No período barroco nace un novo xénero musical, a . Esta é unha que consta dunha , (pasaxe melódica do solista, no que se interrumpe a acción), (a acción continúa), coros, instrumentais e algunhas veces .
Nace en , a partir dos traballos dun grupo de poetas e compositores chamados , que intentaban representar un texto dramático a través da música.
A primeira ópera que conservamos é “” de , obra que se estreou no ano , pero o compositor que deu o paso definitivo para a creación da ópera foi , que estreou a súa ópera “” en .
A ópera barroca estendeuse primeiro por toda Italia, creando varias escolas en , e , e despois por toda Europa.
Existen dous tipos de ópera barroca:
A ópera , que se caracterizou por tratar personaxes e temas , pola utilización de coros e polo predominio da , con melodías adornadas e acrobacias vocais para lucimento do cantante. Isto motivou a aparación do fenómeno artificial dos , que eran cantantes cantantes de sexo masculino, coa voz ou , ós que castraban antes de de mudar a voz para conservala; obtiñan así a textura dunha soprano, pero co poder pulmonar dun ou dun . A maioría proviñan de familias humildes que vían na “operación” un cambio de fortuna, pero só os máis célebres, como Carlo Broschi “” se converterían en millonarios e mimados polo público.
A ópera xurdiu da ópera seria e caracterizouse por tratar temas da , xeralmente , utilizando melodías de sabor e que precisan poucos cantantes e unha pequena orquestra. Un exemplo deste tipo de ópera é “” de G.B. que se estrou en 1733 e tivo un éxito inmediato.