A videira

A videira

A videira é un arbusto que se atopa na Península desde hai moito tempo, xa os romanos a extenderon por todo o Imperio.

En Galicia acadou o seu apoxeo cando os mosteiros tiveron a súa maior relevancia. As ladeiras do val do Miño e do Canón do Sil teñen unhas condicións inmellorables para o cultivo das vides.

O viño foi a base da economía, desta zona, no século XIX.

Co paso dos anos xorden distintas clases de cepas, como a garnacha, godello, xerez, alicante, mencía... que dan lugar a esa grande riqueza e variedade de viños que temos.

Preparación da terra e das vides.

Cando a terra é chaira, abrénse nela unhas zanxas fondas, esto chámase desfondar.

Se o terreo é encostado, fanse escalóns con pequenos muretes e escaleiras para pasar duns ós outros. Son os sucalcos ou arribadas. Este é o caso destes montes que encaixan o Miño e o Sil;

están cheos de pequenas plataformas desde a base ó cume. Nestas medran milleiros de cepas, e como dicía o noso guía, José Manuel Prieto, e unha paisaxe impresionante.

Prántanse as cepas novas, que se obteñen dos sarmentos da última poda. cada cepa empeza a produci-lo fruto ós dous ou tres anos de prantala.

Pasados uns días e de cando en vez, dáselle unha cava co sacho e estercase, enterrando ademais toxos secos e follas. Hai moitos anos, arabase a terra coas vacas.

A finais de outono faise a poda para corta-las varas que lle sobran.

As cepas pódense dispoñer de tres maneiras:

estaca:consiste en amarrar un pao a carón da cepa.

espaller:consta dunha serie de postes de pedra ou madeira en ringleira, nos que se amarran varas que van paralelas ó chan.
parras ou latas: colócanse dúas series de postes de pedras ou madeiras e sobre eles faise un entramado de paos. As cepas trepan altas.

Na primavera despuntan as primeiras follas e con elas os novos coidados.

Para combati-la peste, como o mildeu, e oidio emprégase o xofre (sulfato de cobre, na práctica), que se aplica coa sulfatadora. Estes tratamentos serven tamén para a loita contra os ácaros ou as chinches.

Sobre o mes de maio coménzase e repetirase tres ou catro veces máis adiante.

No verán hai que estrar con toxo ou herba seca, que se coloca por debaixo das videiras, coa finalidade de nutri-la terra e garda-la humidade.

A esfolla das videiras por baixo, faise para que "corra o aire" e a uva queda así protexida das posibles xeadas tardías, pero tamén para que o sol chegue ata os acios no seu proceso de maduración.

Agora vai comproba-lo aprendido