Nos séculos I e II d.C. fórmanse pequenos núcleos de comunidades cristiás primitivas, que eran perseguidas debido ó enfrentamento entre o Estado pagán e as comunidades relixiosas. Estos cristiáns eran considerados seguidores dun certo personaxe histórico que Roma mandou executar. A oración, que era a súa actividade fundamental iba acompañada de música (Rey David, s. X d.C., interpretaba salmos acompañado da súa arpa). Esta é a manifestación musical conocida como salmodia hebráica.
Estas comunidades quixeron asentar os seus principios esctruturando as súas oracións, ordenándoas e creando así progresivamente un repertorio estable. Aparecen entón os salmos e os himnos.
No século III d.C., Clemente de Alexandría consideraba a música como un elemento fundamental para a difusión das ideas relixiosas e atrévese a teorizar sobre ela. Sinala que debe ser unha cantilación monódica, melodías sen adornos, a capella, evitando os instrumentos musicais e mantendo estructuras como os melismas do "jubilus" do Aleluia.
Isto levará ó cristianismo a ser universal polo que se determinan unhas características propias.
No ano 313, co Edicto de Milán, Constantino convírtese ó cristianismo e concede ós cristiáns a libertade de culto. Desenvólvense basílicas, celébranse ceremonias propias e establécense festas con datas fixas.
No ano 395, coa morte do emperador Teodosio, prodúcese a división do Imperio entre Oriente (cuxo centro relixioso será Constantinopla, desenvolvendo a liturxia bizantina) e Occidente, onde se desenvolverán pequenas liturxias locales, ata a unificación do canto gregoriano.
