nunhas estruturas chamadas '''táboas de encamiñamento'''. Unha táboa de encamiñamento establece para os distintos destinos posibles aos que se pode chegar a través do nodo o enlace de saída polo que debe ese nodo enviar a información. As táboas poden conter, ademais, información de custo asociada á ruta elixida, rutas alternativas, etc.	+
-		+
-	A táboa de encamiñamento pode ser cuberta de forma automática polo equipo utilizando un algoritmo de encamiñamento, ou ben utilizar o encamiñamento estático. Este método consiste en que se selecciona manualmente de forma fixa un único camiño para cada os destinos posibles para o nodo da rede. Por exemplo, na rede que vemos na seguinte figura, tendo en conta que os números indican o custo das conexións, a táboa de encamiñamento do nodo C sería:	+


Liña 33:		Liña 29:
	\|D		\|D
	\|}		\|}
		+
		+	A táboa de encamiñamento pode ser cuberta de distintas formas:
		+
		+	* '''De forma estática''': Este método consiste en que se selecciona manualmente de forma fixa un único camiño para cada os destinos posibles para o nodo da rede.
		+
		+	* '''De forma dinámica''': O equipo utiliza un algoritmo de encamiñamento para descubrir de xeito automatico as rutas polas que debe encamiñar os paquetes. Este algoritmo de encamiñamento debe ser rápido e simple, xa que se non as comunicacións se verán ralentizadas. É por iso que haberá que buscar unha solución de compromiso entre a busca da ruta ideal e a simplicidade do algoritmo de encamiñamento. Dentro dos protocolos máis utilizados que implementan estes algoritmos, destacan:
		+	** [http://es.wikipedia.org/wiki/RIP_(protocolo) RIP] (''Routing Information Protocol''): Protocolo de Información de Encamiñamento.
		+	** OSPF (''Open Shortest Path First'') ou Primeiro o Camiño Aberto Máis Curto.

	== Control da conxestión ==		== Control da conxestión ==

Antonio en 22:10, 29 decembro 2008

Antonio — Mon, 29 Dec 2008 22:10:13 GMT

← Revisión máis antiga		Revisión como estaba ás 22:10, 29 decembro 2008
Liña 33:		Liña 33:
	\|D		\|D
	\|}		\|}
		+
		+	== Control da conxestión ==
		+
		+	A conxestión é o fenómeno que se produce cando se concentra unha gran cantidade de tráfico nunha zona determinada da rede, e pode afectar a un ou varios nodos. Cando un nodo recibe máis información da que é capaz de reenviar, conta cun almacén temporal na memoria na que garda a información recibida ata que pode procesala.
		+
		+	Cando se alcanza a saturación e o nodo non pode recibir máis paquetes, existen dúas alternativas: rexeitar os novos paquetes que lle chegan ou exercer un control sobre os nodos veciños para que non lle envíen máis paquetes. Calquera das dúas alternativas poden provocar facilmente a saturación dos veciños deste nodo, xa que non poderán desfacerse dos paquetes que teñen para enviar. Desta forma, a conxestión nun punto da rede propágase rapidamente cara as zonas veciñas.
		+
		+	Por iso é necesario utilizar unha serie de algoritmos avanzados que o nivel de rede inclúe co obxectivo de evitar e manexar as situacións de conxestión. Existe unha gran variedade de algoritmos deste tipo, e en función do protocolo que se utilice a nivel de rede farase uso de un ou de outro.
		+
		+	== Direccionamento ==
		+
		+	Para que o protocolo poida de nivel de rede poida encamiñar correctamente os paquetes cara o seu destino, é necesario que exista un mecanismo que identifique univocamente aos distintos nodos da rede. É por iso que cada equipo debe contar cunha dirección única que o identifique dentro da rede.
		+
		+	Poderiamos pensar en principio que o nivel de rede podería tomar como dirección do equipo a dirección de enlace do mesmo (dirección MAC, tamén coñecida como dirección física). Sen embargo, esta alternativa non se segue normalmente, por dúas razóns fundamentais:
		+
		+	* O protocolo de nivel de rede dependería do protocolo de nivel de enlace e se cambiásemos o protocolo de nivel de enlace, nos veriamos obrigados a cambiar o protocolo de nivel de rede.
		+
		+	* A dirección de enlace dun equipo vai establecida de forma fixa no hardware de comunicacións do mesmo, e non pode ser cambiada polo usuario. No nivel de rede, interésanos poder establecer as direccións en base ás nosas necesidades e ao deseño da rede.
		+
		+	É por iso que o nivel de rede utiliza o seu propio sistema de direccionamento totalmente independente do nivel de enlace, que permitirá identificar aos equipos na rede independentemente do medio físico e de enlace da mesma (xa sexa inalámbrica, Ethernet, Token Ring, etc.).

Antonio: Nova páxina: == Encamiñamento da información == Xa vimos que a principal razón de ser do nivel de rede é a de conectar equipos mediante distintas rutas na que a información vai saltando por d...

Antonio — Mon, 29 Dec 2008 22:08:03 GMT

Nova páxina: == Encamiñamento da información == Xa vimos que a principal razón de ser do nivel de rede é a de conectar equipos mediante distintas rutas na que a información vai saltando por d...

Páxina nova

== Encamiñamento da información ==

Xa vimos que a principal razón de ser do nivel de rede é a de conectar equipos mediante distintas rutas na que a información vai saltando por distintos equipos intermedios. A selección dunha ruta baséase, xeneralmente, nalgún criterio de rendemento. O criterio máis simple é a elección da ruta máis curta, é dicir, a que atravesa o menor número de nodos ou aquela que utiliza enlaces de maior capacidade. Tamén sería desexable, sen embargo, ter en conta a saturación ou problemas que se detecten na rede, adaptarse a cambios na topoloxía da mesma, etc.

Sen embargo, hai que ter en conta ao mesmo tempo que o algoritmo de encamiñamento que utilizan os equipos para realizar o enrutamento debe ser rápido e simple, xa que se non as comunicacións se verán ralentizadas. É por iso que haberá que buscar unha solución de compromiso entre a busca da ruta ideal e a simplicidade do algoritmo de encamiñamento.

Isto debe ir unido tamén a un protocolo que lle permita a un equipo descubrir preguntando a outros equipos a que equipos se pode chegar a partir deles. Dentro dos mecanismos máis utilizados para isto, destacan RIP (''Routing Information Protocol'' ou Protocolo de Información de Encamiñamento) e OSPF (''Open Shortest Path First'' ou Primeiro o Camiño Aberto Máis Curto).

Independentemente do algoritmo de encamiñamento utilizado, normalmente os equipos almacenan a información de encamiñamento nunhas estruturas chamadas '''táboas de encamiñamento'''. Unha táboa de encamiñamento establece para os distintos destinos posibles aos que se pode chegar a través do nodo o enlace de saída polo que debe ese nodo enviar a información. As táboas poden conter, ademais, información de custo asociada á ruta elixida, rutas alternativas, etc.

A táboa de encamiñamento pode ser cuberta de forma automática polo equipo utilizando un algoritmo de encamiñamento, ou ben utilizar o encamiñamento estático. Este método consiste en que se selecciona manualmente de forma fixa un único camiño para cada os destinos posibles para o nodo da rede. Por exemplo, na rede que vemos na seguinte figura, tendo en conta que os números indican o custo das conexións, a táboa de encamiñamento do nodo C sería:

[[Imaxe:Taboadeenrutamento.jpg|left]]

{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0"
!Nodo destino
!Ruta saída
|-
|A
|A
|-
|B
|B
|-
|D
|D
|-
|E
|D
|-
|F
|D
|}