Os xeroglíficos exipcios.

  

Os signos do sistema xeroglífico son pictóricos por natureza. A maioría son debuxos recoñecibles de obxectos e seres (cabezas humanas, animais, plantas e flores) que se combinan en forma e cor para crear un dos sistemas de escrita máis fermoso entre os empregados pola humanidade. A palabra "xeroglífico", que designa os caracteres da escritura exipcia, significa 'escritura dos deuses'. Os xeroglíficos comezáronse a usar arredor do 3000 a.C. e conviviron no tempo coa escritura cuneiforme dos sumerios.
 

 

 

 

MULLER             HOME                  VELLO

 

VER                CHORAR         DIANTE

 

BRAZO            DAR           AUGA

 

BOI                    IRA                    CAMPO

 

 

 

 

 

 

A escrita exipcia está formada por varios tipos de signos:

  • Ideogramas: Debuxos estilizados que representan cousas ou seres, con combinacións de signos para expresar ideas.

        'día', 'sol'.

        'casa'

  • Fonogramas: Os mesmos debuxos ou outros pero que representan sons. Trátase dun sistema consonántico (só se escriben as consoantes e hai que sobreentender as vogais), e cada fonograma refírese a unha consoante. Por exemplo, o mesmo ideograma que se usa para 'boca' serve tamén para representar o fonema /r/.

/r/, 'boca'

  • Símbolos silábicos: Un mesmo signo serve para representar dúas ou tres consoantes.

/nh/, 'cesta'

  /sb/, 'estrela'

  • Determinativos: Signos que serven como marcadores para indicar a función semántica das palabras. Por exemplo, os verbos de movemento levan o determinativo  e as palabras que denotan líquidos levan o determinativo .

 

 

 

A imaxe do lado representa á raíña Nefertari presentando dous recipientes á deusa Isis. A inscrición sinalada cunha frecha analízase debaixo:

 

 

O fonograma do trono indica os sons "st"; a rebanda de pan semicircular, outro fonograma, reforza o son "t" e serve para suxerir feminidade. O ovo é un ideograma para ‘muller’ e a figura sentada é o pictograma de ‘deusa’. Polo tanto, os catro símbolos forman o nome da deusa  Aset, máis coñecida como Isis.

 
 

 

 

A andoriña é o ideograma de ‘grande’ e o fonograma do son "wr". O fonograma de boca reforza o "r", mentres que a rebanda de pan connota feminidade e engade o son "t". Este conxunto significa Weret: Gran Dama

 
O voitre é o fonograma para "nai" porque soa igual ca esa palabra, "mt". O "t" é reforzado pola rebanda de pan e a bandeira é un ideograma para ‘deus’ e un fonograma para o son "ntr". Este conxunto pódese ler como Mut Netcher, é dicir: Nai de deus
 
 

O fonograma do cesto pronúnciase "nb" e significa ‘dono’, ‘señor’. A rebanda de pan que hai debaixo engade un "t" e de novo significa feminidade. O ideograma do firmamento significa ‘ceo’ e tamén suxire as consoantes "pt". Estes signos combinados comunican ó lector un dos maiores títulos de Isis, Nebet Pet: Señora do ceo.

 

 

 

 

Os xeroglíficos poden estar en liñas horizontais ou en columnas. A orientación é decote de dereita a esquerda e de arriba abaixo. O sentido da lectura está indicado pola orientación das cabezas das persoas ou do peteiro das aves (miran sempre cara ó inicio do texto).

 

 

 

 

 

 

 

Os exipcios escribían cunha pequena cana puntiaguda, mollada nunha especie de tinta, e escribían sobre papiro (talos dun tipo de planta que medra nas ribeiras do Nilo). Tamén deixaron inscricións sobre pedra e en madeira.

 

 

 En Exipto, como en Mesopotamia, saber ler e escribir era signo de privilexio e poder. Os escribas eran os que coñecían a escrita, e tamén os mestres do ensino. Os nenos entraban na escola ós dez anos, e os máis aplicados continuaban os estudos ata a idade adulta. A arte de escribir adquiríase mediante copias e ditados. Debido á minuciosidade e a paciencia que requirían os debuxos xeroglíficos sobre papiro, co tempo os escribas inventaron unha escrita con moitos menos trazos, chamada "hierática" e máis tarde outra que se chamou “demótica”.

 

 

 

Anterior                                                Seguinte