Aínda que nunca se abandonou o uso da polifonía renacentista, a música relixiosa do século XVII viuse afectada polas innovacións da música profana, como a monodia e o baixo continuo, que se aplicaron a formas como a misa e o motete. Ademais aparecen formas novas como o oratorio, a cantata relixiosa ou a paixón.

- O oratorio é unha composición dramática que se diferencia da ópera en que os seus temas están baseados en historias bíblicas e porque os personaxes non actúan, só cantan. Igual cá ópera, utiliza arias, recitativos, dúos e partes instrumentais para narrar unha historia. O oratorio introduce a presenza dun narrador que actúa de fío conductor.

Un oratorio era unha sala de oración na que se reunían para rezar, grupos de cristiáns. Nun principio, os oratorios, escribíronse en latín, aínda que axiña se utilizaron as linguas de cada país. É unha forma que nace en Roma, pero que se estende por toda Italia e Europa. Entre os seus grandes representantes están Telemann, Haendel (O Mesías), Bach.

- A cantata relixiosa está relacionada co culto luterano alemán. Cantábanse cada domingo, e o texto estaba relacionado co contido relixioso do Evanxeo. Trátase dunha composición para varias voces estruturada en arias, recitativos e coros con acompañamento orquestral.

- A paixón é unha especie de oratorio que trata o tema da paixón de Cristo baseada nos textos dos catro evanxelistas. Os personaxes adoitaban ser: un evanxelista que narraba a acción, os propios personaxes da paixón e o pobo que expresaba os seus sentimentos. Todo a base de arias, recitativos, coros e orquestra. (Bach: Paixón según San Mateo).