José María Gil Robles

(Salamanca,1898-Madrid,1980) En 1919 licenciouse en Dereito e en 1922 gañou por oposición a cátedra de dereito político na universidade Da Laguna (Tenerife). Durante a Dictadura foi secretario da Confederación nacional Católico-agraria e membro do Consello de Redacción de O Debate. O declararse a II República participou e liderou Acción Nacional que entón converteuse en Acción Popular (partido de dereitas). nas eleccións de 1931 foi elexido deputado por Salamanca. Formou a coalición direitista CEDA (Confederación Española de Direitas Autónomas) coa que gañou as eleccións de novembro de 1933. Para evitar conflitos cos partidos de esquerda, Alcalá Zamora en lugar de pedir a Gil Robles que formase goberno (por ser o partido mayoritario), llo pediu a Lerroux. O nomeamento de tres ministros da CEDA en 1934 desencadenou a chamada Revolución de outubro de 1934. Foi Ministro da Guerra con Lerroux desde maio de 1935. Nomeou a Franco xefe do Estado Maior do Exército. En decembro de 1936 planteou o exército unha sublevación á que se negou Franco. nas eleccións de febreiro de 1936 saiu elexido deputado. A noite do 13 de xullo de 1936 os Guardias de Asalto e os militantes socialistas que asasinaron a Calvo Sotelo, primeiro quixeron asasinar a Gil robles, pero ao atoparse de viaxe, foron á casa de Calvo Sotelo.

Co inicio da guerra e tendo perdido capacidade política abandonou España, pero colaborando con Franco, tornando uns anos despois. Tra-la Guerra Civil entrou a formar parte do Consello privado do Conde de Barcelona, Don Juan de Borbón. no estranxeiro realizou negociacións con Indalecio Prieto e monárquicos para tentar chegar a unha estratexia comun de toma do poder español. Foi expulsado do consello privado de don Juan pola sua participación na xuntanza de Munich de 1962. En 1968 foi nomeado catedrático da Universidade de Oviedo e publicou o seu libro Non foi posíbel a paz.