| Táboa de contidos |
|
||
|
A música instrumental independízase da vocal dentro do período barroco muscial e chega a ser moi abundante. Os grandes “luthiers”, constructores de instrumentos, como Amati, Stradivarius ou Guarnerius, van perfeccionar algúns deles, e isto favorecerá a aparición de obras para solistas que acadan gran virtuosismo. Os instrumentos comezan a se reunir en familias para formar orquestras ben equilibradas, predominando os de arco. En ocasións sinaladas acompáñanse dos aerófonos para execucións en grandes espacios nos que era importante a obtencións dun son grandioso. Ademais, o idioma da melodía acompañada e a técnica do baixo continuo aplicáronse ás formas musicais que imos ver. - O preludio é unha forma instrumental que prepara o camiño para executar unha obra máis desenvolvida. O seu carácter é improvisatorio. - A toccata é unha forma musical que adoita ter carácter virtuosista e estaba xeralmente composta para instrumentos de tecla, como o órgano e o clavecín. - A fuga é unha composición que consta dun só tempo escrita en estilo polifónico. Basicamente consiste na repetición dun tema (suxeito) e da súa imitación (resposta) con fragmentos libres, entre as repeticións. - A sonata. O seu nome deriva da palabra “sonare” que significa “fretar unha corda”. Consta de varios movementos, que o compositor italiano A. Corelli estableceu en catro, e que contrastan entre si: Lento- Allegro- Moderato- Vivo - A suite ten a súa orixe nos pares de danzas renacentistas e reúne nunha soa obra orquestral varios aires de danza de diferente carácter contrastante. O modelo típico da suite orquestral estaba composto por catro danzas: Allemanda, de carácter vivo; Courante, máis lenta; Zarabanda, lenta; Xiga, rápida. - O concerto é unha obra musical dividida en tres ou catro movementos que contrastan entre si, xeralmente son un allego-lento-allegro. Os ipos máis importantes de concerto desta época son: - o concerto grosso, onde se establece un diálogo entre dúas masas sonoras: un grupo de solistas, chamado concertino, que se acompaña do baixo continuo e a orquestra que chamamos ripieno. - o concerto solista, no que existe un diálogo entre un solista acompañado do baixo continuo e a orquestra. Os concertos barrocos adoitan alternan un ritornello a modo de “retrouso” que é tocado por toda a orquestra co solo que é tocado polos solistas e que incorpora melodías novas.
|
