Bernart de Ventadorn                                                 

Teño o meu corazón tan cheo de ledicia que todo se me transfigura: o frío paréceme flor branca, encarnada e amarela, pois co vento e coa chuvia crece a ventura

.................................Tanto amor teño no meu corazón, tanta ledicia que o xelo paréceme flor e a neve verdor............................................por iso tomei coidado conmigo mesmo desde que requerín de amor á máis fermosa..................Apártame do seu querer, pero teño confianza, porque polo menos conquistei oo fermoso semblante; e ó separarme dela sinto tanta felicidade que o día que a vexa non sentirei pesadumbre. O meu corazón está preto de Amor , e o meu espíritu corre cara el; pero o corpo está aquí, noutra parte, lonxe dela, en francia.

Teño boa esperanza, pero de pouco me sirve, pois así me abanea coma a ola á nave. Non sei onde refuxiarme do pesadelo. Dame voltas toda a noit e sacúdeme ó borde da cama; padezo máis pena de amor que Tristán, o namorado, que sufriu tanta dor pola loira Isolda.

¡Ai Deus!¿ por que non serei   anduriña que voase polo aire e fose, de noite profunda, alí, dentro da súa morada?.Excelente señora placentera,¡morre o voso namorado!. Teño medo de que se me funda o corazón, se todo isto me dura moito. Señora, polo voso amor xunto as mans e adoro. ¡Corpo xentil de fresca color, que dor me facedes sufrir!.

................Tanto a quero de bo amor, que moitas veces choro, porque mellor sabor teñen para min os saloucos.

Mensaxeiro, ve e corre, e di da miña parte á máis xentil a pena e a dor que sufro, e o martirio.

 

Bernart de Ventadorn ( 1147-1170) Lo Temps vai e ven e vire

 
  1. El tiempo se va y viene y vuelve a través de días, de meses y de años, y yo, desgraciado, no sé qué decir, pues siempre es el mismo mi deseo. Siempre es el mismo y no cambia, porque a una quiero y he querido, de la que nunca he tenido gozo.
  2. Mientras ella no pierde la sonrisa, a mí me vienen penas y daños; pues me ha hecho sentar a tal juego en el que tengo por dos veces lo peor ¾ ya que es amor perdido aquél que solo es mantenido por una parte , hasta que ella llegue a un acuerdo.
  3. Tendría que ser maldiciente de mí mismo con razón, pues no nació nunca nadie de madre que tanto sirviese en vano; y si ella no me escarmienta, pronto doblará la locura, porque el loco no teme hasta que le pegan.
  4. Nunca más seré cantor ni de la escuela de Ebles, pues mi cantar no me sirve para nada, ni mis estrofas ni mis melodías; ni nada que haga ni diga, no sé que me sea de provecho, ni le veo mejora.
  5. Si bien aparento alegría, interiormente tengo muy afligido el corazón. ¿Quién vio alguna vez hacer penitencia antes que [cometer] el pecado? Cuanto más le ruego más dura me es; pero si en breve tiempo no mejora, llegaré a la separación.
  6. Pero está bien que me someta a toda su voluntad, porque si me muestra injusticia y dilación, pronto se apiadará; que eso enseña la Escritura: en cosas de bienandanza un día solo vale más de ciento.
  7. En mi vida me apartaré de ella, mientras esté sano y salvo, porque en cuanto ha germinado el grano, la cascarilla es juguete del viento; y si con todo no se apresura, por mí no será maldecida, con tal que se enmiende en adelante.
  8. ¡Ay, buen amor codiciado, cuerpo bien hecho, esbelto y terso, fresca cara colorida que Dios formó con sus manos! Siempre os he deseado, y ninguna otra me gusta. Otro amor no quiero.
  9. Dulce criatura bien instruida, Aquél que os ha formado tan gentil me dé aquel gozo que espero de vos. [Riquer, 1992, I: 353-355].

 ( prosificación de Martín de Riquer, tomada da páxina web

http://www.mundofree.com/josemanuellosada/Espanol/ILFTextes/LiricaOc.htm)