ies marco do camballón

---Sentía un zoar de fondo na cabeza, coma un roncón, e sobre del, unha dor intermitente coma se lle latexasen os miolos. Nun lado da cara sentía unha opresión lisa e fría. Volveu sentir os latexos nas tempas. Abriu os ollos, unha superficie de pedra estendíase a rentes dos ollos. Pechounos. Novamente a presión na cara. Abriunos, a superficie que tiña diante remataba noutra que estaba de fronte. Era unha parede. Estaba caído. Déranlle un golpe, matinou, tiña que erguerse. Moveu a cabeza e sentiu coma se lle crebase. Gateou deica a parede e sentouse arrimado a ela. Respirou varias veces cos ollos pechos. Collérao por sorpresa, tiña que se recuperar. Pero aínda estaba vivo. Cacheou coa mirada pola espada. Non estaba. Nin o cabo na cintura. Collérao descoidado e agora estaba desarmado. Pero tiña que reaccionar axiña. Buscalo e matalo, matinou entre o balbordo da cabeza.
---Pouco a pouco foino penetrando a sensación de que era observado. Mirou para un lado, e o seu rostro amosou o susto que o sacudiu. Alí estaba, sentado no sillón verde, cunha bata gris e chinelas, fitándoo con aqueles dous puntiños negros. Estivera alí todo o tempo, ollando para el, compracéndose en velo arrastrar e laiarse. Sentiu vergoña de estar alí tirado. Fixo un esforzo por darlle dignidade á súa expresión e aguantarlle a mirada. Era delgado, pel moi pálida, e pelo moi curto. A boca pequena e fina, mirábao sorrinte, medio tapada por unha man nodosa que repousaba o cóbado nun brazo do sillón.
----Tranquilo, lévao con calma, débeche doer a cabeza -dixo sorrinte. Colleu un dos papeis de enriba da mesa, e púxose a facer coma que o lía con interese.
---Teseo ollando para el, coa boca inconscientemente aberta, matinaba con esforzo que o estaba humillando non facéndolle caso, iso era o que quería, humillalo. Quen se cría, seguro que coidaba que estaba derrotado. El era un atleta forte, afeito a pelexar, tiña vencido rivais cinco veces máis rexos ca aquel furricallo. Pero atacárao a traizón. Se non fora por esa traidoría..., acariñou a cabeza dorida cunha man.
----¿Dóeche? -riu o outro sen erguer a vista do papel.
---Estábase rindo del aquel cabrón, ¿quen se cría? Agora non tiña a espada. Aínda lle doía a cabeza. Lembrouse dos tres anos que pasara preparándose para se enfrontar ao Minotauro, a despedida que lle fixeran os vellos. Confiaban nel. Todo Atenas confiaba nel. E el alí tirado. Pechou a boca nun xesto de determinación, non lle facía falta a espada. Fixo por se erguer.
----Non fagas tonterías -agora a súa voz tiña gume coma un coitelo, unha enorme pistola automática na man. Sacáraa nun só movemento lixeiro de entre os papeis. Teseo ficou hipnotizado polo burato negro que o fitaba-. Denantes de que deses dous pasos tiñas o cargador enteiro na barriga -a faciana era ríxida, máis que seria-. Senta outra vez -obedeceu-. E tranquiliño -case que non moveu a boca para falar. Con outro movemento lixeiro volveu deixar a pistola enriba da mesa-. Así está mellor -o ton da voz era tranquilo outra vez.
----¿Que me vai facer? -escapóuselle a Teseo. Ao momento sentiu vergoña. O outro, sen case mover a boca, botou unha risada choca que logo pasou e non deixou rastro.
----¿E que me habías de facer ti a min?, ¿para que me buscabas, heroe? -estábase a rir outra vez del e non podía facer nada-. Non teñas medo, cazador cazado. Porque supoño que neste intre tes medo. Desarmado, sen o fío para voltar, estás nas miñas mans. Debes sentir o medo por todo o corpo. Non te deixa pensar, ponche a mente en branco, alerta, sacudida por un frío que che encolle o estómago e che ouriza os pelos. ¿Ou é unha calor que che fai arder a faciana e che remexe as tripas? Si, estás sentindo o medo porque xa non podes voltar e estás aí tirado, en troques eu pódote matar a ti. ¿Ou os heroes non sentides o medo?
---¿Agardaba que lle contestase? Non, só quería atormentalo. Nunca matinara no medo, nin lle pasara polo maxín, sempre ocupado preparándose para pelexar. Tampouco lle falara ninguén de que podía morrer no labirinto. El era Teseo, tiña que matar o Minotauro e saír vitorioso. Todo era desorde, el era a vítima. ¿Que lle iría facer? Matalo, o máis seguro; e primeiro torturalo e humillalo. Puxo un xesto de serenidade na cara, o xesto que adoptara decote. Non debía matinar máis naquilo, os heroes non tiñan medo, nunca soubera dun heroe que tivese medo.
----Non che teño medo, home, Minotauro, ou o que sexas. Eu sei que non podo morrer, e sei que vou saír vitorioso. Ti non podes cambiar as historias que recitan os rapsodas -Teseo sentiu a voz vizosa- nin podes cambiar as lendas que contan os vellos aos nenos, nin crebar todas as xerras pintadas nas que te mato unha e outra vez. Sempre te mato. Ti non podes cambiar o mito. Eu vin para que ti morras -rematou triunfante, e sentiu rebulir o sangue, o corpo disposto para matar, só o freaba a impasibilidade do outro.
----Es un inxenuo -dixo con desgana, case sen miralo, Teseo desconcertouse, pero teimou.
----Ti sabes que é certo -case berrou-, non queiras cambiar o que non se pode.
----É certo -asentiu con tranquilidade-. Teseo mata sempre o Minotauro. Pero eu non quero cambiar ren. ¿E se che dixese que eu non son Minotauro? Deixou un silencio compracente ollando o efecto que facía nel.
---Teseo pestanexou e volveu deixar colgada a queixada, logo os ollos saltáronlle para a cabeza de touro na parede.
----Pode que esa cabeza sexa o que quede do Minotauro. Iso, e a súa lembranza que canea incansábel polas reviravoltas do labirinto -compracíase naquela ollada pámpana que esculcaba a verdade na cabeza do touro.
----...Ou puidera ser que Minotauro endexamais existise, e eu fose só un arquitecto condenado aquí polo rei Minos...
----¿Quen? ¿Dédalo?
----Se cadra. Puidera ser que un arquitecto chamado Dédalo se namorase un día da raíña. Que o rei fose informado deste amor sen siso por unha doncela da raíña, e que este, disimulando os celos e a xenreira, lle encargase ao arquitecto que lle construíse un labirinto do que ninguén puidese saír. Unha vez construído, botárao a el dentro, dicíndolle ao mundo que alí estaba pechado o Minotauro, un monstro de corpo humano pero con cabeza de touro, un monstro ao que había que manter.
----Pero se así fose -di Teseo dubidoso-, na corte saberíase que non era o Minotauro, senón Dédalo, quen estaba alí pechado...
----¿Quen vai negar a palabra dun rei? -dixo cun sorriso pousado na boca.
----Pero se ti foses verdadeiramente Dédalo -dixo cun brillo de intelixencia no ollar-, saberías como saír de aquí.
----Sen os planos, nin o propio arquitecto sabería como saír -remexeu os papeis de enriba da mesa-, por máis que procurase o senso das voltas e reviravoltas destes carreiros sen norte onde non chega o sol. Dédalo era un bo arquitecto -sorriu sen alegría.
---Teseo ficou calado ollando a mesa chea de papeis. Sen decatarse estaba acariñando a cabeza, quizais esfregando o lugar do golpe ou quizais axudándose a pensar.
----Se todo é un engano..., podemos saír os dous. Abonda con que sigamos de volta o fío que me quitaches. Eu voltaría ao meu país e contaría a verdade do labirinto de Minos e ti poderías fuxir a onde quixeses..., mesmo no meu barco -mírao implorante-. Eu sacaríate da illa.
----Estaría ben. Pero como ti ben dixeches antes, eu non podo cambiar o mito, e o mito di que Teseo sae do labirinto despois de matar o Minotauro. Así que ben puidera ser eu ese Teseo, sairía co meu fío e o gume da espada sanguiñento. Ti quedarías morto ao pé desta cabeza de touro, a túa cabeza de touro -calou e ollou aquel rostro desacougado-. Ou podía respectarche a vida. Aínda que sería peor, ti non es máis que un cachorro pelexón. Terías que aturar a soidade do monstro... Sería unha crueldade maior.
----Pero a min víronme entrar, saberán que ti non es o verdadeiro Teseo, e haberá quen te recoñeza. Quen se lembre de Dédalo, o arquitecto.
----¿O verdadeiro Teseo? -díxoo con desprezo-. O mito non fala nin de verdadeiro nin de falso -colleu a pistola e apuntoulle-. E cando vexan saír do labirinto o triunfador coa espada e o fío, ¿quen vai preguntar cal Teseo é?
---Teseo sentiu tornar a dor na cabeza e arrepíos por todo o corpo. Agora vía nun curruncho do cuarto a espada e o nobelo, xusto cando ía morrer e xa non os precisaba. Sentíase a piques de saloucar. Coma un neno diante daquel home, se o visen os vellos de Atenas. Pero non voltaría, quedaría alí morto. Encolleu a cabeza e abrazou os xeonllos.
----Pero Minos non o deixará saír...
----¿Pode Minos cambiar o mito? -dixo con seguranza-. ¿Choras rapaz?, os heroes sodes febles. So valedes para heroes. Ti endexamais farías un bo Minotauro -cun suspiro guindou a pistola na mesa. Teseo ficou sen moverse ollando para el, ¿que quería agora?, ¿non o ía matar?
---Ergueuse do sillón con traballo e con andar canso, achegouse á testa de touro e ficou ollando para ela de costas a Teseo.
----Se cadra non son Dédalo, e non son máis que un pobre Minotauro -faláballe de costas-, daquela non me valería de nada matarte, nin saír de aquí. Os monstros levamos o labirinto dentro de nós e non podemos saír fóra. Nese caso érame mellor deixarme matar por ti, libraríame do meigallo e gañaríalle a partida a Minos, acariñaba o fociño da silandeira cabeza.
---Teseo matinou lixeiro, tiña que coller a espada sen darlle tempo a decatarse e coller a pistola. Ergueuse áxil coma un gato.