A noite do Samaín, o actual 31 de outubro, era unha das datas máis importantes do calendario celta. Sinalaba a fin do verán e o nacemento do inverno. Era a festa principal dos guerreiros que, reunidos nos camposantos en asemblea con todo o pobo, celebraban este feito cun gran banquete. Crían que nesa noite os espíritos dos mortos andaban ceibes pola terra e que podían levar ás persoas ó Outromundo.

   Para librarse da súa influencia maléfica, ó chegar a noite, poñían arredor dos seus castros as caveiras dos guerreiros vencidos, alumeadas cunha candea. Pretendían así asustar ás pantasmas errantes e afastalas das súas casas. O costume actual, do tempo do outono, de tallar nas cascas dos melóns ou das cabazas, e poñelas á noite nos currunchos e nos camiños é a lembranza das antigas tradicións celtas. Estendido aínda hoxe por aqueles países cun mesmo pasado celta, foi levado a América do Norte polos inmigrantes europeos e alí acabaría callando nas modernas celebracións do Halloween. A festa cristiá de Santos e Defuntos, que se conmemora o 1 de novembro, tería tamén a súa orixe nas celebracións do tempo do Samaín.

                                                                                         Rafael López Loureiro

                                                                     Un dos promotores da Festa do Samaín