Un río de palabras

Ao primeiro nin sequera estaba seguro de que fose unha boa idea. Ocorréuseme vendo eses papeis con anuncios de todo tipo que a xente pega en calquera sitio visible. Ben sabes, eses que din "Ofrécese señora por horas para coidar nenos", "Sacamos a pasear o teu can", "Cerralleiros, 24 horas" e cousas así. É doado distinguilos, pois a parte de abaixo da folla está cortada formando tiras onde aparece o teléfono ao que hai que chamar. Eu pensaba que ninguén lles facía caso, pero cambiei de opinión cando vin que de moitos deles arrincaran case todos os tickets dos teléfonos.

Así que entra dentro da lóxica que se me ocorrese algo parecido cando volvín atopar un deses libros que me volven tolo. Ao rematalo, asaltoume de novo o desexo que sempre sinto neses casos: telefonar aos amigos, saír a berrar no medio da rúa, proclamalo a todo o mundo. Dicirlle á xente que non poden seguir vivindo sen ler un libro así, hai demasiada beleza nel para ignoralo.

A idea veu a min con naturalidade. Aínda non me decatara ben do que quería, cando xa estaba diante do ordenador, copiando as primeiras liñas daquela narración que me tivera absorbido nos días anteriores. Fíxeno cunha letra de corpo vinte e un interlineado xeneroso, de ningunha maneira quería que pasase desapercibido:

O día que cumprín os dezaoito anos morreu papá. Mellor dito, escolleu o día que eu facía os meus dezaoito anos para matarse, que iso foi o que ocorreu. Non foi crueldade por amargarme o cumpreanos, foi un acto de piedade para os seus fillos, o meu irmán menor e mais eu.

Imprimín vinte follas, en papel de cor. En todas elas tiven que recortar a man as tiras. Foi un traballo laborioso, pero pagou a pena. Nelas, en vez do teléfono, escribín o título do libro e o seu autor. Se a alguén lle interesaba a historia que se agachaba detrás daquelas poucas liñas, alí tiña o fío polo que tirar dela ata o remate.

Peguei as follas por todo o barrio. Como sentía algo de vergoña, erguinme cedo e coloqueinas de madrugada, antes de marchar para o traballo. Ao volver, o primeiro que fixen foi percorrer os lugares onde deixara os papeis. O corazón fóiseme enchendo de optimismo a medida que vía cortadas a maior parte das tiras. Era máis do que eu agardaba, o sinal de que as miñas mensaxes estaban xa na man doutras persoas descoñecidas.

Animado polo éxito, decidín probar de novo. Desta vez elixín as liñas iniciais dun deses libros que releo cada certo tempo, só por revivir a emoción que sentín a primeira vez:

Unha mañá, cando Gregorio Samsa espertou despois dun sono intranquilo, atopouse sobre a súa cama convertido nun monstruoso insecto. Estaba tombado sobre a dura coiraza do seu lombo e, ao erguer un pouco a cabeza, percibiu a forma convexa e pardenta do seu ventre, dividido por partes duras en forma de arco, sobre as cales a penas se podía soster o cobertor, a piques xa de esvarar ao chan. As súas moitas patas, ridiculamente pequenas en comparación co resto do seu corpo, vibraban desamparadas ante os seus ollos.

Axiña comprobei que os tickets das miñas follas desaparecían ao pouco tempo de distribuílas. ¡O sistema funcionaba! Seguín colocando novas follas cada tres ou catro días, pois quería deixar o tempo suficiente para que se puidese asimilar o efecto de cada unha. Cando cheguei á décima, decidín facer algo especial. Escollín un papel de maior calidade e, tras moitas dúbidas, seleccionei o comezo dun libro que me deixara marcado desde a primeira vez que o lera:

Se realmente queredes saber de que vai esta historia, a primeira cousa que debe interesarvos é onde nacín e como foi a miña piollosa infancia, en que andaban atarefados meus pais antes de vir ao mundo e todas esas paridas estilo David Copperfield. Pero non me sinto como para meterme niso. Ademais, non vou contar toda a miña puñeteira autobiografía nin nada semellante. Só vos contarei a loucura aquela que me pasou no Nadal, antes de me pór moi malo e ter que vir para aquí a recuperarme.

Á mañá seguinte, cando saín a colocar os meus carteis, descubrín con abraio que alguén pegara outros semellantes. Sentín unha emoción irrefreable, maior aínda cando comprobei que aquela anónima persoa se atrevera coa poesía, dándolle así unha labazada a todos cantos, equivocadamente, afirman que é un xénero minoritario:

O amor está no que tendemos
(pontes, palabras).
O amor está en todo o que izamos
(risas, bandeiras).
E no que combatemos
(noite, baleiro)
por verdadeiro amor.

Non só arrinquei un ticket, senón que, despois de pegar tamén as miñas follas, me mantiven vixilante todo o día, para ver cómo era recibida a nova proposta. Unha recepción extraordinaria, pois os tickets voaron con máis rapidez que outras veces. ¡Sentíame exultante! Agora sabía que preto de min había unha persoa disposta a compartir a emoción que tamén ela sentía ante algúns libros.

Claro que a sorpresa maior tívena o seguinte luns. Cando me erguín para colocar as follas cun novo texto, atopeime con que as rúas enteiras aparecían con papeis de cores por todos lados: nas esquinas das paredes, nos farois, nos semáforos, nas portas dos comercios... Todo o barrio estaba inundado de textos magníficos, e de tickets que colgaban tentadores baixo deles, coma os froitos maduros de árbores exóticas.

Non sei se este milagre durará sempre ou será só unha paixón de outono que desaparecerá coa chegada da chuvia. Pero algo me di que non é flor dun día, pois hai cousas que só precisan do pulo inicial para que comecen a medrar. ¿Quen sabe? Quizais este andazo se estenda á cidade enteira, quizais acaben sendo milleiros as persoas que se animen a inundar as rúas con ríos de palabras. E entre elas, dimo o corazón, estará tamén a muller que agardo, ese descoñecido amor co que espero compartir todos e cada un dos días da miña vida.

Agustín Fernández Paz