Durante o Barroco, a música independízase da e chega a ser moi abundante. Continúan composicións que xa se facían no Renacemento, aínda que evolucionadas, pero xorden ademáis novas formas, que dende o século XVII chegan ós nosos días.
Os grandes “”, constructores de instrumentos, como Amati, ou Guarnerius, van perfeccionar algúns deles, e isto favorecerá a aparición de obras para solistas que acadan gran .
Os instrumentos comezan a se reunir en para formar orquestras ben equilibradas, predominando os de instrumentos de . En ocasións sinaladas acompáñanse dos para execucións en grandes espacios nos que era importante a obtencións dun son grandioso. Ademais, o idioma da melodía acompañada e a técnica do baixo continuo aplicáronse ás formas musicais deste momento.
Entre as formas máis destacadas están:
O , unha forma instrumental que prepara o camiño para executar unha obra máis desenvolvida. O seu carácter é .
A , unha forma musical que adoita ter carácter e estaba xeralmente composta para instrumentos de , como o órgano e o .
A , unha composición que consta dun só tempo escrita en estilo . Basicamente consiste na repetición dun tema ou e da súa ou resposta, con fragmentos , entre as repeticións.
A . O seu nome deriva da palabra “” que significa “”. Consta de varios movementos, que o compositor italiano A. estableceu en , e que contrastan entre si: - Allegro- -
A ten a súa orixe nos pares de renacentistas e reúne nunha soa obra orquestral varios aires de danza de diferente carácter contrastante. O modelo típico da suite orquestral estaba composto por danzas: , de carácter vivo; , máis lenta; , lenta; , .
O , que é unha obra musical dividida en tres ou catro que entre si, e de ahí o seu nome. Xeralmente son un -lento-allegro. Os tipos máis importantes de concerto desta época son:
O concerto , onde se establece un diálogo entre dúas masas sonoras: un grupo de solistas, chamado , que se acompaña do baixo continuo e a orquestra que chamamos .
O concerto , no que existe un diálogo entre un acompañado do baixo continuo e a .
Os concertos barrocos adoitan alternan un a modo de “retrouso” que é tocado por toda a orquestra, co solo que é tocado polos solistas e que incorpora melodías .