J.S. BACH (1685-). Naceu nunha rexión alemá protestante, dentro dunha familia de , na que era tradición que a profesión pasase de pais a fillos.
A súa vida discorreu como a de moitos funcionarios da época, dedicada ó traballo como de varias igrexas e como director de orquestra de cámara da corte. O maior logro de Bach foi que, sen saír de chegou a coñecer profundamente a música barroca e francesa e logrou nun estilo propio os estilos italiano, francés e alemán. Compuxo practicamente en todos os xéneros do Barroco, con excepción da . Dentro da súa produción de música relixiosa sobresaen as que compuxo para o culto , os oratorios, as paixóns, misas, as fugas e corais para . Na música profana o e o violín foron os instrumentos preferidos para os que escribiu concertos, sonatas e . “” é unha colección de 24 e fugas para clavecín. Para orquestra de cámara son as suites e os 6 “Concertos de ”. Coméntase que foi valorado en vida, pero a súa morte, a súa dona rematou mendigando polas rúas, sen pensión de viuvez.
G.F. (1685-1759). A súa aprendizaxe fíxoa en Alemaña, aínda que viaxou por asimilando a música deste país. A súa vida desenvolveuse entre Alemaña e , onde estableceu residencia definitiva, nacionalizándose inglés. Cultivou todos os xéneros e formas do momento, pero cómpre salientar a produción de música , as óperas e os .
Compuxo unhas corenta e tres óperas italianas, nas que buscou o aplauso da nobreza e a gloria. Os seus estaban dirixidos á clase media e distinguíanse das óperas pola importancia dos e porque o obxectivo “non é agradar ós homes, senón facelos mellores”. O “”, sen dúbida, é o máis coñecido. A súa produción instrumental é moi ampla e diversa, aínda que as formas preferidas foron a suite e o : xeralmente escritas para celebracións cortesás, como a suite “Música “ que a compuxo para que se tocase nun paseo do rei polo río Támesis, ou “Música para os ” que serviu para conmemorar o tratado da Paz de Aquisgrán.
Coméntase que durante o ensaio dunha das súas óperas, na que Haendel acompañaba ó clave, un dos cantantes desgustouse pola súa maneira de tocar e díxolle “Se non me acompaña mellor, brincarei sobre o seu clave e fareino anacos”. Ó que Haendel respondeu “Adiante, pero faga o favor de anunciarme cando, e farei publicidade disto. Moita xente preferiría vir velo que oílo cantar.”
GASPAR (1640-1710). Foi profesor de música na Corte de Felipe IV onde escribiu “Instruccións de música para a ” que contén pezas nas súa mayoría de cortesás para este instrumento.
PADRE (1729-1783). Discípulo de Domenico , foi o gran mestre do noso barroco na música ; compuxo moitas que amosan o influxo do compositor italiano. Escribiu varios tratados teóricos e foi mestre de música dos fillos do rei, o que lle permitiu acceder á música de cámara europea. Entre as súas obras salientan, ademais das sonatas, os concertos para dous .
A. (1678-1741). É a figura máis salientable da primeira metade do século . Foi e coñecíase como Il petre rosso (o cura roibo), polo seu cabelo louro. Foi mestre de no Hospital da Caridade de Venecia e ó mesmo tempo violinista na catedral de San Marcos. O seu catálogo de obras é inmenso: concertos, óperas, sonatas, cantatas e moita música que se perdeu. Adoitaba dicir que compoñía un concerto máis rápido do que o copista tardaba en cópialo. A súa obra máis coñecida son os concertos “”. Están concibidas para , cordas e clave ou órgano no . Coméntase que nunha ocasión na que Vivaldi estaba celebrando misa, ocorréuselle unha melodía e deixouno todo para ir á sacristía e apuntala. Ó rematar, continuou coa misa. Por isto foi xulgado e condenado pola .
J.B. (1632-1687). Era de orixe florentina, pero viviu en desde pequeño. Entrou ó servicio de Luis XIV como compositor de música de onde organizou unha pequeña orquestra: Os pequenos , que chegou a ser admirada e imitada pola abraiante precisión dos seus concertos, para os que escribiu moitas das súas obras instrumentais, así como para os . Gracias a unha patente concedida polo rei, conseguiu facerse co monopolio da ópera e converterse no meirande representante da ópera francesa. Nas súas óperas, que el chamou “”, estableceu o modelo de francesa, dividida en movementos, lento--lento. Adaptou o á lingua francesa e deulle unha importancia sen precedentes ós . A súa obra maestra foi a ópera “”. Coméntase que se feriu no dedo gordo do pé cun bastón, mentres dirixía, e morreu uns días máis tarde por mor de infección producida pola ferida.