11-M

Son a maior de tres irmáns. Eu chámome Uxía e eles son Jonathan e Jose. Hoxe non están aquí comigo, mandeinos á casa dos meus avós. A escusa foi que meus pais tiñan que dar unha cea de traballo. Pero non é certo..., oxalá fose certo...
Cada vez que o penso póñome histérica, choro de rabia, de dor, de impotencia... Como vos poñeriades vós se vos roubasen a vosos pais? É máis, como vos poñeriades vós se vos matasen os vosos pais da peor maneira? O único que me ronda pola cabeza é por qué lles tivo que pasar a eles.
Ían traballar, coma todos os días. Vivimos en Alcalá de Henares, pero traballaban en Madrid. Serían as 7:00 ou 7:15 e colleron o tren ata Atocha, coma todos os días. Supoño que sentarían xuntos no segundo vagón, coma todos os días. Pero algo non foi coma todos os días: de repente estoupou unha bomba. Eran as 7:39 e estábanlles apagando as velas da vida. Estouraron outros tres trens. Sospéitase de grupos relacionados con Al Qaeda e a súa intención parece que era que os catro trens explotasen en Atocha; por un retraso non foi así.
Eu ía cara ao instituto cando unha muller comentaba o caso con outra. Nese momento acordeime deles e collín un taxi cara á estación. Ao chegar xa puiden contemplar a fatal desfeita. Os trens aínda botaban fume, os servizos de asistencia sanitaria, bombeiros, policías... todos estaban alí.
Sen que ninguén me vise pasei ás vías. Aquilo era horrible: un montón de xente corría, berrando, desesperada, chea de sangue, con brazos colgando... De súpeto tropecei con algo... e case me desmaio: era a cabeza... dunha persoa. Empecei a berrar e delateime a min mesma. Entón un bombeiro díxome que tiña que saír de alí, pero eu non podía, os meus pais viaxaban no tren e tiñan que estar alí vivos ou... MORTOS! Esta última palabra retumbou na miña mente miles de veces, non era quen de imaxinar os meus pais... así.
Aconselláronme ir aos hospitais buscalos pero nada, non aparecían, e as miñas esperanzas de atopalos vivos íanse esfumando. Dous días sen durmir, dun hospital noutro, cunha foto deles, pero nada... Entón rendinme e dei por feito que estaban mortos.
Finalmente, armeime de valor e fun ao recinto onde estaban os cadáveres sen identificar. Un home foime destapando, un a un, cada cadáver. Aquilo era espantoso. O estómago subíaseme á gorxa e as lágrimas agromábanme nos ollos. Mais tiña que seguir, aquel era o cuarto morto e aínda quedaban 132. Cando iamos pola metade... alí estaban, MORTOS!!! Os meus pais!! Non podían ser eles, non podían deixarnos sós! Foi unha sensación insoportable, rabia, impotencia. Como llo ía dicir a dous nenos de 6 e 8 anos?
O enterro foi sinxelo, acudiron un montón de persoas, que estiveron alí, con nós, apioándonos; así e todo, ninguén nos devolvería os nosos pais. Diante dos féretros tiven outra vez esa sensación de irrealidade, a coitelada cega do terrorismo. Que fixemos nós para que nos ocorrera isto? Que fixeran as vítimas do atentado? NADA! Tiveron que pagar elas polo que o exército de España fixo en Irak, por mandato de Aznar.
Pobres vítimas, pobres meus pais; xente que viña de descansar, que ía traballar, que tiña soños e pesadelos, pero que nunca, nin no peor dos seus pesadelos, pensara en morrer carbonizada nun vagón.
Quen foi? Saberase realmente algún día? Falan duns marroquís, pero iso non nos autoriza a desconfiar de todos os marroquís, non deben pagar xustos por pecadores.
Agora pido coraxe, paz e serenidade para seguir; tamén, de todo corazón, tranquilidade no ceo para os mortos. Pero sobre todo pido XUSTIZA.

Todo o anterior é ficción, pero seguramente se corresponde tamén con moitas realidades porque neste caso, brutalmente, a realidade superou a ficción. E poderiamos ser calquera de nós os desgraciados protagonistas, por iso quero berrar ben forte: NON MÁIS VIOLENCIA!

Cristina Otero, 4º ESO