Adverbios de tempo e conectores temporais:

• onte, antonte, hoxe, mañá, pasadomañá, onte á noite...
• antes, outrora, agora, arestora, despois, máis tarde...
• pouco antes, logo, axiña, tarde...
• sempre, decote, nunca
• xa, aínda, entón, daquela
• cando, mentres, mentres tanto
• a continuación, de alí a pouco, deseguida, a deshora, ao mesmo tempo, a miúdo, ás veces, de súpeto, ao momento, neste instante, ao outro día, ás veces...
• pola mañá, ao mediodía, pola tarde, pola noite, ao espertar, ao chegar, ao saír, unha vez que entrou, meses máis tarde, a continuación, por último... 

Fíxate neste exemplo:

A estatua

Cansa xa de levar trinta anos á intemperie, un domingo á tarde, a estatua do prócer do lugar flexionou as pernas (notábaas ríxidas por causa de todo ese tempo de inanición) e dun salto baixou da peaña. Camiñou pola praza tratando de a recoñecer. Pero viu que as árbores eran outras (máis vellas), o chan empedrado era outro (máis gastado) e o branco das casas era outro (máis pálido). Incluso o silencio semellaba ser novo alí, pois ela lembraba o bulicio da praza, e recordaba os nenos e os papás e as mamás, e recordaba as pombas, e recordaba os bicos agochados dos amantes tras das árbores.

De súpeto, dunha esquina viu xurdir unha figura e a estatua aledouse. Foise agochar detrás dun tileiro e observou como un vello cruzaba amodiño a praza, apoiado nun caxato e rosmando. Viu tamén como miraba para o espazo agora baldeiro que ela levaba trinta anos ocupando e sentiulle dicir: Ti tamén, ti tamén tiñas que marchar?

Naquel instante, a estatua do prócer coidou que elixira mal momento para baixar e, mentres o vello desaparecía polo fondo da praza apoiando aínda máis o corpo no bastón, arrimouse ao pedestal e cun salto (ben áxil, de o comparar con aquel primeiro con que descendera) instalouse de novo no seu sitio.

Botaría outros trinta anos antes de volver baixar, ou corenta, quedou pensando.

           RAFA VILLAR: "A estatua", en VV.AA.: Mini.relatos.

Estes elementos tamén soen ser necesarios se se queren marcar rupturas na orde cronolóxica:

1. Saltos cara ao pasado (flashbacks) que relatan acontecementos anteriores ao presente narrativo.
2. Saltos cara ao futuro (anticipacións) que adiantan acontecementos posteriores ao momento no que se narra.

Velaquí ambos (cunha variación temporal pequena):

Os domingos é cando máis tocan as campás da igrexa. Insoportable. Xa dende primeira hora non paran. Acordo sobresaltado. Asustado.

Hoxe si que non lembro nada do día anterior. Estou nunha cama que non é a miña cama, sinto nos ollos a claridade que entra pola fiestra e sinto algo máis contra as miñas costas. Alguén dorme á par de min. Dóeme todo o corpo.

Vai para tres días que apenas paso pola casa. Tanto ten. Ninguén me bota de menos. Mais mañá é luns e hai que volver ao traballo. Ordenar facturas de gastos por data e por proveedor; as facturas de cliente por cliente, por número, por data e por concellos; prender o ordenata e procesar as facturas no programa de contabilidade, unha por unha, sen trabucarse. Primeiro proveedores, logo clientes. A orde é fundamental. Todo ben ordenadiño, todo arquivado, para ben de levar todo dereitiño. Ao rematar, estudar os resultados, os balances, as perdas e as ganancias e cadrar os correspondentes beneficios ao mínimo, coas trampas de costume, para llo presentar todo ao xefe limpiño e encadernadiño. Dereitiño. Odio a contabilidade, merda de finanzas merda.

          KIKO NEVES: Un baile de moscas.