páxina principal
departamentos
camballón.com
recreo
esperando as musas
ligazóns
 
 
 
XOGOS OLÍMPICOS
 
OS XOGOS: CARREIRAS HÍPICAS
 
Ata o momento a ninguén se lle ocorreu incluír carreiras de cabalos no programa dos Xogos Olímpicos modernos, pero na Antigüidade non se concibía a súa realización sen as trepidantes e populares probas do hipódromo.
Populares en canto que concitaban o interese dun amplo público, pero moi selectivas á hora de acceder á súa práctica.
Para dedicarse ao puxilato había que ser un tipo fortachón e con ganas de faixarse;
para soñar cunha coroa de estadiónikos bastaban un par de boas pernas;
pero a manutención de cabalerías, con todos os seus accesorios e persoal especializado, non estaba ao alcance de calquera: era necesario contar con moito diñeiro. Así, as probas hípicas foron, durante longo tempo, couto pechado de monarcas e aristócratas;
 
 
cando chegaron os réximes democráticos pouco se notou o cambio: seguiron sendo terreo exclusivo dos cidadáns máis adiñeirados. Non obstante, nada diso impedía que espertase o entusiasmo das masas nin que a xente se apiñase no hipódromo, ávida de emocións fortes.
 
As carreiras eran de dous tipos: de cabalgaduras con xinete, tal como as que ata hoxe mesmo se realizan, e de carros, tirados por dous ou catro animais. Ao igual que ocorría cos atletas, que tiñan concursos separados segundo fosen maiores ou menores de dezaoito anos, tamén os equinos se dividían en dúas categorías, unha para poldros e outra para adultos, sendo as distancias a cubrir menores para os primeiros.
As carreiras de monta facíanse a pelo, pois os xinetes non utilizaban nin cadeira nin, por suposto, estribos (aínda que si rendas). Eles mesmos podían levar unha túnica curta ou ben ir sinxelamente espidos.
Pero as preferencias dos espectadores inclinábanse sen disimulo cara as carreiras de carros e aínda máis polas cuadrigas - de tiro cuádruple - que polas bigas - de tiro dobre -.
As razóns hai que buscalas no seu maior grao de dificultade técnica e na moi alta probabilidade de que ocorresen accidentes, algo que se gozaba polo menos tanto como se lamentaba. As carreiras completábanse tras varias voltas á pista e, segundo parece, os momentos máis críticos adoitaban vivirse ao chegar ás columnas que sinalaban o punto de xiro, pois todos querían pasar o máis cerca delas que fora posíbel a fin de aforrar uns metros de percorrido.

En todo caso, era común
que chegasen á meta menos competidores dos que saíran.

Aos nosos ollos, quizais o máis curioso
- e tamén o máis chocante -
das probas hípicas antigas é que nin xinetes nin aurigas
(isto é, os cocheiros dos carros)
eran proclamados ganadores, a pesar de ter asumido todo o risco.


Pois non; o dereito á gloria correspondía
das cabalerías, un atallo que permitiu
políticas inscribir o seu
os vencedores dos xogos
manchado xamais co
aos propietarios
a moitas figuras
nome entre
sen terse
po da pista.
E non só iso; dita convención permitiu que nun certame tan marcadamente masculino como o olímpico ata seis mulleres conseguiran alzarse coa coroa de oliveira ao ser propietarias do tiro ou a montura triunfadora.
 
Lembremos, para rematar, os nomes de dous ganadores, un bípede e o outro cuadrúpede.
O primeiro é o de Lucius Minicius Natalis Quadronius Verus, dono da cuadriga vencedora nos xogos de 129 d.C., cidadán romano nado en Barcelona e, en consecuencia, o primeiro campión olímpico orixinario da Península Ibérica.
O segundo nome é un chisquiño máis curto, o de Aura, egua propiedade do corintio Fidolas que gañou ela soa nos xogos de 512 a.C.. A poucos metros da saída o seu xinete foise ao chan, pero Aura nin parou nin escapou a retozar pola chaira de Olimpia senón que continuou na carreira, acelerou ao oír a trompeta que anunciaba a última volta e só se detivo ao cruzar a meta.
Os árbitros decidiron concederlle a coroa e o agradecido Fidolas dedicou unha estatua en Olimpia a Aura, que ben o merecía.
 
 
 
Índice Xogos | arriba | seguinte
 
   
 
     
iescamballon@terra.es