Vinganza amorosa

Un día de néboa; oito da mañá; frío e cheiro a morte. Un cadáver na praia anuncia o comezo do traballo para a axente de policía Maite Santos, que esperta co son do teléfono da súa casa. Levántase e, despois de recibir ordes, véstese e colle a súa arma e mais a placa. Os seus ollos verdes están rodeados dunhas marcadas olleiras e os beizos teñen unha cor morada por mor do frío. Recolle o pelo nunha coleta e diríxese en coche ata o lugar do posible asasinato.
Xa alí, fala co forense e atópase co seu compañeiro Anxo Vigo, quen a pon ao corrente do ocorrido. O cadáver pertence a unha moza duns 19 anos, está espido, cos ollos abertos e en branco, un arame átalle as mans e os pés e no medio do ventre, arredor do embigo, aparece un símbolo, probablemente chinés, pintado con tinta azul.
Son as dez da mañá, o cadáver xa foi analizado e o forense informa a Maite sobre a súa identidade: Paula Gómez. Anxo e mais ela van á casa da moza e comunican a terrible noticia. Mentres el interroga aos pais, ela inspecciona a habitación da vítima; todo está totalmente ordenado, a parede chea de fotos e as estanterías repletas de cousas. Maite pousa a mirada en dúas fotos do medio da estantería: nunha aparece Paula xunto cun mozo e a outra é unha foto de varias persoas entre as que figura a vítima. Agárraas e pídelle á nai da moza que lle dea nomes e enderezos: o mozo é o seu medio irmán e os do grupo son Miguel, Xoán, Ana, Miriam e Carlos, o medio irmán, de novo. A este é ao que primeiro visitan. Está no instituto e non sabe nada do ocorrido. Despois de informalo, Maite comeza coas preguntas. El responde cun ton tremendamente desolado e, ante esta situación, suspéndese o interrogatorio.
A seguinte interrogada é Miriam, unha amiga da vítima coa que saíra da casa a noite anterior; pero, segundo a súa versión, separáranse na esquina da rúa, xa que Miriam ía buscar o seu mozo e Paula seguira soa ata unha discoteca ao lado da praia.
A primeira sorpresa para os axentes Santos e López apareceu cando ás doce e media da mañá se acercaron á discoteca e o dono, coñecido de Paula, lles dixo:
-Ela chegou moi tarde, despois dos seus amigos, e viña acompañada por Miriam, o mozo e un rapaz italiano que veranea aquí.
Daquela, Miriam convértese en sospeitosa e a investigación segue adiante. Tanto Ana coma Xoán contan o que eles viran durante a noite e ambos os dous coinciden en que Paula ía moi borracha e en mala compaña, xa que Miriam non a soportaba por razóns moi enrevesadas e carentes de fundamento.
Arredor das tres da tarde Maite e Anxo sentan na praia a comer, mentres os seus compañeiros rastrexan meticulosamente o lugar:
-Non me imaxino o mal que tivo que pasalo a rapaza. Primeiro violada, logo asfixiada e, xa morta, pintada coma un cadro.
-Anxo, os asasinos sempre fan as cousas cunha intención. Non sei cal é a intención neste caso, pero teño o presentimento de que a clave está no debuxo.
Despois de dicir isto, colleu rumbo ao seu coche sen dar explicacións. Xa na comisaría, escanea o símbolo do ventre de Paula e diríxese a falar con Miguel, o último interrogado, que resulta ser o antigo mozo dela. A súa relación rompérase a causa doutro rapaz. O odio reflectido nos seus ollos escuros fai que pase a ser o segundo sospeitoso.
Maite, logo deste último interrogatorio, diríxese ao departamento de investigación e, grazas ao seu amigo Mario, descobre que o símbolo significa “vinganza amorosa”. Así que Miriam convértese na posible cómplice de Miguel, asasino hipotético.
Anxo reúnese coa súa compañeira á hora da cea e propón deter o rapaz e acabar co caso. Non obstante, Maite pídelle que espere porque hai elementos que non encaixan: segundo Ana, ela e mais Xoán foran os acompañantes de Paula ás cinco da mañá e a morte producírase ás seis e media. Que fora o que a fixera saír da casa de novo?
Ante esta circunstancia, os dous policías regresan á casa da vítima e, ademais de rexistraren o seu cuarto, piden permiso para rexistrar o de Carlos. Nada parece anormal, pero Carlos está estrañamente nervioso e ten que ser apartado das habitacións. A piques de marchar, Maite sente unha corazonada, agáchase e introduce a man debaixo da cama. Alí encontra unha caixa grande e gárdaa no seu maletín para que Carlos non se decate.
Ás doce e media da noite, xa na súa casa, decide inspeccionar o contido da caixa: unha morea de cartas dirixidas a Carlos e remitidas, sorprendentemente, pola súa irmá. Ademais, atopa fotos dos dous en actitude demasiado cariñosa como para seren simples irmáns. De súpeto, soa o teléfono. Unha voz descoñecida cita a Maite diante da praia ás dúas e media da madrugada.
Acode á cita tremendamente angustiada e atópase cun mozo que vai vestido de negro, ten o pelo da mesma cor e uns ollos coma auga mariña que resaltan intensamente na súa cara pálida. Parece nervioso e non para de xirar un anel entre os dedos. Nada máis acercarse a Maite dille:
-O meu nome é Fabio. Son muito amigo de Paula. Sei quen a matou e este anel serviralle para resolver o caso.
Maite agarra o anel e le unha inscrición: “Xuntos para sempre. Paula”.
Fabio acompaña a detective ata un bar e, mentres toman un café, el comeza a historia:
-Ela nunca quixo nunca tanto a ninguén coma a el. Deixou a Miguel por el. Eran almas xemelgas, pero a comezos de xullo eu cheguei á cidade e Paula acabou comigo na praia ante a súa atenta mirada. Entre nós non pasou nada, pero romperon e cando solucionaron o malentendido comezaron os problemas co asasino. Pregúntelle a Miriam de quen é o anel e todo se amañará. E muito fácile. Se non o consegue, veña e direille o nome.
Maite marcha para a súa casa e chama a Anxo. Está asustada. Todo é demasiado confuso. Quen é el / ela? Por que a matou? Que pintan no medio o anel e o debuxo...?
As oito da mañá do día seguinte. Maite vai á casa de Miriam a preguntarlle de quen é o anel. A moza non contesta, pero cando xa vai marchar confesa o nome nun susurro... A cara de Maite vólvese pálida, é absurdo que esa persoa o fixera, parecía moi afectada o día anterior.
Sen pensalo dúas veces, queda con Anxo e xuntos diríxense á casa da persoa sospeitosa. A historia comeza a esclarecerse. Todo encaixa menos algo: por que? Ao fondo da rúa aparece a casa de Paula. O coche para diante e os dous axentes báixanse. Maite vai diante. A persoa sospeitosa está no xardín e chámaa. Esta persoa levántase e pasan para dentro da casa. Despois de moitas preguntas, comeza a falar:
-Deus, a situación fóiseme das mans! Eu non pretendía facerlle iso! Ela é a miña filla e eu queríalle moitísimo, pero o de Carlos sobrepasoume... Carlos é o fillo do meu home e cando casei con el o rapaz non vivía con nós, pero tan pronto como apareceu non puiden remedialo... namoreime coma unha colexiala. O peor foi cando unha noite os descubrín aos dous, a Carlos e a Paula, na súa habitación, espidos e comezando a facer o amor. A partir de entón empecei a enfadarme coa miña filla e regaleille o anel ao meu amor platónico. El non tomou en serio a inscrición e, cando unha noite fun falar con el, díxome que estaba namorado de Paula, pero non de min, senón da miña filla. Sentinme tan mal que planeei unha vinganza: asustar a miña filla para que Carlos se dese conta do que podía facer por el.
Falei con Miriam e ela deume o número de Arturo, un amigo que se comprometeu a asustala e facer o debuxo chinés para que Carlos o vira. Miriam estaba ao corrente de todo, ela deume a idea e rouboulle o anel a Carlos para darllo ao italiano e así convertelo no principal sospeitoso.
Tanto Anxo coma Maite quedaron abraiados e, mentres a deteñen e lle len os seus dereitos, a axente comenta en ton desprezativo:
-Espero que o cárcere lle sirva para recordar a Paula sempre e que a culpabilidade a mate a vostede como vostede fixo coa vida dela e co amor que existía entre ela e Carlos.
Logo de deixar a Paula na comisaría, marcha á casa e chama a Anxo, que acode rápido. Cando está diante da porta ela comeza a chorar coa rabia. El acóllea nos seus brazos e péchase a porta. Mañá terán que traballar noutro caso tan complicado ou máis có da moza Paula Gómez.

Cristina Fernández, 2º Bach