A presencia deste oficio, na cultura popular, abonda na nosa terra. Son cantigas, adiviñas, ditos e refráns que lembran a existencia dunha longa tradición.
Imos comenzar lembrando un traballo excepcional do escritor Xaquín Lorenzo. É un recorrido polos oficios tradicionais, con debuxos dos aparellos e precisas explicacións do seu uso.
Gracias a el coñecimos o que queda da tradición máis antiga e poidemos contrastalo coas novidades introducidas polos artesáns que traballan nestos tempos. Ademais atopamos estes outros testemuños:

Banco no medio,
estribo no pé,
rincha que rincha
e cabalo non é.
(O tear)

Branca larada,
que vai pola estrada;
non come, nen bebe,
nen paga obrada.
(A tea)

"Urdir e tecer, non pode ser"
"A tea mal tecida, ó lavala, queda encollida"
"A tea tecida e a muller parida sempre teñen acollida"
"Tea dun só pulgar tarde vai ó tear, mais, cando vai, vai sempre igual"

"A tea miúda ó seu dono axuda"
"Boa tea fía a muller que os seus fillos cría"
"Mentres teña o meu tear, camisa non me ha de faltar"