4 CARACTERÍSTICAS
- Canon de beleza: harmonía e proporción.
- A música ten a capacidade de expresar o sublime de dúas formas: imitación da natureza e expresión do xenio do artista.
Con isto relaciónase o sturm und drang, representado por Goethe: expresar sentimentos máis puros e extremos, sen sentimentalismos. (Precedente do romanticismo).
- A música profana imponse á relixiosa, froito da filosofía do século das luces. A ópera convertérase en algo irreal, polo que algúns compositores como Gluck comezaron unha reforma para facela máis crible. A ópera bufa acadou maior importancia influíndo na ópera seria.
- Na harmonía abandónase o baixo continuo e a escritura será plenamente harmónica ou vertical.
- As melodías constrúense en frases ben diferenciadas, cadradas, dunha lonxitude de oito compases. Música proporcionada e periódica. Frases de 8 compases, 2 períodos de 4 compases...
- Aparecen gran variedade de estruturas rítmicas que inundan as melodías.
- A través da Escola de Mannheim aparece a utilización dunha ampla gama de contrastes dinámicos, crescendos e diminuendos.
- A forma vai controlar toda a obra. A “forma sonata” será o vehículo deste período e está presente en todas as formas e xéneros.
- Aparecen novas formas como a sonata ou a sinfonía, e o concerte dun único instrumento solista, acompañado pola orquestra.
- Tonalidade.
- Modalidade maior e menor.
- Modulacións: I-V, I-IV, relativo maior e menor.
- Temperamento igual