 |
| |
|
|
| |
A
vaca e o destino
Érase
unha vez, nun comezo de século turbulento
no que os andazos percorrían ceibos os
países facéndoos tremer, un home
que mercara unha vaca. A vaca era unha rubia galega,
das que chaman marelas e o home unha desas persoas
que desconfían dos demais e fían
no cego destino.
A vaca dáballe leite, espumosa como o mar
ao pé de Touriñán, pero unha
noite o home soñou que á vaca lle
agromaban nos costados ás como aos morcegos
e que marchaba voando ata os cornos da lúa.
Cando acordou á mañá seguinte,
díxolle á muller:
—Muller, esta noite soñei que a vaca
marchaba voando aos cornos da lúa.
—¡Quita de aí! –dixo
a muller mentres lle servía o almorzo–
¿Acaso non sabes que as vacas non voan?
Pero o home pensou que o soño era un mal
agoiro así que á mañá
seguinte colleu un corvo manso que tiña
para que lle espaventase outros paxaros da sementeira
e ao que estaba ensinando a falar, e saíu
para o mercado coa intención de vender
a vaca.
|
Ilustración
de David Viqueira |
O caso é que, entre tanto, unha epidemia
provocada pola cobiza dalgúns que obrigan
ás súas vacas a converterse en caníbais
tiña alporizadas ás xentes e as
vacas valían menos cada día. Mesmo
se dicía que calquera día prohibirían
os mercados de gando. Así que cando o home
chegou ao mercado ninguén quería
mercar vacas. Á fin do día, farto
de regatear, vendeulla a unha velliña moi
pobre que lle pagou a metade do que lle custara.
Contento por lograr desfacerse da vaca, meteu
os cartos nunha bolsa e colleu o camiño
da súa casa. A medio camiño, como
estaba moi canso, atou a bolsa dos cartos a unha
pata do corvo. Pero cando estaba chegando, o corvo
levantou o voo e desapareceu cos cartos. O home
contoulle o sucedido á muller, concluíndo:
—¿Ves muller? Estaba visto que esa
vaca voaría. Éche cousa do destino.
—Como queiras –dixo a muller–
Pero eu creo que non hai que fiar a cegas nos
agoiros.
E a velliña volveu á casa moi contenta
coa súa vaca marela.
Polo demais, ¿sabedes? as vacas non voan.
Marilar
Aleixandre
|
|
| |
|
|
|
|
|
| |
|
| |
Marilar
Aleixandre naceu no ano 1947 en Madrid, aínda que
vive en Galiza dende 1973. Estudou Bioloxía e na
actualidade dá clase de Didáctica das Ciencias
e Educación ambiental na Universidade de Santiago
de Compostela.
É coñecida sobre todo como narradora, tanto
de libros infantís e xuvenís coma doutros
para adultos, pero nestes últimos anos tamén
publicou dous libros de poemas. Xa escribiu unha boa morea
de libros, entre eles, A formiga coxa, Nogard, A Expedición
do Pacífico, A banda sen futuro ou A vaca
de Fisterra e a trabe de alcatrán para público
infantil ou xuvenil; e Lobos nas illas, A Compañía
Clandestina da Contrapublicidade, Teoría do caos
ou Unha presa de terra para os menos nenos.
E moitos deles acadaron algúns dos premios máis
importantes que se poden conceder en narrativa: Premio
da Crítica e premio Merlín por A Expedición
do Pacífico ou o premio Xerais por Teoría
do caos.
Pero ademais de todo isto, tamén se dedica á
tradución; así, por exemplo, ela puxo en
versión galega Harry Potter e a pedra filosofal.
Sobre os libros opina que “no fondo son mensaxes
escritas con tinta, chuspe ou sangue que guindamos ao
baleiro coa esperanza de que alguén os reciba”
e dinos que aprendeu a escribir redactando panfletos ou
artigos para revistas clandestinas cando era estudante,
ademais de lendo, por suposto. O seu primeiro relato foi
un conto de vampiros.
Viaxeira incansable, defensora da natureza tamén
incansable, declárase partidaria da igualdade entre
homes e mulleres pola mesma razón que defende o
sistema métrico decimal: por sentido común.
Ten unha páxina propia na rede que podedes visitar
no enderezo www.marilar.org; nela atoparedes moita información
sobre a súa obra, ademais dalgúns textos.
Tamén na nosa web podedes ler unha recensión
sobre a súa novela Teoría do caos. Pero
agora toca pasalo ben coa lectura do relato “A vaca
e o destino”, inspirado nun apólogo chinés,
que escribiu para nós.
|
|
|
|
|
