| Táboa de contidos |
|
||
|
A MÚSICA BARROCA EN FRANCIA. Os músicos franceses tardaron en aceptar as innovacións da música barroca e a música francesa non acadará o seu cumio ata a subida ó trono de Luis XIV e a aparición dun músico como J.B. Lully. A MÚSICA BARROCA EN ESPAÑA En España imitouse musicalmente o que se facía en Italia e en Francia acollendo gran número de compositores estranxeiros; pero nesta época nacen xéneros típicamente españois dentro da música escénica. Os intentos de crear unha ópera española foron apagados pola invasión das compañías italianas de ópera, pero con todo chegáronse a compoñer algunhas obras como “A selva sen amor” e “Celos ainda do aire matan”. Ó lado destas óperas xorde o xénero da zarzuela de carácter máis popular, nela altérnanse as partes faladas coas cantadas. O nome vén das representacións que se facían no Real Sitio da Zarzuela. “O xardín de Falerina” ou “O golfo das sereas” son algúns exemplos. Pero, a zarzuela tamén foi relegada a un segundo lugar pola ópera italiana. Outro xénero que nace agora é a tonadilla escénica, que foi moi popular entre o pobo. Bén sendo un intermedio de tipo satírico, de carácter castizo, que acostuma finalizar cunha danza. A música relixiosa mantivo o seu esplendor nalgunhas caterais, onde se practicaban tanto o estilo polifónico como as novas formas barrocas. O vilancico é unha forma musical hispana parecida á cantata relixiosa, con solos, dúos e partes instrumentais. En canto á música instrumental, no século XVII, a guitarra comeza a ter un éxito que se descoñeceu noutros países; nos tratados teóricos fálase dela como do instrumentos nacional.
|
