| Táboa de contidos |
|
||
|
3 A MÚSICA VOGAL A ÓPERA é o xénero ideal para a unión das artes, segundo o concepto romántico, por iso este século é coñecido como o século da ópera, dos divos e da construción de teatros. A ópera italiana seguiu ocupando prográmalos de toda Europa ata que o drama wagneriano fíxolle a competencia. O público estaba namorado das voces, sobre todo das agudas, ata tal extremo, que ás veces o único que importaba nunha ópera eran os exhibicionismos vocais, de aí que aumentase o número de arias e dúos. O termo bel canto fai referencia a unha maneira de cantar tradicionalmente italiana que tiña como características a beleza da melodía e a axilidade na vocalización. O bel canto adquiriu o seu máximo explendor a principios do século XIX e os seus mellores representantes foron Rossini, Donizetti e Bellini. A finais de século o mundo da ópera se viu influído por un movemento literario, o Realismo, que pretendía contar a realidade tal e como era, incorporando argumentos da vida diaria e emocións comúns de xente humilde, que ás veces resultaban brutais. No mundo da ópera este movemento coñeceuse como Verismo e o seu principal representante foi Puccini.
|
