Ethernet

De Wiki do Pazo da Mercé

Revisión como estaba ás 10:03, 13 decembro 2008

A versión orixinal de Ethernet aparecida no ano 1975 na no Centro de Investigación de Xerox estaba deseñada como un sistema de 2.94 Mbps para conectar uns 100 equipos sobre un cable de 1 quilómetro. A Ethernet de Xerox tivo tanto éxito que Xerox, Intel Corporation e Digital Equipment Corporation deseñaron un estándar para Ethernet a 10 Mbps. Dentro do modelo OSI, a especificación Ethernet cubre funcións dos niveis físico e de enlace de datos. Dentro do proxecto 802, Ethernet é a especificación 802.3 de IEEE.

Co paso do tempo, Ethernet converteuse no medio de acceso máis utilizado para redes de área local. Ethernet é un estándar que non pertence a ningunha industria, e que tivo unha gran aceptación polos fabricantes de hardware de rede.

Ethernet baséase nunha comunicación banda base cunha topoloxía lóxica en bus, con velocidades actualmente de 10, 100 Mbps, 1 Gbps (dende o ano 1998) e ata 10 Gbps (dende o ano 2003) e utiliza CSMA/CD para regular o segmento de cable principal.

Aspectos básicos

Características básicas de Ethernet

• Topoloxías: Lóxica en bus e física en bus ou en estrela.
• Tipo de arquitectura de comunicación: Banda base (normalmente).
• Método de acceso: CSMA/CD.
• Especificación: IEEE 802.3.
• Velocidade de transferencia: 10 Mbps, 100 Mbps, 1Gbps ou 10 Gbps.
• Tipo de cable: UTP e STP.

Ethernet divide os datos en tramas, que poden ter entre 64 e 1.518 bytes, pero a propia trama Ethernet necesita utilizar ao menos 18 bytes; así pois, o tamaño dos datos dunha trama Ethernet está entre 46 e 1.500 bytes. Cada trama contén información de control e ten a mesma estrutura básica.

Por exemplo, a trama Ethernet II utilizada por TCP/IP que se transmite a través da rede, consta das seccións que aparecen na seguinte figura:

• Preámbulo: Indica o comezo da trama.
• Destino e orixe: As direccións de orixe e destino, de 6 bytes cada unha.
• Tipo: Úsase para identificar o protocolo do nivel de rede utilizado, normalmente, IP.
• Comprobación de redundancia cíclica (CRC): Campo de comprobación de erros para determinar se a trama chegou libre de erros.

Os estándares IEEE

As redes Ethernet incluen unha variedade de alternativas de cableado e técnicas de transmisión, definidas cunha nomenclatura establecida, que ten o seguinte significado:

<Capacidade en Mbps><sinalización><lonxitude máxima do segmento en hectómetros ou tipo de cable se non é coaxial>

Estándar 10BASE-5

Esta especificación é de 10 Mbps e segmentos de 500 metros. Normalmente, utiliza unha topoloxía en bus e pode soportar ata 100 nodos (estacións, repetidores e demais) por segmento. O backbone, ou segmento principal, é o cable principal dende o que se conectan os cables dos transceivers ás estacións e repetidores.

Entre os compoñentes dun cableado con cable groso se inclúen:

• Transceptores ou transceivers: Dispositivos que poden enviar e recibir, proporcionar comunicación entre o equipo e o cable principal da LAN, e están situados nas conexións dos vampiros sobre o cable.

• Cables de transceiver: O cable que conecta o transceiver á NIC.

• Conectores DIX (o AUI): Son os conectores do cable do transceiver.

AUI son as siglas que significan Interfaz de Conexión de Unidade e é un conector de 15 pins (DB-15) que se soe utilizar para conectar nesta tecnoloxía unha tarxeta de rede a un cable Ethernet.

Estándar 10BASE-2 (802.3a)

Transmite a 10 Mbps nun cable coaxial en banda base e pode levar un sinal ata 185 metros. Utiliza unha topoloxía física en bus. Unha rede de cable fino pode soportar ata 30 nodos por segmento de cable.

Estándar 10BASE-T (802.3i)

10BaseT é unha rede Ethernet que soe utilizar cable de par trenzado sen apantallar (UTP) para a conexión de equipos, aínda que tamén pode usar STP. Utiliza sinalización en banda base, e proporciona unha capacidade de transmisión de 10 Mbps. Presenta unha topoloxía física en estrela.

Estándar 10BASE-F (802.3j)

Proporciona 10 Mbps, utilizando banda base sobre cable de fibra óptica. A principal razón para utilizar 10BaseF é para traballar con cables longos entre repetidores, como pode ser entre edificios, xa que permite segmentos de ata 2000 metros de lonxitude debido a baixa atenuación que presenta.

Estándar 10BROAD-36 (802.3b)

10Broad36 soporta unha capacidade de transmisión de 10 Mb/s e utiliza un cable de banda ancha. 36 fai referencia á distancia máxima en metros (3600) soportada entre dúas estacións. O cable de banda ancha usado con 10Broad36 é o mesmo cable coaxial de 75 Ohmios usado polo sistema de televisión por cable.

O sistema de banda ancha soporta a transmisión de múltiples servizos sobre un só cable dividindo cada banda por frecuencias separadas, asignando cada frecuencia a un servizo (multiplexación en frecuencia). Esta é a técnica utilizada no sistema de transmisión de TV por cable onde cada canal usa unha frecuencia distinta. 10Broad36 conecta as estacións de traballo ao cable central a través de conectores AUI.

Características dos estándares a 10 Mbps