| Táboa de contidos |
|
||
|
7 GRANDES INTÉRPRETES Se hai algo que distingue a Berrogüetto do resto dos grupos folk actuais é a súa madureza musical, a pesar de ser unha nova formación dentro da nova música ou se se quere dentro do folk progresivo. Berrogüetto igual que Carlos Núñez deriva do desaparecido Matto Congrio, creado coa axuda da Universidade Popular de Vigo, famoso fervedoiro de moitísimas formacións musicais. A súa característica é saber lograr unha aceptación entre públicos diferentes ó encaixar de maneira prodixiosa sons tradicionais con arranxos novos, de feito no disco Navicularia empregan pandereteiras e cantareiras pertencentes á Agrupación Cantigas e Agarimos. Por iso, os instrumento que aparecen nas súas composicións son variados. * Instrumentos do folk: gaita, percusión zanfona, acordeón. * Instrumentos da “nova música” galega: piano, teclados, violín, arpa celta, bouzouki, guitarra acústica, baixo eléctrico, batería, saxo soprano, frauta de pico. Berrogüetto xa desde o comezo transformouse nun grupo con matices internacionais. As diversas xiras por lugares europeos, a aparición nas listas das radios europeas, e os premios obtidos así o confirman. Tamén no noso país gaña forza con rapidez. Os seus temas están incluídos en importantes seleccións musicais (Celtas, Nacións Celtas, Tanz & Flokfest, Xabarín club…). No seu disco Hepta (número sete en grego) sorprenden con instrumentos pouco comúns: o duduk, instrumento armenio parecido a unha frauta e que semella a voz humana; nyckelarpa, instrumento sueco cun son entre a zanfona e o violín. Dispoñen de catro discos no mercado: Navicularia do 1996, viaxe por urticaria do 1999, Hepta do 2001 e 10.0 do 2006; tras dez anos de camiño e de evolución para este excelente grupo folk.
|
