MEU PAI! AI, MEU PAI!

A MIÑA MULLER

A MULLER DE BOA PAZ

MEU PAI! AI, MEU PAI!

- Meu pai! Ai meu pai!
- Que é o que queres, ho?
- A nai botouse no leito a berrar que é moito berrar, seica di que lle doe moito a barriga.
-Pois deixa que berre, ho, deixa que berre se lle fai ben.
Pasou un pouco e o rapaz volveu berrar:
- Meu pai! Ai, meu pai! A nai seica morre, que berra máis a cada paso!
-Déixame de lerias, ho, déixame de lerias, que estou traballando!
- Mire que lle está moi maliña! É ben que veña á casa!
- Vaite ti aló, ho! Vaite ti aló que eu non che podo! –dixo o home.
E viroulle as costas ao fillo que berraba desde o fondo da horta.
Pouco tempo pasara e volveu berrar de novo o rapaz:
- Meu pai! Ai, meu pai! A nai pariu un neno talmente coma un cuxo.
- Bo, e para iso tanto berrar, ho! –dixo o home.
E remusgando quen sabe o que, seguiu fozando na terra.
Pasou tempo, o home traballaba na mesma leira e desde o fondal da horta volveu a lle berrar o fillo:
- Meu pai! Ai, meu pai!
- Que é o que queres, ho?
-Que a cocha está facendo a cama e seica quere parir!
- Vaite termar dela non sexa que vaia mancarse! Corre ben, que eu vou de contado!
E o home, deixando a ferramenta, pillou a escape camiño da casa.

Fotografías de Galicia 1924-1926, Ruth M. Anderson, The Hispanic Society of América, Xunta de Galicia, 1998

Este conto popular móstranos a pouca valoración da muller por parte do home. Preséntanos unha situación esaxerada para provocar o humor, pero no fondo está a realidade da infravaloración da muller

¿Queres ver comentarios dos teus compañeiros?

Fotografías de Galicia 1924-1926, Ruth M. Anderson, The Hispanic Society of América, Xunta de Galicia, 1998

No seguinte conto vemos como a muller ten que ter o permiso do home para facer algo. Á muller hai que ensinala e ten que ser un home quen a ensine. Mesmo é habitual que o home lle pegue á muller.

¿Queres ver comentarios dos teus compañeiros?

Máis información

A MIÑA MULLER

Estaba eu unha vez probando unha gadaña nun comercio cando apareceu por alí un velliño da miña aldea que era un home moi sabido en todas as cousas, e díxenlle que me escollera el a gadaña pero respondeume:
As mulleres e as gadañas,
non hai que escollelas,
hai que acertalas.
Eu, que andaba por aquel entón para me casar, quedei pensando no dito daquel home, e así de memoria, paseille revista ás mozas do lugar e, das que me gustaban, á que lle topei menos defectos foi a unha que tanto ela como a nai, tiñan o costume condenado de emprestar todas as ferramentas que tiñan ao primeiro que llelas pedise e, desa maneira, naquela casa nunca había a que botar man, pois ninguén llelas devolvía. Pero, vaia! En comparación coas outras era a máis xeitosa. E fun onda ela, pedinlle palabra de casamento, deuma, buscamos padriños e casamos.
A noite de vodas estiven pensando como lle quitaría o defecto. De xeito que, para o outro día, cando volvín á noite do traballo, no camiño agarrei un vara verde ben xeitosa e, en canto cheguei á casa, collín a muller por un brazo e dinlle unha malleira de mil demos, tanto que lle deixei o corpo como unhas medias a raias. Ela, cando a soltei, díxome chorando:
- Por que me pegaches? Que che fixen?
- Pegueiche porque emprestaches o eixadón.
- Pero se nós non temos eixadón!
- Chacha, é verdade! Pois dispensa, e xa sabes a que che espera, como emprestes unha ferramenta sen o meu permiso.
Non hai que dicir que a menciña foi dun efecto mo bo. Sen o meu consentimento nunca saíu unha ferramenta da casa.

 

A MULLER DE BOA PAZ

Era un home u unha muller, e a muller era de tan boa paz, que nunca o home a vira incomodada. Por máis que fixera, ela sempre lle daba a razón. Un día, o home viña do monte coa burra (con perdón), e, para metela na casa, quixo metela do revés, co rabo para a casa e a cabeza para fóra, para ver se a muller, que estaba na cociña, se incomodaba. A muller estaba oíndo como o home lle dicía á burra que entrase e, como a burra non quería entrar. E ela, calada, sen dicir nadiña. Pero vendo que pasaba o tempo e o home non daba metido a burra, saíu, e con moito cariño, díxolle á burra, tirándolle polo rabo:
-Entra, burriña, entra desta vez polo rabo, que polo fociño xa tes entrado moitas veces.

Fotografías de Galicia 1924-1926, Ruth M. Anderson, The Hispanic Society of América, Xunta de Galicia, 1998

Nestoutro temos a muller submisa, que sempre fai o que diga o marido, que era exemplo da muller casada perfecta. Os burros son exemplo de teimudos cando se empeñan en non pasaren por un sitio