A segmentación en subredes
De Wiki do Pazo da Mercé
(Nova páxina: Aínda que as distintas clases de rede permiten dispoñer de redes de diferentes tamaños a nivel IP, esta clasificación é demasiado ríxida e non permite establecer nunha rede o nú...) |
|||
| (Non se mostran 4 revisións do historial.) | |||
| Liña 1: | Liña 1: | ||
| - | Aínda que as distintas clases de | + | Aínda que as distintas clases de redes permiten dispoñer de redes de diferentes tamaños a nivel IP, esta clasificación é demasiado ríxida e non permite establecer nunha rede o número de equipos que poida ser máis conveniente, xa que en función da clase de rede o número máximo de equipos xa está establecido. Se a rede medra e precisamos máis direccións, é posible que teñamos que cambiar todas as direccións IP da mesma. |
| - | A solución a estes problemas se conseguiu creando outro campo dentro da dirección IP, de forma que unha dirección IP se divide en: número de rede, '''número de subrede''' e número de estación (ou equipo). | + | A solución a estes problemas se conseguiu creando outro campo dentro da dirección IP, de forma que unha dirección IP se divide en: número de rede, '''número de [http://es.wikipedia.org/wiki/Subred subrede]''' e número de estación (ou equipo). |
[[Imaxe:Segmentacionensubredes.jpg|400px]] | [[Imaxe:Segmentacionensubredes.jpg|400px]] | ||
| - | Esta división realízase partindo o campo de número de estación en dúas partes, de forma que dende o exterior os encamiñadores cren que se trata dunha única rede sen subredes. Sen embargo, para os equipos que están dentro da rede, as subredes se comportan como se fosen redes totalmente independentes. Isto non só flexibiliza | + | Esta división realízase partindo o campo de número de estación en dúas partes, de forma que dende o exterior os encamiñadores cren que se trata dunha única rede sen subredes. Sen embargo, para os equipos que están dentro da rede, as subredes se comportan como se fosen redes totalmente independentes. Isto non só flexibiliza a labor de administración da rede, senón que tamén ten a vantaxe de que se reducen o número de entradas necesarias nas táboas de encamiñamento dos routers externos, xa que só necesitan incorporar unha entrada para toda a rede global. |
| - | Por exemplo, se temos a rede da figura, formada por varias redes de clase C | + | Por exemplo, se temos a rede da figura, formada por varias redes de clase C, o router externo conectado ao router A tería que ter na súa táboa de encamiñamento as seguintes entradas (aplicando a máscara propia das redes clase C - 255.255.255.0): |
| - | + | ||
| - | + | ||
| - | + | ||
| - | o router externo conectado ao router A tería que ter na súa táboa de encamiñamento as seguintes entradas: | + | |
| + | <table cellpadding="20"> | ||
| + | <tr> | ||
| + | <td> | ||
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" | {| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" | ||
!Rede destino | !Rede destino | ||
| Liña 34: | Liña 33: | ||
|1 | |1 | ||
|} | |} | ||
| + | </td> | ||
| + | <td> | ||
| + | [[Imaxe:Segmentacionensubredes2.jpg|500px]] | ||
| + | </td> | ||
| + | </tr> | ||
| + | </table> | ||
| - | + | Sen embargo, se a mesma rede se estrutura como unha rede de clase B con subredes (con 8 bits para número de subrede), a táboa de encamiñamento do router externo sería (aplicando a máscara propia das redes clase B - 255.255.0.0): | |
| - | + | ||
| - | Sen embargo, se a mesma rede se estrutura como unha rede de clase B con subredes (con 8 bits para número de subrede), | + | |
| - | + | ||
| - | + | ||
| - | + | ||
| - | + | ||
| + | <table cellpadding="20"> | ||
| + | <tr> | ||
| + | <td> | ||
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" | {| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" | ||
!Rede destino | !Rede destino | ||
| Liña 52: | Liña 54: | ||
|1 | |1 | ||
|} | |} | ||
| + | </td> | ||
| + | <td> | ||
| + | [[Imaxe:Segmentacionensubredes3.jpg|500px]] | ||
| + | </td> | ||
| + | </tr> | ||
| + | </table> | ||
| - | + | En cambio, os encamiñadores propios da rede (A, B e C) utilizarían para as direccións da rede a máscara das redes tipo C (255.255.255.0), distinguindo así as catro subredes diferentes (183.67.1.0, 183.64.2.0, 183.64.3.0 e 183.64.4.0) dentro da rede 183.67.0.0. Cando unha máscara se forma tendo en conta o identificador de subrede se lle chama '''[http://es.wikipedia.org/wiki/M%C3%A1scara_de_subred máscara de subrede]'''. | |
Co que hai que ter especial coidado é coas subredes con todos os bits de número de subrede a 0's ou a 1's. O algoritmo de encamiñamento RIP-1 non os permite utilizar, mentres que RIP-2 e OSPF si os permite. Deberemos ter en conta o algoritmo de encamiñamento dos routers que usamos para saber de podemos tomar estas subredes ou non. | Co que hai que ter especial coidado é coas subredes con todos os bits de número de subrede a 0's ou a 1's. O algoritmo de encamiñamento RIP-1 non os permite utilizar, mentres que RIP-2 e OSPF si os permite. Deberemos ter en conta o algoritmo de encamiñamento dos routers que usamos para saber de podemos tomar estas subredes ou non. | ||
| - | Tendo en conta a posibilidade de subredes non podemos saber a máscara que se utiliza baseándonos na clase dunha rede (A, B ou C). Por iso, actualmente utilízase | + | Tendo en conta a posibilidade de subredes non podemos saber a máscara que se utiliza baseándonos na clase dunha rede (A, B ou C). Por iso, actualmente utilízase a sintaxe [http://es.wikipedia.org/wiki/CIDR CIDR] na que se escribe despois da dirección IP unha “/” e a continuación o número de bits utilizados para indicar o número de rede e subrede; así por exemplo: |
* 118.64.238.67/10: Indica que a dirección, pertencente a unha rede clase A, utiliza 2 bits para número de subrede, co cal se poden definir ata 4 subredes. | * 118.64.238.67/10: Indica que a dirección, pertencente a unha rede clase A, utiliza 2 bits para número de subrede, co cal se poden definir ata 4 subredes. | ||
| - | * 195.0.167.23/27: Rede de clase C con 3 bits para número de subrede; un máximo de 8 subredes. Como o número de bits para o número de equipo son 5, cada subrede pode ter un máximo de | + | * 195.0.167.23/27: Rede de clase C con 3 bits para número de subrede; un máximo de 8 subredes. Como o número de bits para o número de equipo son 5, cada subrede pode ter un máximo de 32 direccións, é dicir, 30 equipos (Hai que descartar as direccións de equipo con todo a 0's ou a 1's). |
Vemos que coa posibilidade de segmentar en subredes, si temos a posibilidade de deseñar a rede de acordo coas nosas propias necesidades. Pero deberemos sempre estudar con detalle que tipo de direccións se van a utilizar e como se dividirán, e tendo en conta tanto as necesidades actuais como (o que é case máis importante) as futuras. Para decidir o direccionamento para a rede, deberemos contestar as seguintes preguntas: | Vemos que coa posibilidade de segmentar en subredes, si temos a posibilidade de deseñar a rede de acordo coas nosas propias necesidades. Pero deberemos sempre estudar con detalle que tipo de direccións se van a utilizar e como se dividirán, e tendo en conta tanto as necesidades actuais como (o que é case máis importante) as futuras. Para decidir o direccionamento para a rede, deberemos contestar as seguintes preguntas: | ||
| Liña 70: | Liña 78: | ||
* ¿Cantas estacións terá no futuro a subrede máis grande? | * ¿Cantas estacións terá no futuro a subrede máis grande? | ||
| - | + | En caso de que queiramos aproveitar ao máximo posible as direccións IP da nosa rede podemos crear subredes de distinto tamaño utilizando distintas máscaras de subrede. Esta técnica denomínase [http://es.wikipedia.org/wiki/VLSM VLSM] (Máscaras de subrede de tamaño variable) | |
Revisión actual ás 10:37, 13 maio 2010
Aínda que as distintas clases de redes permiten dispoñer de redes de diferentes tamaños a nivel IP, esta clasificación é demasiado ríxida e non permite establecer nunha rede o número de equipos que poida ser máis conveniente, xa que en función da clase de rede o número máximo de equipos xa está establecido. Se a rede medra e precisamos máis direccións, é posible que teñamos que cambiar todas as direccións IP da mesma.
A solución a estes problemas se conseguiu creando outro campo dentro da dirección IP, de forma que unha dirección IP se divide en: número de rede, número de subrede e número de estación (ou equipo).
Esta división realízase partindo o campo de número de estación en dúas partes, de forma que dende o exterior os encamiñadores cren que se trata dunha única rede sen subredes. Sen embargo, para os equipos que están dentro da rede, as subredes se comportan como se fosen redes totalmente independentes. Isto non só flexibiliza a labor de administración da rede, senón que tamén ten a vantaxe de que se reducen o número de entradas necesarias nas táboas de encamiñamento dos routers externos, xa que só necesitan incorporar unha entrada para toda a rede global.
Por exemplo, se temos a rede da figura, formada por varias redes de clase C, o router externo conectado ao router A tería que ter na súa táboa de encamiñamento as seguintes entradas (aplicando a máscara propia das redes clase C - 255.255.255.0):
|
|
Sen embargo, se a mesma rede se estrutura como unha rede de clase B con subredes (con 8 bits para número de subrede), a táboa de encamiñamento do router externo sería (aplicando a máscara propia das redes clase B - 255.255.0.0):
|
|
En cambio, os encamiñadores propios da rede (A, B e C) utilizarían para as direccións da rede a máscara das redes tipo C (255.255.255.0), distinguindo así as catro subredes diferentes (183.67.1.0, 183.64.2.0, 183.64.3.0 e 183.64.4.0) dentro da rede 183.67.0.0. Cando unha máscara se forma tendo en conta o identificador de subrede se lle chama máscara de subrede.
Co que hai que ter especial coidado é coas subredes con todos os bits de número de subrede a 0's ou a 1's. O algoritmo de encamiñamento RIP-1 non os permite utilizar, mentres que RIP-2 e OSPF si os permite. Deberemos ter en conta o algoritmo de encamiñamento dos routers que usamos para saber de podemos tomar estas subredes ou non.
Tendo en conta a posibilidade de subredes non podemos saber a máscara que se utiliza baseándonos na clase dunha rede (A, B ou C). Por iso, actualmente utilízase a sintaxe CIDR na que se escribe despois da dirección IP unha “/” e a continuación o número de bits utilizados para indicar o número de rede e subrede; así por exemplo:
- 118.64.238.67/10: Indica que a dirección, pertencente a unha rede clase A, utiliza 2 bits para número de subrede, co cal se poden definir ata 4 subredes.
- 195.0.167.23/27: Rede de clase C con 3 bits para número de subrede; un máximo de 8 subredes. Como o número de bits para o número de equipo son 5, cada subrede pode ter un máximo de 32 direccións, é dicir, 30 equipos (Hai que descartar as direccións de equipo con todo a 0's ou a 1's).
Vemos que coa posibilidade de segmentar en subredes, si temos a posibilidade de deseñar a rede de acordo coas nosas propias necesidades. Pero deberemos sempre estudar con detalle que tipo de direccións se van a utilizar e como se dividirán, e tendo en conta tanto as necesidades actuais como (o que é case máis importante) as futuras. Para decidir o direccionamento para a rede, deberemos contestar as seguintes preguntas:
- ¿Cantas subredes en total son necesarias agora?
- ¿Cantas subredes en total serán necesarias no futuro?
- ¿Cantas estacións ten agora a subrede máis grande?
- ¿Cantas estacións terá no futuro a subrede máis grande?
En caso de que queiramos aproveitar ao máximo posible as direccións IP da nosa rede podemos crear subredes de distinto tamaño utilizando distintas máscaras de subrede. Esta técnica denomínase VLSM (Máscaras de subrede de tamaño variable)
