5-CALES
SON AS
GRANDES RETOS DA GLOBALIZACIÓN?
“Os
individuos que compoñemos as distintas sociedades necesariamente habemos de
romper cunha inercia consumista obsesivo-compulsiva, alienante e non propia, e
habemos de comezar a pensar un mundo que de sentido á condición humana”
1.-En
certos aspectos o proceso global está moi avanzado, como pode ser no
relacionado cos movementos de capitais, de tecnoloxía, de bens e servizos, no
terrorismo global, mentres que noutros aspectos (dereitos humanos ecolóxicos,
económicos, políticos e sociais, movemento de persoas ...) non éstáo tanto.
O conseguir que o proceso deixe de ser “asincrónico e non equitativo”
é un reto fundamental.
2.-Nesta nova era, todos debemos converternos en investigadores con capacidade
de observación alerta non só para buscar coñecementos senón para
sorprendernos co encontro daqueles que non eran buscados no curso da
investigación. Noutras palabras, nos veremos obrigados a facer “Serendipity",
palabra que ten unha orixe curioso pois alude a unha rexión imaxinaria
descuberta casualmente nunha viaxe (Remer, Th.G,1965).
3.-O poder dos estados vólvese difuso e a súa capacidade de control diminúe.
O Poder Lexislativo dos estados vai perdendo capacidade suficiente para crear un
novo marco legal, adecuado para resolver as graves problemas que esta xerando o
novo contexto global, no que están aparecendo problemas relacionados coa
intimidade, liberdade, propiedade intelectual, seguridade, dereitos humanos,
ecoloxía, control da economía, etc. Ao mesmo tempo o Poder Executivo e o
Xudicial, simplemente non parecen estar capacitados, nestes momentos, para
resolver os novos problemas que xera a revolución global.
Nin o poder militar da maior potencia mundial, nin os seus servizos de
intelixencia , a xulgar polos últimos ataques, parecen estar preparados para neutralizar a ameaza global terrorista, á que hai que facer fronte máis
eliminando e policialmente e intelixencia, que militarmente.
4.-Perante todo o que está ocorrendo, imponse a necesidade dun troco social
capaz de reinterpretar o noso presente, definir novos conceptos e en definitiva
identificar o que Thomas Kuhn denomina ”os nosos paradigmas”, que están
cambiando e polo tanto anunciando unha revolución no sentido máis amplo
da palabra. Chegou o momento de reordenar as nosas prioridades, redefinir
os nosos postos de traballo e de plantearnos a necesidade de formarnos
permanentemente, asumindo papeis cambiantes.
5.-Diante da nova situación, que aínda nos seus comezos xa abruma,, o que
parece razoable é que se promovan espazos de reflexión a nivel mundial
sobre as cuestións e impactos que contempla a globalización, apoiada nunha
“Sociedade da Información” que deberá evolucionar para unha á
“Sociedade do Coñecemento Útil”, unha cuarta onda no sentido toffleriano.
Haberá que identificar os proxectos, clasificalos, priorizalos e dinamizalos
nas áreas que contribúan á formación dunha nova sociedade. Só desta maneira
poderémonos dotar de institucións capaces de garantir os dereitos
fundamentais dos seres humanos e en especial a súa liberdade. Institucións que
deberán prepararse para manexar a incerteza e valorar intanxibles, dous das
grandes problemas do futuro que se aveciña.
6.-Nos imos ver obrigados a realizar o esforzo intelectual de anticipar o
futuro. E tal formulación, non é tarefa fácil nun mundo no que, nas últimas
épocas cegados polos prexuízos da era agrícola e industrial, pensabamos que o
que se avecinaba era unha nova revolución industrial. En realidade nos atopamos
inmersos na revolución vertixinosa dos servizos en xeral e en
especial dos relacionados coa industria, a informática, telecomunicacións,
transportes, biotecnoloxía e en especial a xenómica, a microelectrónica,
a nanotecnoloxía en xeral, entre outros desenvolvementos influentes.
7.-A fe cega na ciencia e a tecnoloxía, non debe levarnos a actitudes
reduccionistas, expertas nas partes e ignorantes do todo. Non podemos desprezar
na educación o papel da filosofía, a literatura, a historia, a socioloxía, as
humanidades en xeral, esquecendo que son as materias que permiten aos pobos
discernir e desenvolver o sentido crítico, necesario para elixir o mellor en
democracia e poder controlar o poder político, sendo ademais
imprescindibles para definir os nosos problemas.
8.-É o momento de preguntarse se o incremento exponencial da información
e o coñecemento accesible, unido a unha inmensa capacidade de comunicación
global, pode levarnos a unha maior sensibilización diante dos problemas comúns,
e se todo ese potencial acabará constituíndo unha axuda real aos máis
desfavorecidos.
9.-Ata épocas recentes críamos avanzar guiados por obxectivos que vagamente
expostos concernían ao incremento de benestar individual e colectivo. Noutras
palabras, críamos nun futuro mellor para todos e en termos simples dabamos ese
sentido á condición da especie humana. Pero agora desbordados polos progresos
científico-tecnolóxicos irresistibles que mencionamos, dudamos se serán
aplicados no sentido indicado ou se o seu obxectivo será crear, de acordo co
modelo histórico máis clásico que xa coñecemos, novas elites dominantes que
poñan toda esa capacidade emerxente ao servizo de intereses estrictamente
particulares. A incógnita sobre se será así permanece inquietantemente aberta.
9.-Somos nós mesmos, os que cos nosos proxectos e actuacións enchemos de
contido o futuro. Xa que logo temos a obriga de constituírnos en atentos
escrutadores deste novo caos do que deberá saír un nova orde que se apoie
en valores con raigambre histórica e coñecidos por todos e non
considere aos valores económicos como únicos e universais.
10.-A globalización dos países pobres está nas mans dos países ricos que non
só deben abrir as súas fronteiras aos seus produtos, non discriminándoos con
aranceis proteccionistas e non subvencionando a agricultura , senón que ademais débenlles
axudar a acadar os estándares de calidade que se esixen no tráfico
11.-Algúns pensan que os aumentos de productividade supoñerán o incremento de
emprego para os novos países emerxentes e o desemprego para os países
tradicionalmente ricos. Que iso supoñerá unha redución da xornada laboral,
unha baixada dos salarios ata o punto de que sexa mais barato contratar á xente
que investir en tecnoloxía. Nesta liña pasariamos dunha etapa ávida de coñecemento
a outra de administración de logros. e iso aturaría a ralentización dos
avances tecnolóxicos, un troco de valores, un maior equilibrio entre renda e
ocio e unha saída airosa á torpe ofuscación actual
12.-Coa finalidade de evitar crise financeiras e doutro tipo internacionais,
todo parece indicar que no sentido paretiano, é dicir sen que ese menoscabe o
benestar de ninguén, os novos organismos internacionais que xurdan no tempo,
necesariamente han de provocar unha situación de solidariedade de feito na que
o gañadores compensen ás perdedores.
13-Se ben é certo que as causas da globalización nun país concreto son as
mesmas que en calquera sitio do mundo, non é menos que a globalización non
afecta a todos da mesma maneira-Hai lugares que están máis preparados que
outros para encaixar e aproveitarse do fenómeno nos seus máximos matices e
lamentablemente existen outros que practicamente , ao non poder contar con luz
eléctrica e bocadillo que levarse á boca entre wedside e wedside, teno
complicado- Por imperativo ético-categórico todos debemos poñernos en
aptitude alerta para conseguir escrutar o fenómeno e con iso loitar por
conseguir que a globalización sexa o máis beneficiosa para a humanidade.- Ese
é o gran reto de calquera aspirante a "ser humano".
14-Conseguir Posibilidade de que China realice o seu propio xogo global,
buscando aliados ou clientes para o mesmo e a conseguinte posibilidade de
formación de novas pezas de dique que conduzan a unha nova Guerra Fría.
15.-Tal vez vai chegando o momento de plantearnos a existencia dun “Estado
Universal”, por riba duns “Estados-Nación”, e incluso dos “Pobos-Nación”,
e de considerar que a única nación que realmente existe é a que constitúe o
propio individuo, autentica odisea vital interior e exterior, auténtico
cosmos, único obxectivo válido de calquera “protección” estatal. Tal vez
nesa busca e non noutra deberíase converter a gran aventura da “globalización”,
empregando nela toda a nosa alegría.
16.-Unha das características máis importantes desta terceira onda é a
proliferación de información e a posibilidade de transmitila e
intercambiarla pola rede. Este fenómeno é tan importante que só
afectando aínda a só o 15 % da poboación mundial, xa lle deu nome á nova
sociedade
O gran reto é verificar a información, validala dentro dunhas coordenadas non
só científicas senón éticas e crear os instrumentos axeitados para
transformala en coñecemento útil para a humanidade. A información
masiva medra exponencialmente e flúe polas redes de comunicación de
maneira aleatoria e desordenada, sen ser contrastada por ninguén, sobrepasando
a nosa capacidade de autuala por falta de tempo, o que imposibilítanos coñecer
a transcendencia do coñecemento que tan rapidamente estase xerando
Quizais sería máis lóxico recuperar unha certa tranquilidade para valorar a
información e o alcance do coñecemento, pero non parece ser que a tal
actitude se lle queira dar cabida nun mundo gobernado por unha vertixinosa
competitividade, que se afasta cada día máis dunha conveniente cooperación,
para a que parecía camiñar a Humanidade despois das dúas Guerras Mundiais.
Existe un acumulación de información extraordinaria e tal vez chegara o momento de
obxetivizala, de racionalizala para que a mesma se converta en coñecemento útil que podamos administrar, xestionar e aplicar
sistematicamente, a obxectivos previamente definidos e que satisfagan necesidades
da nova sociedade global.
Necesitamos novas institucións públicas, privadas ou mixtas, que dediquen o
seu tempo a seleccionar, clasificar e jerarquizar a información, orientando as
sínteses á creación de coñecementos capaces de solucionar problemáticas
humanas concretas de interese global. Europa, que na última década foi claramente superada por EE.UU. no
terreo tecnolóxico, con indiscutible capacidade polos seus antecedentes
culturais, debería tomar a dianteira, na creación de “núcleos” de
asimilación e orientación do coñecemento, nas súas múltiples áreas, que
posibilitarían un relanzamento do inevitable proceso de globalización máis alá
dos seus actuais coordenadas económicas que empobréceno totalmente.
17.-Tamén o mercado deberá ser modulado pola sociedade global e por
parte dos poderes públicos, para limitar a súa desbocada avidez de coñecemento
produtivo. Varios son as grandes dilemas que están xurdindo en relación ao coñecemento
: debemos seguir creando coñecemento de maneira incontrolada e exponencial?,¿teñen
algo que ver as presuntas forzas dun mercado cada vez máis omnipotente coa
regulación da xéneses do coñecemento, cuxa verificación científica comeza a
estar fóra de control?, deberiamos centrarnos máis na administración dos
logros acadados e orientar a creación do coñecemento para obxectivos ben
definidos de potencial interese para toda a Humanidade, sempre compatibles cos
dereitos fundamentais colectivos e individuais, e sometidos a regulación
universal?
18.-Ata certo punto estamos diante dunha necesidade de compilación e codificación
de información , de verificación de logros , similar á que
desenvolveu o helenismo alexandrino en lle século III a.C., ou os tradutores
benedictinos de Monte Casino, os tradutores de Salerno e Toledo na Baixa Idade
Media. Sen eles probablemente non surgiese o Renacemento e sen unha selección
baixo criterios de control de calidade e codificación do saber acumulado ao día
de hoxe, dificilmente xurdirá un novo renacemento, un novo humanismo, que de
paso a unha nova modernidade.
19-Socialmente só debemos admitir aquela creación de coñecemento que teña a
posibilidade de traducirse en melloras sensibles do benestar individual e
global, dentro de presupostos éticos.
Pero abordar tal tarefa nada fácil e sempre por riba das posibilidades
individuais, esixe posiblemente o nacemento de entidades supranacionales
que permitan crear as condicións axeitadas para que a “sociedade da información”
permita dar o paso para a “Sociedade do Coñecemento Útil”, unha cuarta
onda no sentido toffleriano , que lévenos á “Gran Sociedade dos
Individuos” que sería a quinta onda, na que se dunha globalización
beneficiosa para todos e cuxa esencia sexa o desenvolvemento do ser
humano.
A información é algo ao servizo de todos, que haberá que
clarificar, verificar e contrastar a súa calidade, pero o realmente
importante é que a información veraz ao ser captada polo individuo, este
convértaa en coñecemento útil, que non só vai ser positivo para
a colectividade senón que vai a ser o combustible vital que vai a
facilitar o desenvolvemento humano dese ser, un avance dentro de se mesmo, unha
autentica fomento das súas posibilidades, que unido a un desenvolvemento do seu
mundo emocional, convértase no crecemento que todos necesitamos para que as
nosas vidas e a condición humana adquiran sentido.
20.-Por riba da construción de entidades supranacionales, dos Estados-Nación,
os Pobos-Nación e as Autarquías Locais atópase o individuo, ese cosmos, esa
nación interior, esa particular e grandiosa epopea vital .
En definitiva, xórdenos como última reivindicación global recuperar o
Leopoldo Bloon do Ulises de James Joyce, con todos os seus dereitos e
posibilidades en todas as partes do mundo. Xa que logo nesta liña de futuro,
seguro que aínda afastado, teriamos que plantearnos o negociar diante do estado
global os dereitos desta verdade metafórica: o individuo nación, coa súa
soberanía persoal incorporada, tal vez a única nación que debería
existir necesariamente nun mundo realmente evolucionado. Nese momento
desaparecerían todos os intermediarios para unha novos e boas relacións
humanas, que en definitiva é o que a todos verdadeiramente nos interesa. Unha
globalización que sitúe no seu centro o desenvolvemento do ser humano.
A xente xa non quere ser española, pero de nada vale ser “vasco”, “galego”,
“bretón” ou ”corso” se non se consegue que a cada individuo lle
permitan ser o mesmo, amparado por todos os Dereitos Humanos posibles e
universalmente aceptados. Esa sería a “globalización” que a todos interésanos,
E isto é ademais perfectamente compatible con manter creacións culturais
diferenciadas (vascas, galegas ou eslovenas), plenamente defendibles desde
que non sexan empregadas como arma arrojadiza contra ninguén e sabendo ademais
que son sempre insuficientes para lograr a identidade dun mesmo.
Crer que a nosa identidade nos pódea proporcionar un territorio, un
idioma, as nosas tradicións e moito unha bandeira, un himno ou unha
patria é simplificar o complexo. Con certeza nosa “individualidade” está
potencialmente en nós mesmos e todos os dereitos deberían de orientarse
a que se desenvolvese total e libremente.
Hai que defender a identidade, posto que a diferenza é un elemento
constitutivo de cada ser humano e tamén das identidades colectivas en que este
se agrupa.
20.-Non fai moito tempo o mundo parecíanos máis sinxelo. Creíamos ser
donos do tempo e con certo acougo sentiámonos capaces de afrontar calquera
crise por complexa que fóra. O noso universo era en certo modo estable e lento,
e iso dábanos unha marxe suficiente para buscar sobre a marcha as solucións máis
convenientes. O tempo transcorría con lentitude e tiñamos a impresión de que
as distancias existían verdadeiramente. Pero agora todo parece haberse
acelerado, os cambios xa non se producen coa suficiente lentitude, como para
que podamos deseñar sobre a marcha os mecanismos de axustamento oportunos. Ata
certo punto, sentímonos impotentes diante dun futuro que se converte, día a día,
nun precipitado presente, dificilmente manexable.. E isto ocorre cando xa
empezaramos a asumir a imperiosa necesidade de anticipar o futuro, ou o que é o
mesmo a non esperar a que o mundo se atope en crise para que
intentemos cambialo.
Hoxe o tempo escápase ás nosas vidas, sen que logremos alcanzarlo, como
consecuencia dunha aparente aceleración do proceso vital-global .Se ofrécennos
cifras e porcentaxes pero todos son incertos, son obsoletos, perderon a súa
actualidade mentres nos facilitábanos
Cando todo acontece con vertixinosa rapidez e se obríganos a tomar decisións
en tempo real, podemos caer na angustiosa sensación de que non chegaremos a
acadar os nosos obxectivos. E todo iso precisamente por falta de tempo. A frase
“non teño tempo” converteuse nun laio universal.
Xorden nesta situación grandes retos e entre eles o rescate do tempo se expón
como urxencia inmediata. Aínda mirando o mundo a partir da óptica económica,
a recuperación do tempo sería unha dos investimentos máis rendibles. Só
aqueles que han utilizado tempo, independentemente de que se apoiasen con
potentes instrumentos informáticos, han obtido resultados de notable interese
para toda a especie humana.
Pero o tempo xa non pode ser recuperado para perdelo tranquilamente senón para
empregalo na súa xusta medida no proceso de asimilación da información
crecente e na súa conversión en coñecemento útil para toda a Humanidade. O
gran reto en definitiva é conseguir que a nosa capacidade de debate en tempo
real avance na mesma medida que avanza a xeración de información valiosa.
21.-O novo contexto mundial das comunicacións diminuíu a distancia e sen
embargo éstálle dando unha nova importancia á xeografía, xa que mentres
Internet e as novas tecnoloxías de comunicación, de nova xeración non
avancen, esta pode converterse nun factor de discriminación. Actualmente o
funcionamento de Internet pode verse limitado pola xeografía. Certas zonas do
Planeta terán infraestruturas que permitirán un tráfico que permite a
utilización dunha Internet máis rápida, mentres que outras non poderán
beneficiarse e incluso moitos non poderán nin acceder á Rede.
22.- Formúlaa política a través da cal expresarase a nova realidade social e
económica, xa está no centro das discusións sobre as formas de participación
cidadá do futuro.
Se Internet de segunda xeración consegue salvaguardar a cofidencialidad dos
datos e o voto electrónico, nos atopariamos diante dun importante instrumento
que posibilitaría unha democracia directa virtual, complementaria dunha
democracia representativa que hai que mellorar notablemente.
A mellora da democracia pasa porque a intermediación política e social
innecesaria desapareza. A democracia só é válida se os cidadáns podemos
controlar o poder político. A calidade da democracia real hai que mellorala, aínda
que para iso teñámonos que apoiar na democracia virtual. Só así poderemos
lograr a implicación de individuos cultos, sensibles, libres e
responsables, con gran potencialidade para influír favorablemente no noso
proceso evolutivo e que, hoxe por hoxe, mantéñense discretamente á marxe
esperando acontecementos clarificadores.
23.-Estamos pasando dun sistema de produción para consumo de masas,
consustancial á era industrial, a un sistema de produción para consumo
diversificado. A revolución Industrial creou a masificación da produción, do
consumo, da distribución, da educación, da sociedade e con iso levounos á
despersonalización e alienación da que tanto falou a Escola de Francfort, e en
especial Adorno e Marcuse. As novas tecnoloxías baseadas na informática
permiten a produción de pequenas partidas de artigos cada vez máis adaptadas
aos diferentes perfís da clientela. A industria vólvese flexible, adaptándose
a uns mercados cambiantes, máis específicos e en onde tecnicamente pódese
(producir por encarga individual sen intermediación algunha. Prográmase a máquina
e pódense sacar distintas variedades do mesmo produto en función das demandas
individuais, ao mesmo custo que cando prodúcense en masa. Todo iso tradúcese
a nivel de persoal en organización polivalente, equipos multipropósito,
plantas multiproducto, onde valórase a capacidade do persoal non só para
traballar en equipo, senón para adaptarse a condicións e esixencias
cambiantes.
Todo o anterior, unido ao protagonismo que lle dá o proceso global ao pequeno,
ao local e ao individuo, é importante xa que pode facilitar o paso dunha
sociedade de masas, onde o home está alleado e despersonalizado, a unha
sociedade de individuos. O proceso global está facilitando a desmasificación:
da produción, do consumo , dos individuos e iso é bo. O individuo e o seu
desenvolvemento humano é o único verdadeiramente importante
24.-Por outra parte non debémonos esquecer que non só o factor coñecemento é
un valor en alza dentro da organización e a produción da empresa, senón que
cada vez se producen máis bens intanxibles, porque a demanda así o quere.
Estes bens teñen a particularidade de non son excluíntes senón compartibles.
Entre os intanxibles en alza, á parte de bens, a marca ou a organización
salienta a innovación que permite competir en mellores condicións, subir
prezos e mellorar consecuentemente os beneficios. A innovación ten moito que
ver co troco no sistema de transmisión de intelixencia no proceso produtivo.,
xa que activa a importancia dos empregados das unidades locais, depende do coñecemento
dos empregados,. As empresas non só están máis conectadas senón que xamais
dependeron tanto dos seus empregados. Xa que logo a empresa se ve na necesidade
de simultanear a innovación permanente coa actualización constantemente da súa
forza laboral e cunha política de persoal orientada a reter aos mellores
(unidades locais intelixentes). As novas ideas, o desenvolvemento tecnolóxico
das mesmas e a situación das mesmas no mercado están directamente
conectadas á base da pirámide.
A colaboración entre os recursos humanos dunha empresa ou institución pública
ou privada xera máis valor engadido e contribúe a que o sistema se volva máis
eficiente, máis imaginativo operando con organizacións máis intelixentes.
Existe un gran desenvolvemento a nivel de soporte lóxico que prometen mellora a
productividade da guía, conectándoa e facilitando o intercambio de información
entre os seus membros. A productividade das empresas non depende do ordeno e
mando propio da organización piramidal. Os traballadores cuxa forza é o
coñecemento crean máis valor ás empresas cando colaboran. Se fala moito
da nova economía e da economía tradicional pero o importante é a
produtividade, iso é o que fai medrar sen inflación, ou o que é o mesmo
fainos máis competitivos e máxime nun mundo globalizado no que as compañías
perderon o control dos prezos que fíxaos o mercado internacional, asi que
calquera aumento de custos necesariamente tense que compensar con aumentos da
produtividade.
25.-No terreo político e social quizais deberiamos plantearnos xa o paso
do Estado Pirámide a un Estado Intelixente, un Estado Rede, con modelos
organizativos flexibles que consideren como fundamental a participación e
achega de cada cidadán, revaloricen e céntrense na súa figura. En definitiva
os Estados Modernos deberían orientarse maila catalizar as achegas dos
cidadáns aos que teñen que servir, que a dirixir anacronicamente as súas
vidas.
A relación cidadán-poder político, débese modificar para que se volva
creativa por parte do cidadán. Por medio da participación, o cidadán deixa de
ser obxecto de poder, para converterse en suxeito do mesmo.
Ao “Estado Intelixente”, ao “Estado Rede” corresponderíalle achegarse
ás necesidades dos cidadáns, non co afán de protexelos senón coa finalidade
de facilitar e fortalecer a participación dos mesmos en políticas concretas. O
problema para o poder é provocar as condicións de interactividade axeitadas
para conseguir a mobilización real e motivacional dos cidadáns, aínda
que para iso teñamos que pasar a un Estado-Virtual.
26.-O medo a que a identidade local será suprimida polo proceso global non
é razoable. A globalización é compatible coa pervivencia e ata revitalización
do espazo local, non só non constitúe unha ameaza senón que pode chegar a ser
o mellor aliado da diversidade e pluralidade. Só o local trivial e as construcións
políticas e sociais de intermediación non xustificables séntense ameazadas
polo proceso global.
27.-Proceso global e nacionalismo significativo son perfectamente compatibles.
Son os nacionalismos centralistas co seu sentimento de posesión sobre outras
culturas significativas os que poden levar a cultivar os sentimentos xenófobos
ou ultranacionalistas, non os pobos-nación que ven as súas culturas como algo
propio, sólido e intercambiable, e que non teñen porque opoñerse ás migracións
que se van producir o o XXI que poden ser enriquecedoras para todos.
28.-Outro dos piares do Estado-Nación era o control da información e da
propaganda, pero a realidade é que actualmente a tecnoloxía moderna pon a
disposición dos individuos, afortunadamente, os medios para burlar os
controis totalitarios.
29.-O tema do medio ambiente esixe basicamente unha acción local e global,
escapa ao soberanismo intermedio, xa que afecta a toda a humanidade, como
o terrorismo, o tráfico de armas ou de narcóticos.
30.-É erróneo pensar que a globalización o homogeneiza todo. Nada
máis lonxe da realidade. Se tivésemos que destacar dúas características do
proceso global necesariamente teriámonos que referir en primeiro lugar á
universalización dos problemas comúns á humanidade e en segundo lugar á
importancia que adquire dentro do contexto global, o local, o pequeno e o
individual se existe significación. Signos inequívocos desta última
afirmación podémolos percibir ao observar o renacemento no mundo dos
nacionalismos non triviais e se significativos; a desmasificación da produción
e o consumo, a importancia das unidades locais intelixentes nas organizacións;
a posibilidade de que para facer negocio xa non sexa necesario un gran capital,
unha determinada localización, un gran espazo físico, unha gran capacidade
para posuír información ou para transmitila; a posibilidade de que todos podámonos
comunicar con todos e que cada un poida atopar o seu sitio etc.
Non se debe confundir homogeneización da diversidade, das culturas, os
costumes, os hábitos etc., coa aceptación de normas de carácter xeral por
parte da poboación mundial, creadas polas multinacionais. O que aceptemos
como medio de pagamento unha tarxeta magnética de plástico, non ten nada
que ver con pensar que vai desaparecer o viño de Rioja e que imos terminar
bebendo todos Coca-cola.
É certo que a globalización coa gratificación de interactividade que leva
incorporado, pode facilitar que empresas ou grupos creen novas normas de
aceptación xeral, pero non éo menos que, como dixen anteriormente, permite ao
individuo, ao pequeno e local adquirir importancia dentro do contexto
global. A globalización non é un proceso uniformador, homogeneizador, deste
mundo, senón unha posibilidade de que o pequeno significativo se da coñecer ao
mundo, se transcendentalice. Internet pon en contacto a todos con todos pero tamén
leva a cada un ao seu sitio.
A globalización é compatible co particular. Un novo orde mundial non supoñerá
un novo magma política global senón unha suma de particularismos
significativos. O sentido de cidadanía global non está nin por riba nin por
debaixo dos distintos e lexítimos localismos, son sinxelamente compatibles.
31.-No momento actual cobran unha crecente importancia as persoas xeradoras de
ideas útiles, a información asociada ao coñecemento e sobre todo a capacidade
para xerar este último. Non só é suficiente a información e o coñecemento
senón que ademais se necesitan ideas que permitan aplicalos da mellor forma
posible á solución das problemáticas existentes.
No fondo o desenvolvemento das sociedades humanas, como sempre, pero agora
máis que nunca, depende do seu nivel cultural, científico, sendo fundamental o
valor asignado ao ensino e á aprendizaxe continuo. As forzas económicas
asimilaron perfectamente tal reflexión e de contado se aliaron co saber.
32.-As políticas nacionais non só deben ir orientadas a potenciar a
economía do coñecemento senón que deben preocuparse de mellorar as
circunstancias nas que se desenvolve a condición humana. Só así poderían
lograr a implicación de amplos individuos cultos, sensibles, libres e
responsables, con gran potencialidade para influír favorablemente no noso
proceso evolutivo e que, hoxe por hoxe, mantéñense discretamente á marxe
esperando acontecementos clarificadores.
longo prazo.
33.-A erradicación do fame no mundo a partir dun punto de vista técnico e económico
é viable, é moralmente desexable, nos rearmaría ética e humanamente a todos
e incluso sería a longo prazo rendible economicamente.
34.-A globalización no tempo non ten porque diminuír a posibilidades de
emprego total se reparamos que a revolución global ten que ver coa ampliación
de mercados, do número de produtores e de consumidores de servizos.
35.-É a economía do benestar, que os poderes públicos locais e globais deben
asumir nun próximo futuro, (o Estado-nación cada vez máis debilitado non pódeo
asumir), a que vai a permitir substituír a aqueles maiores que non estean
dispostos a dar o paso psicolóxico para a nova era por mozos perfectamente
integrados na mesma, a que deberá permitir baixar a xornada laboral coa idade e
a que debe crear as condicións axeitadas para que aqueles que saiamos do mundo
do traballo podamos continuar realizándose persoalmente noutros ámbitos(
ocio , cultura, deporte, axuda humanitaria, axuda científica,....) e
enriquecendo intelectual e emocionalmente o tecido social.
36.-As novas tecnoloxías non deben utilizarse para desafiuzar persoal e si para
mellorar a situación no mercado e conseguintemente crear emprego.
37.-O fundamental non é que faia máis flexibilidade no emprego e máis
facilidade para desafiuzar moita xente, senón capacidade de inventar, de
manexar intelixentemente as novas tecnoloxías para mellorar ingresos e non para
reducir custos.
38.-O acceso secuencial ao coñecemento está cuestionado basicamente pola
difusión da información xeral. Xa non podemos formar aos nosos estudantes
usando soamente un sistema educativo secuencial, cando eles experimentan unha
ambiente educativo, a través dos medios de comunicación, aleatoriamente
accesado, e que dificilmente é evitable.
39.-Na educación sempre hase de respectar o papel da filosofía, a literatura e
as humanidades en xeral, por dous motivos relacionados co futuro. En primeiro
lugar porque a definición de problemas e as ideas será algo fundamental na
sociedade do coñecemento e en segundo lugar porque desenvolven o espírito crítico,
necesario para controlar o poder político e así mellorar a calidade da
democracia
40.-É o momento de preguntarse se o incremento exponencial da información e o
coñecemento accesible, unido a unha inmensa capacidade de comunicación global,
pode levarnos a unha maior sensibilización diante dos problemas comúns, e se
todo ese potencial acabará constituíndo unha axuda real para os máis
desfavorecidos
41.-O movemento global contra a globalización deberá madurar, recoñecéndolle
ao día de hoxe, que ninguén pode negar que o seu principal mérito é o haber
conseguido que se fale con insistencia de realidades relacionadas coa
desigualdade, a inxustiza, a pobreza ou os dereitos humanos. Os grupos críticos
coa globalización creen ter razón en súas protestas, pero a realidade é que
perante estruturas colosais de poder perfectamente organizadas e blindadas, as
únicas reivindicacións válidas son as que sexan extraordinariamente xustas e
contundentes, e non aquelas de natureza caótica, contradictoria, anacrónicas,
demagógicas, incompatibles e faltas de realismo. E esta crítica non permítenos
poñer en dúbida as boas intencións destes grupos.
42.-Existen enormes posibilidades de desenvolvemento humano que dalgunha
forma, ata o momento, non foron facilitadas polos reguladores da actividade
social.
43.-Quizais sexa máis razoable esforzarnos intelectualmente por buscar fórmulas
para eliminar as causas do terrorismo, que si existen, que acabar fisicamente
con el. Sen prexuízo de que ao terrorismo combátaselle en se mesmo.
44.-En España sabemos que a única maneira de poder combater e chegar algún día
a acabar co terrorismo é aprender a convivir co el. O proceso será longo e
o camiño quedará sementado de cadáveres. As causas determinantes do fenómeno
terrorista internacional só solucionaranse a longo prazo. O problema ten solución
no tempo, se a especie humana consegue evolucionar axeitadamente.
45.-Retos en relación ao terrorismo global
1.-Esforzo intelectual global de comprensión para EE.UU e de autocrítica neste
país. 2.-Paso do unilateralismo tradicional de EE.UU. a un
multilateralismo.3.-Nova política EE.UU. en relación ao mundo musulmán.
4.-Urxe solución ao conflito palestino-israelí. 5.-A eliminación do
fame no mundo non levaría a un mundo máis xusto e seguro. 6.-Provocar
desaparición de réximes autoritarios no mundo. 7.- Eliminación de paraísos
fiscais. 8.-Creación do Tribunal Penal Internacional, dela Axencia Global
de Seguridade e Intelixencia e da Policía Internacional. 9.-Prohibir que
se utilice a violencia como forma de vida, como espectáculo ou como substituto
da política. 10-Mellora da Seguridade aérea.- 11.-Medidas urxentes
para se afrontar a agresións bacteriológicas, nucleares, cibernéticas, químicas..
12Sinatura urxente por parte de todos os países dun protocolo que evite a
utilización da xenómica con fins bélicos.
46-O primeiro reto que debemos afrontar é a elaboración dun plano de actuación
inmediata para eliminar o fame no mundo, mellorar a nutrición, garantir
subministración de auga, luz, e a asistencia sanitaria gratuíta e o tratamento
adecuado aos afectados por enfermidades como o sida (36 millóns de
persoas afectadas) , a malaria, a tuberculose e outras significativas. Esta
iniciativa tería varias consecuencias positivas: salto de calidade na evolución
dos seres humanos, se saldaría unha débeda histórica cos países
pobres, eliminaríase a posibilidade de que millóns de desesperados dispostos a
morrer matando masivamente, porque a dor, a humillación e en inferno na
vida fixéronlles perder o seu sentido da vida e ademais sería beneficioso para
a propia economía no sentido de que estes desesperados poderíanse converter a
medio e longo prazo en potenciais consumidores.
47.-Corrixir as deficiencias da democracia coa finalidade de mellorar a súa
calidade.
48-Provocar a caída de réximes autoritarios, a poder ser por vía pacífica,
sen esquecer que o maior inimigo dos réximes autoritarios é a propia
globalización.
49-Apoiar política e financieramente os procesos de transición á
democracia nos países que han posto fin a etapas de réximes autoritarios.
50-Democratización dos actuais Organismos Internacionais, estudando a
conveniencia da súa desaparición gradual na medida que as súas funcións
fosen a sumidas nos distintos programas desta nova Institución.
51-Crear gradualmente as infraestruturas necesarias que permitan o acceso
dos seres humanos ás novas tecnoloxías da información e ao coñecemento. A
igualdade de oportunidades debe ir precedida da igualdade de condicións.
Dificilmente pódese acceder á Rede senón existe rede eléctrica
52-Cuestionar o crecemento económico e a emancipación social a custa de
agredir brutalmente ao medio natural e humano, nun momento no que o furor
desforestador e contaminante parece carecer de límites. Poñer en marcha
Protocolo de Kyoto, no que despois dos últimos acontecementos debe participar
EE.UU.
53-Loitar porque se respécte a diversidade cultural no Planeta. Hai que
conservar as diferentes culturas, porque encarnan outras tantas xeitos de vivir.
54-Eliminación de armas bacteriolóxicas, químicas , minas antipersonales.
55-Substitución das Centrais Nucleares por outras Enerxías Alternativas (hidróxeno),
para previr accións terroristas.
56-Establecer medidas para prohibir a existencia de paraísos fiscais (Illas
Caimán, Hong Kong, Panamá, Xordania, Malta, Antillas Neerlandesas,
Liechtenstein, Chipre, Illas Salomó, etcétera.) catalizadores de
numerosas operacións ilegais e destino de patrimonios mobiliarios
corruptos. Condición necesaria para que se puidese aplicar unha taxa Tobín
57-Perseguir o lavado de diñeiro de orixe criminal co levantamento do segredo
bancario a pedimento da xustiza internacional, evitando a evasión de capitais.
58-Organización de campañas orientativas dirixidas á mocidade para recuperar
os valores tradicionais con raigambre, cuestionar aos valores económicos como
únicos e universais e evitar que as economías emerxentes láncense masivamente
a un consumo incontrolado.
59-Fomentar a igualdade entre sexos.
60-Respecto global á dignidade homosexual.
61-Fortalecemento da economía do benestar para que se permita a
substitución gradual de traballadores mozos perfectamente conectados coa nova
era por traballadores de idade con dificultades para dar o paso psicolóxico
de adaptación aos novos tempos moi cambiantes. Estado do benestar que deberán
garantir os poderes públicos supranacionales futuros que se puidesen crear e
sobre todo as autarquías locais.
62-Elaboración dun programa global de erradicación gradual do traballo
infantil.
63-Garantir os dereitos das persoas no espazo cibernético, como pode ser a súa
liberdade, a intimidade ou o anonimato nunha sociedade, xa non de masas
senón personalizada, máis centrada no individuo.
64-Loitar para que os novos sistemas de comunicación non sexan vulnerables
fronte ás manipulacións externas interesadas de grupos antisociais.
65-Controlar o desenvolvemento das intelixencias artificiais, xa non de lóxica
binaria senón difusa capaz de emitir xuízos e avaliar situacións.
66-Control político e bioético dos proxectos relacionados co genoma destinados
a estudar o posible incremento da complexidade do ADN, coa finalidade de mellorar
a intelixencia dos seres humanos.
67-Esixir de maneira inmediata a aceptación por todos os países e todos os
laboratorios das propostas máis actualizadas para reforzar a Convención sobre
Armas Biolóxicas, coa finalidade de suprimilas totalmente. Estados Unidos xa
non pode adoptar unha postura excluínte como fíxoo fai meses.
68-Financiar e controlar desenvolvementos científicos , económicos e logísticos
dirixidos a estudar medidas de urxencia contra posibles agresións con armas
bacteriológicas ou axentes químicos como poderían ser: estudos sobre stocks mínimos
de seguridade de medicamentos anti-axentes utilizados en armas biolóxicas ,
espazos físicos próximas a hospitais, necesarios en caso de pandemias
provocadas, estudos sobre mutaciones de axentes biolóxicos biolóxicos (virus,
bacterias, fungos, protozoos, rikettsias....) compoñentes de armas biolóxicas.
69-Proposta dun protocolo a aceptar por todos os países que propoña unha serie
de medidas coa finalidade de controlar e evitar a utilización da genómica
co fin de crear novas formas de vida agresivas contra o medio natural e
humano, susceptibles de ser utilizables con fins bélicos ou terroristas.
70-Esixir o desenvolvemento do espírito crítico nos sistemas educativos
coa finalidade de aumentar a capacidade para definir problemas e así mesmo
poder elixir democraticamente aos mellores e poder así a sociedade
controlar o poder político. Os plans educativos destinados á formación de
esoecialistas nunha parte e ignorantes do todo non está conectado co porvir.
71-Elaboración de currículos educativos globais a título orientativo,
respectando sempre as peculiaridades culturais de cada unidade cultural
significativa.
.
72-Creación dun auténtico Tribunal Internacional Penal, aceptado por todos,
que interveña cando os dereitos humanos son trepados.
73-Creación dunha policía internacional especializada en terrorismo global,
delitos no ciberespacio, e en tráficos ilegais (estupefacientes, branqueo de
diñeiro, trata de brancas, armas convencionais e ultrasofisticadas...)
74--Creación dunha Axencia Global de Seguridade e Intelixencia.
75-Impulsar a transparencia nos mercados financeiros internacionais.
76.-Recuperar o debate sobre a creación dunha nova arquitectura financeira
internacional.
77-Concertar a escala global as normas e procedementos de defensa da
competencia, que permita que esa integración competitiva sexa o mais xusta
posible.
78-Velar polos dereitos das consumidores no mercado global.
79-Crear unha bolsa de traballo internacional que poida axudar a racionalizar os
fenómenos migratorios.
80-Facilitar a creación de estruturas sindicais a nivel global e local.
81-Controlar os requisitos dun emprego dos mozos. Facilitar condicións para que
obxectivos lexítimos e xustos, sexan viables (Por exemplo eliminación do
traballo infantil...)
82-Redución da xornada laboral coa idade.
83.-Mellorar a falta de solidariedade internacional, consecuencia do notable
subdesenvolvemento que evidencia a evolución humana.
84.-Mellorar a baixa calidade das democracias. Demasiado poder dos partidos políticos
85-Superar con xenerosidade e calidade humana os intereses diversos e contrapostos
entre os distintos países
86-Conseguir que EE.UU. abandone o seu unilateralismo histórico.
87.-Recuperación dos valores con raigame.
88-Que se cuestionen aos valores económicos como únicos e universais.
89-Conseguir unha Xustiza única Mundial para certos delitos contra a humanidade.
90-Respecto total a medio ambiente. Non se pode seguir medrando a custa do
estragar o Medio Ambiente.
91- Evitar que siga a proliferación de armamento nuclear, biolóxico ou químico
e as propias centrais nucleares.
92.- Evitar a utilización da xenómica con fins bélicos
93.-Consolidar a idea de que todos consideremos á democracia, con todas súas
manquedades e as súas posibilidades de mellorar a súa calidade, como o mellor
sistema político e social.
94.-O desenvolvemento do propio proceso global debe ser de suma positiva (mellor
comunicación, novas Tecnoloxías, máis contacto, máis sensibilidade cos
problemas comúns.)
95-Organizacións máis eficientes e intelixentes , máis planas, con unidades
locais intelixentes, menos piramidales. e sen intermediarios inútiles.
