-A música profana adquire maior importancia fronte á relixiosa e a música instrumental independízase da vogal.

- Os compositores practican todos os xéneros e xorden novas formas musicais.

- Os músicos convértense en verdadeiros profesionais.

- Dúas prácticas (primeira práctica ou práctica antigua e segunda práctica ou barroca), tres estilos (ecclesiasticus: misas, motetes e concertos sacros; cubicularis: música de cámara, madrigais; theatralis: ópera).

- Representación afectiva do texto. Absolutismo do texto.

- Polaridade voces baixo-tiple.

- Melodía diatónica e cromática, de ámbito amplo.

- Contrapunto tonal.

- Harmonía por acordes e novo tratamento da disonancia.

- Acordes como entidades autónomas.

- Tonalidade.

- Ritmos cambiantes e contrastantes. Pulsación mecánica e declamación.

- Especificidade instrumental.

- Invención da monodia ou melodía acompañada. Importancia das voces extremas.

- Baixo continuo: soporte da estrutura. A miúdo a notación reducíase ao baixo e a voz superior. Realizábao un instrumento polifónico como a clave, órgano, laúde (sobre todo os grandes) ou arpa. Reforzábase coa viola de gamba, violón, fagot… Podía cifrarse.

- Camerata Bardi: cenáculo florentino de artistas e diletantes, de capital importancia para a posterior configuración de xéneros como a ópera. Propugnaban o protagonismo do texto, en reacción ao sofisticado contrapunto, para lograr a máxima expresividade, de xeio que a música ilustre os contidos textuais. O ideal é a recuperación do teatro e canto dos antigos gregos.

- Recitativo: recitación dun texto coas mínimas inflexións de voz. A acción continúa.

- Aria: canción monódica con acompañamento de continuo. Primeiro estróficas. Tipo particular: lamentación, de tema tristeiro e altamente expresivo.

- Estilo concertato: do latín concertar, competir xuntos. Por unha parte os instrumentos compiten entre si, pero por outra, seu fluír melódico forma parte dunha totalidade formal máis complexa. Como estilo, refírese ao gusto po o contraste e está presente en todas as formas musicais do período, en maior ou menor medida.

- PRINCIPIOS ESTÉTICO-FORMAIS: Tendencia a unha expresión extremada, intensificación emocional, contraste: timbre, ritmo, harmónico…, movemento: baixo ostinati, concitato…