| Táboa de contidos |
|
||
|
3 A MÚSICA VOGAL No século XIX, Paris era a capital da música romántica, cidade á que moitos compositores alemáns e italianos diríxense para representar as súas obras. En Francia, na primeira metade do século triunfa a chamada Grand opera, que abandona os temas mitolóxicos a favor dos históricos. Son óperas con moitas intrigas, duelos e incidentes dramáticos, onde mestúranse ballets, grandes coros, arias para virtuosos e efectos especiais de escenografía. O compositor que mellor representa este tipo de ópera é Meyerbeer. Na segunda metade do século, a ópera seria e a cómica chegan a confundirse, e realmente só se diferencian en que a ópera cómica ten partes faladas, aínda que os argumentos son similares. Bizet é un dos representantes deste tipo de ópera. A súa ópera Carmen foi o primeiro exemplo de obra realista, xa que interveñen personaxes da baixa sociedade española. Da ópera cómica tradicional vai nacer outro xénero, a opereta, unha obra escénica nun acto, chea de enxeño e de críticas á sociedade, con poucos personaxes, cancións pegadizas e partes faladas e cantadas.
|
