páxina principal
departamentos
camballón.com
recreo
esperando as musas
ligazóns
 
 
 
XOGOS OLÍMPICOS
 
OS XOGOS: PENTATLÓN
 
O pentatlón, disputado por primeira vez en Olimpia nos xogos do 708 a.C, era un certame múltiple que outorgaba unha única coroa a quen obtivese os mellores resultados no total das cinco probas que o compuñan:
carreira de estadio, lanzamentos de xavelina e disco, salto longo e loita.

Segundo a tradición mitolóxica foi Xasón, o cabeza da expedición dos argonautas, quen concebiu a idea de xuntar nunha soa competición esas cinco disciplinas, de xeito que se puidese proclamar o atleta máis completo, aínda que non fose, quizais, o mellor especialista en cada unha delas.
 
 
 
Atletas preparándose para o pentatlón:
dous portan xavelina, un o disco e o último as halteras.
 
A loita e, naturalmente, a carreira do estadio constituían tamén probas independentes do programa olímpico, cos seus contendentes e galardóns propios, pero as outras tres só tiñan cabida no marco do pentatlón.
O lanzamento de disco, especialmente querido polos artistas antigos debido á súa plasticidade, realizábase, pouco máis ou menos, como hoxe en día. Nas primeiras épocas os discos eran de pedra pero logo impuxéronse os de metal, que permitían acadar máis facilmente a uniformidade de peso.
A xavelina tampouco era moi diferente da moderna. O seu trazo máis peculiar era a presenza dunha tira de coiro, situada cara a metade da hasta, pola que o atleta pasaba un ou dous dedos para imprimir maior forza ao lanzamento.
Tanto o disco como a xavelina eran potencialmente perigosos para os espectadores (contábase que o mesmísimo Apolo matara o seu amigo Xacinto ao lanzar o disco con menos precisión do que cabería esperar dun deus), de modo que para diminuír o risco, os tiros realizábanse desde unha área restrinxida e só eran válidos se caían na franxa central do estadio.
A competición de salto foi sempre de lonxitude, pois o de altura non parece que se practicara na Antigüidade.
Esta proba presentaba a singularidade respecto aos nosos usos de que se realizaba con halteras,
isto é, cunhas
con asas ou
saltador levaba
e soltaba no foso
pequenas pesas
agarradoiras que o
en cada man
no momento de caer.
As halteras, de diversos tamaños e formas, eran utilizadas nos adestramentos por atletas de todas as especialidades como pesas propiamente ditas, de onde o termo "halterofilia" para referirse ao levantamento de peso.
A execución do salto era acompañada polo son da frauta, que axudaba ao competidor a atopar a cadencia adecuada para a batida, tal como hoxe soen pedir os saltadores ao público que marque o ritmo batendo palmas.
Non sabemos cal era a orde que seguían as probas pero si que a última era a loita; o que segue sendo unha incógnita é se a disputaban todos os participantes ou só os dous primeiros clasificados para dirimir o título.
Segundo Pausanias, o pentatleta máis laureado de toda a historia olímpica foi un defensor das "cores locais", Gorgo de Élide, que no último terzo do século III a.C. se fixo coa coroa en catro ocasións, á parte de ter triunfado unha vez no dobre estadio e outra no hoplitodromos.
A maioría dos deportes para adultos tiñan a súa correspondente versión para adolescentes e incluso nenos.
Tamén o pentatlón xuvenil foi incluído no programa dos xogos de 628 a.C.; pero a proba combinada non callou nesta categoría, pois por algún motivo que descoñecemos aquela foi a primeira e última vez que se disputou.
 
 
Xogos Olímpicos | arriba | seguinte
 
   
 
     
iescamballon@terra.es