páxina principal
departamentos
camballón.com
recreo
esperando as musas
ligazóns
 
 
 
XOGOS OLÍMPICOS
 
OS XOGOS: DEPORTES PESADOS
 
Aínda que intelectuais da talla de Aristóteles ou o médico Galeno consideraron aos pentatletas modelo de harmonía física, o gusto do afeccionado medio inclinábase máis cara aos deportes violentos que se resolvían mediante o combate corpo a corpo.
Habíaos de tres tipos: loita, puxilato e pancracio.
 
 
 
 
Ao igual que o pentatlón, tamén a loita ingresou no programa olímpico no 708 a.C. - en certo modo por partida dobre, formando parte da combinada e como proba autónoma-. Das disciplinas pesadas era a que menos riscos entrañaba de sufrir lesións graves.
Comprendía dúas
na que se
quen lograba
ao seu adversario,
variantes, a "vertical",
proclamaba vencedor
derribar tres veces
e a "horizontal",
que comezaba cos contrincantes igualmente de pé pero que continuaba tras a súa caída ata que un dos loitadores conseguía por de costas ao seu rival. Permitíase aplicar chaves de cintura arriba e botar a cambadela, pero non inmobilizar as pernas. A loita era moi popular, posto que a súa práctica era masiva e obrigatoria na educación dos mozos.
Antes do combate os loitadores untaban o seu corpo con aceite, xa que consideraban que protexía a súa pel tanto do frío como do calor, e sobre esa capa aplicaban logo outra de po, de xeito que o corpo non quedase completamente escurridizo. Acabada a lide, limpaban aquel mexunxe de aceite, terra e suor cun rascadoiro.
O puxilato integrouse nos xogos de Olimpia no 688 a.C., pero xa para entón contaba cunha tradición en territorio grego non inferior a mil anos. Ao igual que no boxeo moderno só estaba permitido golpear cos puños, que se envolvían con tiras de coiro de boi a maneira de luvas. As vitorias proclamábanse unicamente por abandono do rival. Para o caso de que un combate se mantivese indeciso durante un tempo excesivo, o árbitro podía decidir aplicar o clímax...
... un método de desempate realmente expeditivo: procedíase a realizar un sorteo e o agraciado adquiría o dereito a propinar unha puñada ao seu adversario sen que este se defendese; se lograba sobreporse era a súa quenda e así ata rematar.
O pancracio ou "combate total" era unha combinación de loita e boxeo, incluída no programa olímpico a partir de 648 a.C. Nesta modalidade, sumamente brutal e perigosa, case todo estaba permitido agás roer, meter os dedos nos ollos e rabuñar.
Nos tres deportes as parellas de contendentes designábanse por sorteo. Tampouco existía a división en asaltos nin se distribuía aos deportistas en categorías segundo o seu peso, de xeito que a corpulencia era un valor engadido para os aspirantes a campións.
As disciplinas pesadas son as que maior número de nomes famosos legaron á posteridade, xa que a forza corporal era profundamente admirada polos gregos, e é difícil destacar só un destes émulos de Heracles por encima dos demais.

Citemos, entre os máis célebres, ao loitador Milón de Crotona,
un pouco farfallán
ás exhibicións de
pero home con
pola súa inclinación
poderío muscular,
sensibilidades filosóficas
e hábil para conciliar contrarios, pois sendo discípulo do vexetariano Pitágoras consumía, segundo din, dez quilos diarios de carne e outros tantos litros de viño, quizais para manter o equilibrio entre sólidos e líquidos.
 
Tampouco esqueceremos ao puxilista Diágoras de Rodas, pai da animosa Calipátira, que abriu o camiño dos triunfos olímpicos que logo seguirían dúas xeracións dos seus descendentes.
Cóntase que nos xogos de 448 a.C. dous dos seus fillos proclamáranse o mesmo día vencedores, no puxilato o un e no pancracio o outro. Tras recibir as coroas, cinguiron as tempas do seu pai e paseárono en andas polo estadio que, posto en pé, aclamábao e lanzáballe flores. Sen esperar xa acadar maior felicidade na súa vida, o bo de Diágoras morreu da emoción, a ombros dos seus fillos.
 
 
Índice Xogos | arriba | seguinte
 
   
 
     
iescamballon@terra.es