Bernart de
Ventadorn

Teño o meu corazón tan cheo de
ledicia que todo se me transfigura: o frío paréceme flor branca, encarnada e
amarela, pois co vento e coa chuvia crece a ventura
.................................Tanto
amor teño no meu corazón, tanta ledicia que o xelo paréceme flor e a neve
verdor............................................por iso tomei coidado conmigo
mesmo desde que requerín de amor á máis fermosa..................Apártame do
seu querer, pero teño confianza, porque polo menos conquistei oo fermoso
semblante; e ó separarme dela sinto tanta felicidade que o día que a vexa non
sentirei pesadumbre. O meu corazón está preto de Amor , e o meu espíritu
corre cara el; pero o corpo está aquí, noutra parte, lonxe dela, en francia.
Teño boa esperanza, pero de pouco me
sirve, pois así me abanea coma a ola á nave. Non sei onde refuxiarme do
pesadelo. Dame voltas toda a noit e sacúdeme ó borde da cama; padezo máis
pena de amor que Tristán, o namorado, que sufriu tanta dor pola loira Isolda.
¡Ai Deus!¿ por que non serei
anduriña que voase polo aire e fose, de noite profunda, alí, dentro da súa
morada?.Excelente señora placentera,¡morre o voso namorado!. Teño medo de que
se me funda o corazón, se todo isto me dura moito. Señora, polo voso amor
xunto as mans e adoro. ¡Corpo xentil de fresca color, que dor me facedes
sufrir!.
................Tanto a quero de bo
amor, que moitas veces choro, porque mellor sabor teñen para min os saloucos.
Mensaxeiro, ve e corre, e di da miña
parte á máis xentil a pena e a dor que sufro, e o martirio.
|
Bernart de
Ventadorn ( 1147-1170) Lo Temps vai e ven e vire
|
- El tiempo se va y viene
y vuelve a través de días, de meses y de años, y yo, desgraciado,
no sé qué decir, pues siempre es el mismo mi deseo. Siempre es el
mismo y no cambia, porque a una quiero y he querido, de la que nunca
he tenido gozo.
- Mientras ella no pierde
la sonrisa, a mí me vienen penas y daños; pues me ha hecho sentar a
tal juego en el que tengo por dos veces lo peor ¾ ya que es amor
perdido aquél que solo es mantenido por una parte , hasta que ella
llegue a un acuerdo.
- Tendría que ser
maldiciente de mí mismo con razón, pues no nació nunca nadie de
madre que tanto sirviese en vano; y si ella no me escarmienta, pronto
doblará la locura, porque el loco no teme hasta que le pegan.
- Nunca más seré cantor
ni de la escuela de Ebles, pues mi cantar no me sirve para nada, ni
mis estrofas ni mis melodías; ni nada que haga ni diga, no sé que me
sea de provecho, ni le veo mejora.
- Si bien aparento alegría,
interiormente tengo muy afligido el corazón. ¿Quién vio alguna vez
hacer penitencia antes que [cometer] el pecado? Cuanto más le ruego más
dura me es; pero si en breve tiempo no mejora, llegaré a la separación.
- Pero está bien que me
someta a toda su voluntad, porque si me muestra injusticia y dilación,
pronto se apiadará; que eso enseña la Escritura: en cosas de
bienandanza un día solo vale más de ciento.
- En mi vida me apartaré
de ella, mientras esté sano y salvo, porque en cuanto ha germinado el
grano, la cascarilla es juguete del viento; y si con todo no se
apresura, por mí no será maldecida, con tal que se enmiende en
adelante.
- ¡Ay, buen amor
codiciado, cuerpo bien hecho, esbelto y terso, fresca cara colorida
que Dios formó con sus manos! Siempre os he deseado, y ninguna otra
me gusta. Otro amor no quiero.
- Dulce criatura bien
instruida, Aquél que os ha formado tan gentil me dé aquel gozo que
espero de vos. [Riquer, 1992, I: 353-355].
( prosificación de Martín
de Riquer, tomada da páxina web
http://www.mundofree.com/josemanuellosada/Espanol/ILFTextes/LiricaOc.htm)
|
