Os músicos franceses tardaron en aceptar as innovacións da música barroca e a música francesa non acadará o seu cumio ata a subida ó trono de e a aparición dun músico como J.B. .
En España imitouse musicalmente o que se facía en e en Francia, acollendo gran número de compositores estranxeiros; pero nesta época nacen xéneros típicamente españois dentro da música .
Os intentos de crear unha ópera española foron apagados pola invasión das compañías italianas de ópera, pero con todo chegáronse a compoñer algunhas obras como “” e “ matan” de Juan .
Ó lado destas óperas xorde o xénero da de carácter máis . Nela altérnanse as partes coas . O nome vén das representacións que se facían no Real Sitio da Zarzuela. “” con texto de Calderón e música de ou “O golfo das sereas” son algúns exemplos.
Outro xénero que nace agora é a , que foi moi popular entre o pobo. Vén sendo un intermedio de tipo , de carácter , que acostuma finalizar cunha .
A música relixiosa mantivo o seu esplendor nalgunhas catedrais, onde se practicaban tanto o estilo polifónico como as novas formas barrocas.
Tivo especial importancia o , que era unha forma musical hispana parecida á relixiosa, con solos, dúos e partes instrumentais, que evolucionou dende o Renacemento.
En canto á música instrumental, no século XVII, a comeza a ter un éxito que se descoñeceu noutros países; nos tratados teóricos fálase dela como do instrumentos nacional.