O coiro é, segundo o diccionario, a "pel dos animais, en particular a que se pode curtir".
O uso do coiro remóntase á antigüidade, as peles de animais serviron para moitos usos xa nos primitivos castros. Servía para cubrir e protexer do frío, para facer os escudos que se usaban nas loitas, e tamén para facer embarcacións.

Para poder usar as peles dos animais foi preciso desenvolver uns procesos de curtido. O método tradicional leva casi un ano, dende o momento no que se obtén a pel ata que pode ser usada.
O coireiro ou curtidor era quen trataba as peles que pasaban do lavadeiro ó caleiro e a mudanza. Logo de pelar, escarnar, labrar e aprimar, tiña lugar o curtido botando casca de carballo moida na auga. Así pasan por varias tinas esparrándoas entre unha e outra. O sairen da última ten lugar o engraxado e despois o mazado e rematado. O último e o dobrado.
Nestes tempos todo é máis sinxelo, os productos químicos substituen ós naturais, aforrando moito tempo. Tamén as máquinas fan o que antes era un longo proceso.