Caracterízase polo uso da polifonía mensural do norte de Francia.
Salientan as figuras de Franco de Colonia e Adam de Halle.
Xorde a notación mensural que proporciona baséea ternaria do ritmo e que se debe a Franco de Colonia, autor do tratado “Ars cantus mensurabilis” (1280). Utilizou notas negras. Tamén salientou Petrus de Cruzamento, que introduciu cambios no estilo do motete, no que o triplum adquire notas máis rápidas e ritmicamente máis variadas. A estrutura da composición é máis complexa.
O motete relixioso ou profano, con textos latinos ou franceses, será a forma máis representativa da polifonía do XIV. É a gran forma do Ars Antiqua. É crear unha forma sobre material gregoriano pero con melodía e texto novo. O tenor é material gregoriano procedente de estruturas evolucionadas, que pasaron por ser clausulas. O teor está en latín e as voces superiores en francés ou latín.
O tenor sempre carecía de texto, o cal fai surponer que era instrumental. Aparece o procedemento do hocquetus, que consiste en torar en fragmentos pequenos unha melodía que se presenta de forma alternada en distintas voces.
Tamén se cultivaron o organum e o conductus.
Fontes: manuscritos de Bamberg, Burgos, Montpellier, Turín.
