páxina principal
departamentos
camballón.com
recreo
esperando as musas
ligazóns
 
 
 
XOGOS OLÍMPICOS
 
OS XOGOS: CARREIRAS PEDESTRES
 
Correr con rapidez foi unha virtude sempre admirada e recoñecida polos antigos gregos:
parte da superioridade física de Aquiles, o guerreiro máis forte da Ilíada homérica, débese á velocidade dos seus pés, mencionada e recordada decotío; outros heroes, como Ulises, gañaron a man da súa esposa (neste caso, a sufrida Penélope) por ter sido o primeiro entre moitos pretendentes en cruzar a meta.
 
A milenaria historia dos Xogos Olímpicos inaugúrase co nome dun corredor, Corebo de Élide (a cidade que organizaba o festival de Zeus), gañador da proba que logo se coñecería como estadio e que por aquela data, 776 a.C., era a única que se disputaba. O estadio era, en principio, unha medida de lonxitude, equivalente a seis centos pés; máis tarde designáronse así os recintos deportivos, pois a pista onde competían os atletas tiña ese longo, e acabouse por chamar tamén estadio a carreira que cubría esa distancia.
 
 
Vista aérea do antigo estadio de Olimpia.
Non obstante, o estadio era unha medida con numerosas variantes locais, o que facía que as pistas fosen máis longas ou máis curtas segundo o caso. En Olimpia, a súa lonxitude exacta era de 192,27 metros.
Durante trece edicións o estadio foi a única competición que se disputou, o que equivale a dicir que por esa época Olimpia estaba aínda lonxe de ser o multitudinario e complexo festival deportivo no que se convertería nos séculos seguintes. Pero o prestixio da proba mantívose a través do tempo e en recoñecemento á súa antigüidade, denominábase a cada olimpíada co nome do estadiónikos, isto é, do vencedor nesa distancia.
O primeiro gran de area para a diversificación do programa olímpico foi aportado polas mesmas carreiras pedestres. No ano 724 a.C. introduciuse o diaulos ou "dobre estadio", proba que consistía en recorrer dúas veces o longo da pista, polo que a saída coincidía coa meta; os competidores debían realizar un xiro de 180º ao redor dun poste e regresar pola "rúa" paralela á de ida.
Nos xogos seguintes, é dicir en 720 a.C., comezou a practicarse o dólicos ou "carreira longa"; unha proba de medio fondo, segundo os nosos criterios de hoxe, que en Olimpia acabou fixándose en vinte e catro estadios, algo máis de 4600 metros.
Dous séculos enteiros houbo que esperar para que se completase o programa de carreiras a pé.
En efecto, foi en 520 a.C. cando se disputou por primeira vez a máis curiosa das especialidades pedestres, a carreira de hoplitas, palabra que designaba aos soldados de infantería pesada. O nome estaba suficientemente motivado, pois os participantes debían percorrer dous estadios levando casco, grevas e escudo. O hoplitodromos era a última competición dos Xogos, co que se simbolizaba o próximo final da "tregua sagrada".
Naturalmente, non temos marcas dos velocistas da Antigüidade, posto que non existían tampouco medios técnicos para cronometralas.
En todo caso, o corredor
nas pistas de Olimpia
en toda a historia dos xogos -
que maiores éxitos acadou
- e o atleta máis premiado
foi Leónidas de Rodas,
que entre os anos 164 a 152 a.C., é dicir durante catro olimpíadas consecutivas, gañou todas as probas de estadio, dobre estadio e hoplitodromos, levándose a casa a impresionante colleita de doce coroas de oliveira.
 
Aínda que non sexa posuidor dun palmarés tan abraiante, outro corredor que merece unha mención é Orsipo de Megara, gañador da proba do estadio no remoto 720 a.C., pois a tradición atribúelle a introdución dun risco moi peculiar do atletismo grego: tería sido o primeiro en competir espido. Segundo uns, o taparrabos que vestía caeulle en plena carreira; segundo outros, desfíxose del a propósito, convencido de que un pouco de frescura melloraba o rendemento.
Pode que tivese ou non razón, pero dúas cousas son irrefutábeis: conseguiu o seu obxectivo e a moda acabou impoñéndose.
 
 
Índice Xogos | arriba | seguinte
 
   
 
     
iescamballon@terra.es