Situado no Oeste da provincia da Coruña, o Concello de Muxía  está integrado na Comarca de Fisterra.  Ten unha extensión de 121 Km2 e cunha poboación de 6.200 habitantes distribuída en  14 parroquias: Bardulllas, Buiturón, Caberta, Coucieiro, Frixe, Leis, Moraime, Morquintián, Muxía, Nemiña, A O, Ozón, Touriñán e Vilastose. Os seus límites xeográficos son: Ó norte, a ría de Muxía-Camariñas; ó sur o río Castro; ó leste os concellos de Dumbría e Vimianzo e ó oeste o Océano Atlántico.

      Muxía é un concello costeiro, . A costa vai  do estuario do río Grande da Ponte do Porto e ata a desembocadura do río Castro no extremo sur da praia de Lires. No seu litoral encontramos acantilados e praias, dende moitos dos seus puntos podemos contemplar numerosos horizontes atlánticos; Ramata no Cabo Touriñán, o punto máis occidental de España.

    O clima é suave pola súa situación costeira, cunha  temperatura media entre 13 e 14 graos, e a escasa oscilación térmica, que non chega ós 10 graos entre xaneiro, o mes máis frío, e agosto, o máis caloroso.

  A nivel xeolóxico, os materiais que forman as terras muxianas están constituídos fundamentalmente por rochas graníticas.

      Das festas destaca a festa da Nosa Señora da Barca (primeiro domingo entre o 7 e o 15 de setembro); celébrase dende o século XIV e congrega cada ano a miles de romeiros no seu santuario. A carón do santuario, que mira ó mar, atópanse as famosas "pedra de Abalar" e "pedra dos Cadrís", que segundo a lenda son restos da chegada da Virxe en auxilio do Apóstolo Santiago. En realidade trátase dun antigo lugar de culto megalítico cristianizado. Tampouco podemos olvidar outras festas como  a Nosa Señora do Carme (xulio) e San Isidro en Quintáns (S. Martiño de Ozón), o primeiro domingo de agosto.

       É tradición tamén, coma en toda a ría, a elaboración de encaixes polas "palilleiras".