Praza Pública

O tema sobre o que debedes desenvolver o voso ensaio deste mes é o mesmo do que nos ocuparemos no Faladoiro deste xoves mais cun enfoque non de todo coincidente. O que se vós pide é que reflexionedes sobre a cuestión da chamada intelixencia artificial, analizando en que medida o concepto de “intelixencia” que se aplica aquí coincide ou non co que usamos cando falamos de “intelixencia humana” ou mesmo de “intelixencia artificial”. E finalmente deberedes pensar nas implicacións de todo tipo (sociais, técnicas, edtéticas, éticas, mesmo políticas) que o desenvolvemente desa intelixencia artificial pode chegar a ter.

Para axudarvos no voso traballo, de seguido vos propoño algunhas cuestións relacionadas con este tema. Non se trata de que vos sintades obrigados a tratalas todas senón que abonda con que seleccionedes aquelas que máis vos interesen. E xa sabedes que se precisades facer algunha consulta, téndemes a vosa disposición.

SOBRE A INTELIXENCIA ARTIFICIAL E A HIPÓTESE DE QUE AS MÁQUINAS POIDAN SUBSTITUÍR AOS SERES HUMANOS COMO FASE SUPERIOR EVOLUTIVA
A definición clásica de “ser humano” foi formulada por Aristóteles hai case 24 séculos: “Animal racional” (zoon logikon en grego). Con esta definición, o filósofo grego recoñecía a continuidade da vida humana con respecto á vida animal (somos animais) mais ao tempo sinalaba a propiedade distintiva dos humanos respecto dos restantes animais: só nós somos racionais, é dicir, somos capaces de pensar seguindo pautas intelixentes e de transmitir aos outros humanos eses pensamentos (a palabra grega “logos”, da que deriva “logikon”, significa tanto “razón” como “palabra” ou “discurso”).

Agora ben, de acordo cos coñecementos que a ciencia nos ten proporcionado na actualidade, podemos seguir dicindo que só nosoutros, os seres humanos, somos racionais, é dicir, intelixentes? O certo é que hoxe falamos tanto de “intelixencia animal” como de “intelixencia artificial”, é dicir, non só temos probas de que outros animais desenvolven condutas que poden ser cualificadas como “intelixentes”, senón que ademais os humanos temos construído máquinas que son capaces de operacións que cualificamos como “intelixentes”. Demostrar que isto é así, obríganos a definir “intelixencia”.
Falamos de actos intelixentes cando estes amosan a capacidade para resolver problemas (sexan estes novos ou vellos) aplicando novas solucións. Cando dicimos que os animais non pensan intelixentemente, malia chegar a realizar construcións de gran complexidade (como, por exemplo, as colmeas das abellas ou ou formigueiros das formigas), salientamos que as súas condutas son froito exclusivamente dunha inclinación instintiva, e non dunha decisión consciente e libre. Así, comparamos as complexas construcións destes animais coas construcións humanas, e constatamos que as solucións das abellas e formigas de hoxe non difiren nada (ou moi pouco) das aplicadas polas abellas e formigas de calquera outro tempo pasado, mentres que é notorio que as construcións humanas foron transformándose co paso do tempo, adaptándose a novas condicións e necesidades, e introducindo variacións como resultado dos desexos ou finalidades conscientes dos seus autores.
Pois ben, certos experimentos, nomeadamente con primates coma os chimpancés, teñen probado que algúns animais son quen de desenvolver solucións improvisadas a problemas imprevistos, utilizando ferramentas elementais. Isto sería sinal dunha intelixencia animal. En consecuencia, a distancia entre o “animal humano” e os restantes animais sería tan só de grao, sen que poidamos descartar que determinados cambios nos procesos evolutivos, ou mesmo intervencións educativas a cargo de seres humanos (como as que foron imaxinadas, por exemplo, polos creadores da película O planeta dos simios), poidan derivar no futuro nunha inversión da xerarquía entre seres humanos e algunha outra especie animal.

Se baseamos as nosas hipóteses na observación das accións é porque o pensamento propiamente dito só pode ser comprobado por quen pensa e, xa que logo, non é susceptible de proba obxectiva: eu só podo dar conta do meu propio pensamento, pero como coñecer o pensar de outro?, e en consecuencia: como podo asegurar que un outro calquera, como por exemplo un animal, carece de pensar? Dicimos que comunicamos os nosos pensamento mediante a linguaxe e, dado que os animais carecen de linguaxe, deducimos que os animais non pensan. Mais, naturalmente, esta é unha mala dedución porque implica unha identidade entre pensamento e linguaxe que está lonxe de poder ser probada. Un mudo carece de linguaxe para se comunicar pero a ninguén se lle ocorre dicir que non pensa. Quedámonos logo con que hai unha intelixencia animal que, hoxe por hoxe, comparada coa intelixencia humana, amosa unhas capacidades máis limitadas sen que poidamos asegurar que no futuro esta distancia non se poida ver modificada en animais cada vez máis intelixentes.
Se agora pasamos ao ámbito da intelixencia artificial, en principio tamén se ten dito que as máquinas chamadas “intelixentes” (os robots) non o serían porque se limitan a seguir os programas prefixados que os humanos que os crearon lles impuxeron, e de ningún xeito poden saírense deles. Así, sempre se dixo que unha máquina, por “intelixente” que fose o seu deseño, nunca podería vencer a un humano nun simple concurso de aplicación de coñecementos, ou nun xogo coma o xadrez, nos que as respostas non poden ser automáticas, senón que requiren decisións improvisadas. Pois ben, en 1997 o ordenador Deep Blue de IBM derrotou ao campión do mundo de xadrez Gary Kasparov e en 2011 o ordenador Watson, tamén de IBM, venceu a concursantes humanos no concurso televisivo Jeopardy!

De feito, o pai dos ordenadores, o matemático británico A. M. Turing, xa en 1950 presentara o coñecido como test de Turing, en forma dunha serie de preguntas que debería permitir discernir, a partir das respostas, se quen respondía era ou non intelixente. A hipótese de Turing era que en realidade existe unha analoxía entre os ordenadores (pensade que daquela estaban aínda nun estado extremadamente primitivo, lonxe da complexidade e eficiencia dos actuais) e o cerebro humano, de xeito que a distancia entre uns e o outro era tan só de grao. Se algunha vez a tecnoloxía fose capaz de desenvolver conexións computacionais comparables aos millóns de enlaces neuronais do cerebro, esa distancia acabaría desaparecendo.
O propio Turing, de feito, chegou a propoñer a idea de que ese paso se acabaría dando cando os ordenadores fabricasen as novas xeracións de ordenadores. É dicir, cando a tecnoloxía computacional superase os límites das capacidades humanas, o que é xa unha forma de dicir que as capacidades dos ordenadores (ou computadores) é en moitos aspectos moi superior á dos humanos: a memoria dos ordenadores é moito máis potente, estable e fiable ca memoria humana; tamén é maior a capacidade para realizar moitas tarefas simultaneamente con igual eficacia ou a capacidade para efectuar cálculos matemáticos de enorme complexidade en escaso tempo…

A literatura de ciencia ficción tense inspirado nestas ideas desde hai tempo. Así, no relato Marque F de Frankestein (incluído no libro Contos da Taberna do Cervo Branco), o novelista británico Arthur C. Clarke (autor de 2001 Odisea do espazo) imaxina que, ao estaren todos os ordenadores do mundo progresivamente enlazados entre si, chegará un intre no que se trocarán nun único e xigantesco cerebro con vida propia. En Soñan os androides con ovellas eléctricas?, o estadounidense Philip K. Dick imaxina un futuro no que se fabrican robots con forma humana en todo indistinguibles dun ser humano, porque dispoñen mesmo de emocións; para impedir que estes robots (ou androides, ou “replicantes”, nome popularizado pola película Blade Runner, inspirada na devandita novela) cheguen a impoñerse aos humanos, son fabricados cun dispositivo de autodestrución programado. Posiblemente a visión máis preocupante é a que ofrece a saga Matrix, filmes que conciben un mundo futuro onde as máquinas teñen escravizados aos seres humanos como simples xeradores de enerxía, inducindo nos seus cerebros unha vida virtual.

No século XVII Descartes concibía que o ser humano era un composto de dúas substancias diferentes: corpo e alma. Mentres que o corpo está sometido ao determinismo das leis físicas e polo tanto carece de liberdade, a alma si dispón dunha vontade libre. Os animais, ao careceren de alma, son corpos sen liberdade. Di o filósofo francés: se fósemos quen de construír un autómata mono cunha aparencia que ninguén puidese distinguir dun mono físico, este non sería máis libre que aquel. Non se podería dicir o mesmo dun autómata home. Pero os ordenadores que xogan ao xadrez e derrotan aos grandes mestres son quen de tomar decisións que implican un alto grao de aleatoriedade. Por non falar dos androides imaxinados pola ciencia ficción. En que consiste logo a especificidade humana? Certos filósofos responden dicindo: os seres humanos son conscientes, isto é, pensan que pensan. Un robot non, limítase a efectuar operacións pero carece da conciencia de que as fai. Mais como podemos estar seguros de que é así?

A vós corresponde dar o voso propio punto de vista.

Lembro que esta semana conclúe o tempo para que entreguedes os vosos primeiros ensaios. Podedes envialos en forma de comentarios ao post onde se propón a tarefa. Os comentarios chegarán directamente ao correo do profesor e non serán feitos públicos agás algún caso que previamente o profesor consensuará co alumno ou alumna autor/a do mesmo.
O alumnado -individualmente ou en grupo- que opte por facer unha investigación, quedará eximido da obriga de presentar o ensaio mensual. Porén si está obrigado a presentar un informe da marcha da investigación. Neste caso, ao se tratar da primeira entrega, abondará coa proposta do obxecto de investigación que se pensa desenvolver. Este enunciado co Proxecto de Investigación tamén pode ser enviado como comentario deste mesmo post ou ben presentalo directamente ao profesor.

Tralo debate do 1º Faladoiro, parece que a maioría tendía a recoñecer que a condición humana non era tan distante da condición animal como ten afirmado boa parte da tradición filosófica (a corrente dualista, que considera ao ser humano un composto de alma e corpo). Vimos logo a posibilidade de sumar á comparación coa vida animal, a comparación coa chamada “intelixencia artificial”, incluída a preocupante hipótese, tan cara aos filmes e novelas de ciencia ficción, de que finalmente as máquinas despracen aos seres humanos no control da vida civilizada.
Este será o tema do novo Faladoiro:
SERÁN AS MÁQUINAS O SEGUINTE PASO NO DESENVOLVEMENTO EVOLUTIVO?
Este Faladoiro terá lugar o
XOVES DÍA 5 de novembro na BIBLIOTECA das 17 ás 18 h.

Lecturas sobre as que se desenvolverá a tertulia:
Descartes: Discurso do Método. 5ª Parte, páxs. 89-93 (Ed. Xerais).
John Gray: Contra el progreso y sus ilusiones. Cap. 5: “Fe en Matrix”.
Rafael Lahoz-Beltrá: Turing. Del primer ordenador a la inteligencia artificial. Cap. 4, páxs. 119-132.
Michio Kaku: El futuro de nuestra mente. 3ª Parte, cap. 10: “La mente artificail y la conciencia de silicio”.
Os libros deben solicitarse ao profesor.

Xa podedes ir consultando a Unidade 2 e os grupos preparando a vosa exposición para clase:

unidade2-os-limites-do-conecemento.pdf

A primeira sesión deste curso terá lugar o
XOVES DÍA 8 de outubro na BIBLIOTECA das 17 ás 18 h., sobre o tema:
EN QUE CONSISTE SER UN SER HUMANO?
Lecturas sobre as que se desenvolverá a tertulia:
René DESCARTES: Meditaciones Metafísicas. VI Meditación.
Antonio DAMASIO: El error de Descartes. Páxs. 283 a 288 do cap. 11. En busca de Spinoza, Cap. 7 “La solución de Spinoza”, páxs. 252 a 267.
John GRAY: Perros de paja. Cap. 1, Páxs. 23 a 43.
Os libros deben solicitarse ao profesor.

O tema do ensaio para o mes de outubro é o mesmo que adoptaremos para o 1º Faladoiro:
EN QUE CONSISTE SER UN SER HUMANO?
Esta é a pregunta central da ATROPOLOXÍA FILOSÓFICA. Ao longo da historia, a filosofía ten proporcionado diferentes respostas que podemos concentrar en tres grandes correntes.
- A DUALISTA. Os principais representantes serían Platón (s. IV a. C.) e o francés Descartes (s. XVII). Esta escola afirma que o ser humano é un composto de “alma” e “corpo”, que constitúen dúas substancias separadas, de forma que a alma é eterna (ou inmortal, na versión cristiana) mentres que só o corpo é mortal. Na alma reside o intelecto ou razón que é a propiedade que separa ao ser humano dos animais e constitúe a súa “esencia”. Como consecuencia, esta filosofía dualista tende a desconfiar e infravalorar o papel do corpóreo (incluídos os sentidos) e sobrevalorar a dimensión “espiritual”. (Para informarse deste punto de vista recomendo a lectura da Meditación VI das Meditacións Metafísicas de Descartes)

- DUALISMO ATENUADO. O principal representante é Aristóteles (s. IV a. C.), autor da definición de ser humano seguramente máis citada é influente: “O home é un animal racional”. Continúa dando preeminancia á razón como elemento esencial e diferenciador do ser humano pero admite unha conexión superior entre a alma ou “psique” e o corpo ou “soma”, o que se traduce por exemplo en que se revaloriza o papel dos sentidos. (Para esta opción, a obra clave é o “De Anima” de Aristóteles)

- MONISMO MATERIALISTA. A figura máis importante desta corrente na Antigüidade é o atomista Epicuro (s. IV a.C.). Negan que a alma (psique) ou espírito constitúa un tipo de entidade que se poida concibir separado do corpo. No s. XVII o holandés Spinoza defendeu un monismo que os intérpretes aínda discuten se debe conceptuarse como “materialista” (o que equivale a afirmar que todo é materia ou derivado da materia, o que implica unha posición atea, se entendemos por Deus un ser inmaterial, como é o habitual en practicamente todas as relixións) ou como “panteísta” (todo é Deus, se ben Spinoza precisa que o que el entende por Deus equivale á Natureza mesma). Mais en calquera caso, Spinoza tamén defende que non se pode admitir a separación entre unha substancia corpórea e unha substancia espiritual ou anímica. (Para esta corrente suxiro ler a interpretación que fai o neurocientífico António Damasio na súa obra “En busca de Spinoza”, capítulo 7, desde “La solución de Spinoza” ata o final).

O mesmo António Damasio, nunha obra precedente (”El error de Descartes”), asegura que a posición dualista platónico - cartesiana non é defendible tendo en conta as achegas que está a desenvolver as ciencias contemporáneas, especialmente no campo das neurociencias. Moito máis radicalo, o británico John Gray chega a afirmar no seu libro “Perros de paja”: “A ‘humanidade’ non existe. Só hai seres humanos movidos por necesidades e ilusións contraditorias”. Na súa opinión, non só os estudos neurocientíficos, senón a bioloxía e a xenética proban que non hai tanta distancia entre o ser humano e os animais e que a hipotética “racionalidade” está lonxe de ser unha realidade.

A partir destes datos, ti debes elaborar un breve ensaio dando o teu propio punto de vista sobre a cuestión formulada: EN QUE CONSISTE SER UN SER HUMANO? Lembra que non tes por que estar de acordo con ningún dos puntos de vista ata aquí expostos pero que en todo caso o teu propio punto de vista deberá ser debidamente argumentado. É posible que para iso precises buscar algunha información complementaria. Anímote a que o fagas. En Internet poderás atopar seguramente moitos datos valiosos. Pero en calquera caso lembra que se che pide tan só un ensaio e ademais breve (non máis do equivalente a 2 folios).

O ensaio deberá ser entregado antes do 1 de novembro. Recoméndase que se faga a entrega a través da web como comentario a este post.

Tal como anunciei en clase, velaquí está a Unidade 1 para que poidades preparar as actividades de grupo e o primeiro tema

unidade1-o-saber-filosofico.pdf

Como recibín algunha consulta sobre a modalidade dos exames de setembro, malia tela explicado antes de concluír as clases, e tamén verbalmente ao alumnado que mo solicitou, deixarei aquí por escrito as características dos exames. Ademais poderase facer calquera consulta a través do procedemento habitual (vía comentarios a este post).

EXAME DE 1º DE BACHARELATO

Consistirá nunha proba, semellante en todo ás realizadas durante o curso, sobre cada un dos temas desenvolvidos:
1. INICIACIÓN Á FILOSOFÍA
2. TEORÍA DO COÑECEMENTO
3. LÓXICA
4. EPISTEMOLOXÍA E FILOSOFÍA DA CIENCIA
5. FILOSOFÍA MORAL E POLÍTICA
O alumno ou alumna deberá escoller tan só unha cuestión de tan só tres temas, sendo cada cuestión diferente segundo o tema escollido.
Exemplo:
Cuestión 1 (análise e comentario de texto) do Tema 1. (4 puntos)
Cuestión 2 (definicións de conceptos) do Tema 2. (3 puntos)
Cuestión 3 (problema aberto) do Tema 4. (3 puntos)
No caso de escoller unha cuestión de Lóxica, dado que este tema se compón exclusivamente de 2 cuestións, calquera destas poderá servir tanto como cuestión 2 como cuestión 3, valendo os mesmos puntos.
Exemplo:
Cuestión 1 (análise e comentario de texto) do Tema 5. (4 puntos)
Cuestión 2 (resolver un problema en linguaxe natural aplicando unha regra lóxica, formalizar e facer táboa de verdade) do Tema 3 (Lóxica). (3 puntos)
Cuestión 3 (problema aberto) do Tema 2. (3 puntos)

EXAME DE 2º BACHARELATO
Terá as mesmas características da proba de selectividade e constará polo tanto de dúas opcións a elixir, unha (A) de autores de Filosofía Antiga e Medieval (Platón, Aristóteles, Agostiño, Tomé de Aquino) e outra (B) de autores de Filosofía Moderna e Contemporánea (Descartes, Locke, Hume, Kant, Nietzsche, Marx).
Os criterios de avaliación que se aplicarán son os mesmos que constan na páxina da CIUG, e que foron aplicados nos exames ao longo do curso. A única variante é que no relativo á cuestión 3 (comparación con outros autores) deberase ter en conta non só os autores precedentes ao autor do texto, senón tamén os posteriores.

Inclúo aquí os últimos traballos sobre o tema, xa convenientemente editados:

Autor : Manuel Pillado Feijóo
Para este traballo centrareime no fenómeno 3, sobre a posible repercusión dos videoxogos ou as películas de acción sobre as persoas.
Na miña opinión este fenómeno é unha esaxeración xa que me parece que os videoxogos ou as películas de acción non afectan de forma tan esaxerada sobre os adolescentes ou calquera persoa adulta, que non teña ningún tipo de problema mental que provoque incapacidade para diferenciar a realidade da ficción. Pero si podo afirmar que podería afectar a nenos que aínda non estean mentalmente preparados facéndolles pensar que é a realidade e que está ben o que se fai na ficción, o cal podería levalo  no futuro a ter algún tipo de comportamento agresivo, ou mesmo cabe a posibilidade de que esa persoa conseguise chegar ao poder e rematar coa democracia instaurando un réxime ditatorial.
Na miña opinión o único que fai falta é que se instaure algún método polo cal se poida controlar ou indicar que tipo de persoa debe ou non debe tanto ver películas de acción que sexan moi violentas ou xogar a xogos que poidan influír de forma negativa, polo que o Estado debería aprobar no parlamento unha lei que vixíe de forma máis exhaustiva que persoa poida ou non xogar ou ver estas películas.

Autor: Pablo Reigosa Blanco

Los videojuegos y la democracia.

El punto de vista más extendido en la actualidad es el que interpreta que los videojuegos, al formar parte de la vida de los jóvenes, formará parte de su educación inevitablemente. Este hecho en mi opinión resulta absurdo, puesto que todos los adultos, quienes antes fueron jóvenes, y todos los jóvenes, deben recibir una educación que les muestre lo que se debe hacer y lo que no, esto resulta extremadamente simple. Pero, en la mayoría de los casos, los padres se desentienden completamente de esa parte de la educación de sus hijos y esto es lo que provoca malas interpretaciones por parte de los jóvenes, quienes aun no tienen determinado su criterio del bien y el mal, y por ello son más fácilmente influenciables por meros entretenimientos que pueden ser confundidos con actitudes positivas y dignas de un “superheroe”, como suele suceder en la mayoría de los videojuegos actuales.

Por ello los videojuegos no deben ser considerados como un peligro para la democracia, ni para nadie ni nada en general; el peligro real que se debe abordar es el de la educación correcta de las nuevas generaciones, pues se aprende más de lo que ves en casa que de lo que puedas observar en ningún videojuego.

Autor : Adrián Rodríguez Paulos
FENÓMENO 3: Os videoxogos, as novas xeracións e a democracia.

videojuego.1. m. Dispositivo electrónico que permite, mediante mandos apropiados, simular juegos en las pantallas de un televisor o de un ordenador.
Un videojuego es mucho más que esta definición, el videojuego es un arte que comprende mucho más de lo que la mayoría de la gente ve.
Yo personalmente estoy en total desacuerdo con las personas que dicen que un videojuego es algo malo y puede crear una persona antisocial o con desviaciones en las interacciones sociales. Creo que quien lo dice habla basándose en un absoluto desconocimiento de lo que es un videojuego o de lo que éste puede representar. Obviamente su mal uso, al dejar que un niño de apenas 10 años de edad juegue a algo que consiste en básicamente robar o matar personas para que tu personaje prospere, es algo erróneo. Pero esto es totalmente culpa del desconocimiento que tiene la mayor parte de la sociedad de este medio, y de que si la mayor parte de las personas que lo critican de forma tan violenta se molestaran por investigar y conocer en profundidad lo que un videojuego puede representar no les quedaría más remedio que admitir que un videojuego puede enseñar las más básicas lecciones morales o contener importantes reflexiones sobre la sociedad en la que vivimos, los miedos que tenemos como personas o en muchos casos nuestra inmensa atracción por la violencia, y estos no son más que unos minúsculos ejemplos de lo que nos podemos encontrar en esta industria. Si yo tuviera hijos dejaría que estos jueguen a videojuegos, y estoy totalmente convencido de que esto ayudaría a su desarrollo como personas. Como es normal, no dejaría que un niño de corta edad juegue a un videojuego que contiene casos de extrema violencia y actos delictivos que obviamente no tienen un mensaje dirigido a esas él, pero si que dejaría que jugara a videojuegos como, por ejemplo, el zelda, que enseña como el esfuerzo y la determinación nos ayuda a superar los retos, como el ser noble y bueno nos hace mejores personas y como de importante es el altruismo, el dar sin pedir nada a cambio. En definitiva los videojuegos no son nada perjudiciales para la sociedad, su censura nunca estará justificada (puesto en que otros medios vemos cosas mucho peores) y su imagen (aunque lentamente, muchas veces por culpa de la propia industria) está adquiriendo la importancia que realmente merece este medio y el reconocimiento que debería tener como arte. Creo que los buenos videojuegos, al igual que un buen libro, pueden hacer enriquecer intelectualmente a quien los juega transmitiéndole importantes mensajes y reflexiones. Los videojuegos usados correctamente nos ayudarán a crear una sociedad mucho más abierta dentro de una democracia y las futuras generaciones ya no tendrán muchos estigmas que actualmente existen sobre estos. Pero yo no soy ningún experto sobre el tema y a continuación, para quien si desee saber más sobre esto, dejo unos vídeos de gente que se dedica profesionalmente a este medio y habla sobre estos temas:
Este habla sobre el videojuego como producto cultural.(Hasta el minuto 4 habla en esencia de un solo titulo pero más adelante ya habla mas distendidamente sobre el tema)
https://www.youtube.com/watch?v=EZ3rlGAP-GY&index=17&list=PLfbxvdoWEDa2S1GOX3ErdtsHe72b1ixgc
Este de como los videojuegos son arte.
https://www.youtube.com/watch?v=tfNyhtNc8rY&index=1&list=PLfbxvdoWEDa2S1GOX3ErdtsHe72b1ixgc
Este vídeo habla de la profundidad que tienen los protagonistas, las lecciones que pretenden enseñar o lo complicado de su carácter.
https://www.youtube.com/watch?v=fjpki2my_xw
Y por ultimo este de todas las influencias que hay al desarrollar un juego, y de su inmensa complejidad artística.
https://www.youtube.com/watch?v=Eskvk9eTtMg

Autora : Ana Sánchez Barreiro Eu creo que en parte os videoxogos si son un perigo para a democracia, pero non só, senón tamén para a convivencia no Estado, xa que se pasas moito tempo diante da pantalla vas acabar adoptando ese comportamento de violencia e ao verte reflectido nos personaxes vas notar fortes desigualdades. Na democracia todos os individuos son iguais e teñen que convivir nun espazo común. Os nenos, cando somos pequenos, normalmente copiamos o que vemos na casa, e se nela só vemos mortes, inimigos, rancor e violencia, esas persoas non se van comportar igual ca outras en sociedade.
Pero se consideramos isto como un perigo, tamén teriamos que falar como perigo de películas, libros, xornais, calquera medio de comunicación, etc. E así perderíase un dereito fundamental, a liberdade, xa que todo tería que ser supervisado e teríamos que seguir unhas determinadas pautas.
Todo este control fundaméntase en varios tipos de gobernos que xa non son democráticos, polo tanto, eu nin penso que os videoxogos son bos nin malos, só que hai que facer un uso correcto deles para non provocar problemas nas mentes dos individuos e así non danar o goberno vixente.

Autor : Gabriel Vian Pérez
Considero que os videoxogos si que poden afectar de algunha maneira a forma de actuar das persoas, e sobre todo a dos adolescentes, xa que son moito máis fácil de influenciar. Moitos videoxogos ensinan unha forma de afrontar situacións que non é a máis ética, promoven a violencia e os comportamentos violentos. E iso mesmo é o que influencia as persoas xa que pensan que todo se soluciona coa violencia ou con actos moi poucos éticos; e iso supón un perigo para a democracia xa que esta é todo o contrario, baséase no respecto e no saber comportarse sen desprestixiar a ninguén. E refírome a que é mais perigoso para os rapaces novos, sobre todo os nenos, porque sendo moi novos e sen ter unha aprendizaxe inicial, xa poden acceder a calquera videoxogo, e daquela iso é o primeiro que ven os seus ollos. E como ben sabemos os nenos farán ou intentarán facer o que ven na casa, xa sexa referido aos seus pais coma aos videoxogos. E eu mesmo podo aseguralo xa que cando era máis novo e vía pelexas ou actos violentos, tanto nos videoxogos coma na televisión, intentaba imitalos no colexio cos meus amigos, sen importarnos o resultado final.
Enfocado desde outro punto de vista, a Democracia véxoa coma un problema xa que na Democracia todo o mundo ten opinión, e todas co mesmo valor e iso rompe cada vez máis coa industria tradicional. E isto débese a que as industrias, tanto de videoxogos como de outro tipo, sobreviven grazas ao que venden ( o que a xente reclama/pide) e o que a xente pide son cada vez xogos máis violentos, máis xogos nos que se actúa con actos desprezables, e outros xogos que de verdade son interesantes deixan de fabricarse xa que a xente non os pide, e refírome neste caso a videoxogos pero podíame referir a outras máis cousas: música, películas, novelas, etc, etc. O exemplo que eu persoalmente vexo dia a dia é o dos programas de televisión, cada vez vexo máis programas absurdos, sen ningún sentido, que non aportan nada, ao contrario, e que seguen aí aguantándose porque a xente os ve e porque a xente os pide, se non iso non sería así.
Despois de expoñer os meus puntos de vista, diría que unha boa maneira de solucionar isto sería aportar aos rapaces un coñecemento e unha educación previas antes de poñelos en contacto con ningún videoxogo ou película que lles puidese causar unha mala influencia. E pola parte que atinxe ao Estado, tamén sería necesario que non deixara poñer a venda determinados videoxogos que poden causar un dano a actual democracia.

Unha nova entrega, que ademais presenta unha tese moi ben argumentada e que se pretende apoiada en estudos empíricos, que se poden consultar indo ao enlace que se cita. Incluímos aquí a “gráfica de Ferguson” á que a autora fai referencia.

AUTORA: Tania Bascoy
¿Puede un videojuego ser peligroso para la democracia?, ¿pueden los videojuegos violentos provocar reacciones violentas por parte de quien los juega? Yo creo que no. Es más, defiendo la posibilidad de que, incluso, influyan de forma positiva en todas aquellas personas que sepan jugarlos.
Muchas veces se ha culpado a los videojuegos de haber sido la causa de la violencia de un individuo, como por ejemplo tras la masacre en una escuela de Connecticut (EEUU) en 2012, en la que muchos señalaron que el asesino pasaba horas jugando al Call of Duty. Mas, aún sin videojuegos, una mente enferma es una mente enferma, que debería ser tratada; si ese joven no hubiera jugado a ese videojuego, ¿se hubiera culpado a la violencia en la televisión? Lo cierto es que él, seguramente, hubiera actuado de la misma forma sin o con videojuegos.

Escola de Connecticut onde tivo lugar a masacre en 2012

Para defender mi postura de que los videojuegos no provocan violencia sino que, de hecho, nos ayudan a repelerla actuando como medio de desahogo (en los casos de los videojuegos violentos) y como medio para aprender (en el caso de los videojuegos didácticos), me baso en:
Para el primer caso (que es el que se trata), en el estudio realizado por Ferguson (ver gráfica de Ferguson videojuegos, en Google imágenes, también: http://www.xataka.com/videojuegos/generan-violencia-los-videojuegos-un-estudio-aclara-la-polemica).

GRÁFICA DE FERGUSON

En el que, curiosamente, el consumo de videojuegos está fuertemente relacionado con el descenso de la violencia juvenil.
Las unidades vendidas anualmente de este tipo de juegos pasaron de 1.000 a 7.000 per capita. Sin embargo, la tasa de violencia juvenil por cabeza pasó de 35 a 5 en el mismo período de tiempo. Es decir, que en un caso aumentó siete veces, las mismas que se redujo en el otro.
Además coincido con Ferguson en que el contenido de un videojuego puede y tiene influencias muy distintas en cada usuario, también demostrado por otro estudio en que se veía que la violencia en los videojuegos calmaba a unos, agitaba a otros y no influía en la mayoría.
Finalmente, yo diría que los videojuegos, sean violentos o no, reducen el estrés y probablemente sus efectos sobre la violencia real sean mínimos. Y creo que asustar a la sociedad con un culpable equivocado como los videojuegos “puede distraer la atención sobre los verdaderos responsables, como la pobreza, la educación y la salud mental”.