O Alfabeto Árabe.

 

      As linguas semíticas, como a fenicia, a árabe ou a hebrea, escríbense sen vogais. Na nosa lingua isto sería impensable, pois "pr" representaría palabras como "por", "para", "pera", "pira", "puro", "pare", "paro", "pero", etc. Nas linguas semíticas a idea principal da palabra (a raíz) consiste en tres consoantes, e as vogais non son parte da raíz; cada trío de consoantes indícalle ó lector/a unha idea única e básica. As vogais dedúcense do contexto e márcanse na escrita mediante signos escritos enriba ou debaixo da consoante que precede á vogal; ademais hai un signo indicativo da ausencia da vogal.
 
Exemplo árabe:
KTB (katab) = escribir
KLB (kalb) = can
 
WZN (Wazn) = pesar
KaTaBa = el escribiu
KuTiBa = foi escrito
KuTuB = libros
 

De xeito que estas tres palabras pódense escribir KTB, sen ambigüidades na maioría dos contextos.

 
 

    

 
 

 

 

A escritura árabe escríbese de dereita a esquerda e os libros lense de atrás cara adiante. Baséase en 18 figuras que varían segundo estean conectadas coa letra precedente ou coa seguinte; grazas a unha combinación de puntos enriba e debaixo desas figuras, complétanse as 28 consoantes que coas tres vogais longas permiten escribir correctamente.

 

  

 

 

 

 

 

O Islam non permite a representación de formas naturais, e por iso unha parte importante da creación artística se encauzou cara á caligrafía. Os escribas musulmáns adornan as palabras do Corán, e séntense orgullosos da graza, equilibrio e ritmo da súa caligrafía.
 
A continuación temos unha variada mostra de caligrafía árabe sobre un texto do Corán que di: 'inna halaqnakum min dakarin wa 'unta' (“Velaquí vos creamos home e muller") (Sura 49:13)
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anterior                                                Seguinte