Aínda que nunca se abandonou o uso da polifonía renacentista, a música relixiosa do século viuse afectada polas innovacións da música profana, como a monodia e o , que se aplicaron a formas como a misa e o motete. Ademais aparecen formas novas como o oratorio, a cantata relixiosa ou a .
O é unha composición que se diferencia da ópera en que os seus temas están baseados en e porque os personaxes non , só cantan. Igual cá ópera, utiliza , recitativos, dúos e partes instrumentais para narrar unha historia. O oratorio introduce a presenza dun que actúa de fío conductor.
O seu nome vén dunha sala de oración na que se reunían para rezar, grupos de cristiáns. Nun principio, os oratorios, escribíronse en , aínda que axiña se utilizaron as linguas de cada país. É unha forma que nace en , pero que se estende por toda Italia e Europa. Entre os seus grandes representantes están , (autor de "O Mesías") e Bach.
A relixiosa está relacionada co culto alemán. Cantábanse cada domingo, e o texto estaba relacionado co contido relixioso do . Trátase dunha composición para varias voces estruturada en arias, e coros con acompañamento orquestral.
A paixón é unha especie de que trata o tema da paixón de Cristo baseada nos textos dos catro evanxelistas. Os personaxes adoitaban ser: un que narraba a acción, os propios personaxes da paixón e o que expresaba os seus sentimentos. Todo a base de arias, recitativos, e orquestra. ( compuxo, entre outras, a "Paixón según San Mateo").