|
Lennie dubidou,
recuou e mirou con fereza á matagueira, coma se calculase
correr á liberdade. George dixo con frieza:
-¿Vasme da-lo rato ou queres que che meta unha mocada?-¿Darche o que, George? -Ben sábe-lo qué, carallo. Quero o rato. Lennie meteu a man no peto de mala gana. A voz crebóuselle un chisco. -Non sei por
qué non podo quedar con el. Non é de
ninguén. Non o manguei. Atopeino tirado xusto ó
pé do camiño.
George quedou coa man estendida impoñentemente. A modiño, coma un cadelo que non quere devolverlle a pelota ó seu dono, Lennie achegouse, afastouse e achegouse outra vez. George chascou os dedos con firmeza e, co son, Lennie púxolle o furelo na man. STEINBECK: De ratos e homes. |