páxina principal
departamentos
camballón.com
recreo
esperando as musas
ligazóns
 
 
 
XOGOS OLÍMPICOS
 
QUEN, COMO E CANDO
 
Gañar unha coroa olímpica terá sido o soño se non de todos seguramente da maioría dos mozos gregos. Conseguilo, claro está, estaba ao alcance dun número moito máis reducido. Pero tampouco participar era posíbel con só desexalo.
Para emprender o camiño da gloria, calquera candidato a campión debía reunir unha serie de estritos requisitos previos: o primeiro deles ser grego por filiación tanto paterna como materna, pois polo menos ata o século II a.C. os atletas doutras nacións atopáronse co excluínte cartel "Non se admiten bárbaros na pista".
Esta restrición foi abolida a resultas da conquista de Grecia por Roma que obrigou a abrir as portas de Olimpia a todos os cidadáns do Imperio.
Pero aínda quedaban varias máis: o acceso á competición estaba reservado aos homes libres e vedado aos escravos; tampouco se aceptaban persoas sobre as que pesase algunha condena xudicial e, por último pero fundamental, había que demostrar unha condición física adecuada ás esixencias do certame deportivo máis prestixioso da Antigüidade.
Por outra parte, as competicións só incluían probas en categoría masculina. En Olimpia, o atletismo feminino tiña os seus xogos separados, chamados Hereos porque se realizaban baixo o padroado de Hera e non do seu celestial esposo, Zeus.
Nunca tiveron a transcendencia
e comprendían unicamente
sobre unha distancia
Pero a relación da muller
xa como simple
algunha peculiaridade
Noutros sitios de Grecia
libremente ás
en Olimpia, en cambio, rexía
de permitir a entrada
impedila - e baixo
nada menos
Estatua do 460 a.C. que representa a unha vencedora dos Xogos Hereos
dos masculinos
unha carreira a pé
duns cento sesenta metros.
cos Xogos Olímpicos,
espectadora, presenta
moi rechamante.
podían concorrer
tribunas deportivas;
a curiosa disposición
ás solteiras pero
pena de morte,
- ás casadas.
De feito, só se garda memoria dunha transgresión: a de Calipátira (ou Ferenice, segundo outras fontes), unha muller que se disfrazou de adestrador para acompañar ao seu fillo que competía no puxilato xuvenil. O rapaz obtivo a vitoria e a súa nai, tola de contento, saltou o valo que a separaba do seu adorado neno, pero con tan mala fortuna que se lle enredou a túnica e o engano quedou ao descuberto.
Con todo, a historia tivo un final feliz, pois as autoridades tiveron en conta a impresionante árbore xenealóxica de Calipátira (o seu pai, os seus tres irmáns e agora o seu fillo proclamáranse campións olímpicos) e perdoaron á infractora, de xeito que nunca se cumpriu, que saibamos, a terríbel ameaza.
 
Para asegurar a dedicación exclusiva dos atletas ao adestramento e a tranquilidade dos espectadores que afluían desde todas as rexións do mundo coñecido, cada catro anos declarábase unha "tregua sagrada". Esta suspensión de hostilidades, asumida de xeito unánime por todos os estados gregos, permitía aos viaxeiros desprazarse ata Olimpia, asistir aos Xogos e regresar ás súas casas sen temor a sufrir ataques do inimigo. O quebrantamento da tregua considerábase un grave delito no eido político e un acto sacrílego no relixioso.
 
Polo normal desenvolvemento do evento velaban os chamados helanódicas ou "xuíces dos gregos". O seu número varía segundo as épocas pero a partir do século IV a.C. quedou fixado en dez.
Entre as súas atribucións estaba o comprobar a idoneidade legal dos aspirantes a concursar, que o seu nivel competitivo fose satisfactorio, dividir os atletas segundo a súa idade en xuvenís e adultos, sancionar calquera actitude contraria aos regulamentos, oficiar de árbitros das probas, coroar aos vencedores na cerimonia de clausura e inscribir os seus nomes nos arquivos oficiais.
O atleta que se considerase prexudicado polas súas decisións podía conseguir - se demostraba que lle asistía a razón - que se multase ao helanódica denunciado; pero os seus ditames eran inapelábeis, pois o Consello olímpico castigaba pero non rearbitraba.
 
 
Índice Xogos | arriba | seguinte
 
   
 
     
iescamballon@terra.es